نوشته‌های وحيد پوراستاد

2006-03-21T02:25:00.000-08:00

به وبلاگ جدید [...] مراجعه کنید

مجله حقوق مطبوعات

2005-10-31T11:08:00.000-08:00

از امروز در این وبلاگ به طور تخصصی در مورد روزنامه نگاری و بویژه حقوق مطبوعات و روزنامه نگاران در ایران و دیگر نقاط جهان خواهم نوشت و به پرسشهای انان در این زمینه ها در حد اطلاعاتم پاسخ خواهم داد
هر چند پس از فیلتر شدن این وبلاگم که در ان نوشته های روزانه ام را می نوشتم تا به امروز کاری انجام نداده ام و بیشتر وبگردی کرده ام اما بسیار دلتنگ ان گونه نوشته ها هستم و تمایل دارم در فرصتی دیگر با ایجاد وبلاگ جدیدی ان کار را ادامه بدهم

محاكم مطبوعاتى ايست!

2005-10-15T13:43:00.000-07:00

پس از يك وقفه طولانى با تشكيل مجدد هيات منصفه۱ از امروز مديران مسئول مطبوعاتى بار ديگر پاى ميز محاكمه قرار مى گيرند.

اما آغاز مجدد محاكمات مطبوعاتى اين بار هم اين سئوال را به وجود آورده است كه سرنوشت نشرياتى كه بعد از ارديبهشت سال ۷۹ توقيف شدند چه مى شود؟!اين سئوال و ابهام به ويژه از آن جهت اهميت يافته است كه بسيارى از اين نشريات مشمول «مرور زمان» شده اند و تعقيب و رسيدگى به جرايم برخى از اين نشريات ديگر خلاف قانون محسوب مى شود و بايد به محاكمى كه مى خواهند از

امروز دوباره به جرايم مطبوعاتى رسيدگى كنند گفت: «ايست»! مواظب باشيد از «چراغ قرمز» عبور نكنيد!

براساس ماده ۱۷۳ آيين دادرسى دادگاه هاى عمومى و انقلاب در امور كيفرى مصوب ۱۳۷۸ «در جرايمى كه مجازات قانونى آن از نوع مجازات بازدارنده يا اقدامات تامينى و تربيتى باشد و از تاريخ وقوع جرم تا انقضاى مواعد مشروحه ذيل تقاضاى تعقيب نشده باشد و يا از تاريخ اولين اقدام تعقيبى تا انقضاى مواعد مذكوره به صدور حكم منتهى نشده باشد تعقيب موقوف خواهد شد.الف- حداكثر مجازات مقرر بيش از سه سال حبس يا جزاى نقدى بيش از يك ميليون ريال با انقضاى مدت ده سال.ب- حداكثر مجازات كمتر از سه سال حبس يا جزاى نقدى تا يك ميليون ريال با انقضاى مدت پنج سال.ج- مجازات غير از حبس يا جزاى نقدى با انقضاى مدت سه سال.تبصره- در مواردى كه مجازات قانونى جرم حبس يا جزاى نقدى يا شلاق يا هر سه باشد، مدت حبس ملاك احتساب خواهد بود.»

براساس ماده فوق مى توان گفت بسيارى از پرونده هاى مطبوعاتى كه تاكنون به اتهام آنان رسيدگى نشده از جهت «توقيف نشريه» مشمول بند «ج» و از جهت شكاياتى كه عليه آنان مطرح شده مشمول بند «ب» اين ماده قانونى شده اند.در ابتداى سال ۷۹ تعداد زيادى از روزنامه ها و نشريات تاثيرگذار براساس مواد ۱۲ و ۱۳ قانون اقدامات تامينى و تربيتى مصوب سال ۱۳۳۹ توقيف شدند.۲ يكى از دلايل استناد به اين قانون پرمناقشه اين بود كه قانون مطبوعات در چهار مورد بيشتر اجازه «توقيف موقت» نمى دهد: ۱- رعايت نكردن مصوبات شوراى عالى امنيت ملى (موضوع تبصره ۲ ماده ۳ كه نشريه متخلف را مى توان تا دو ماه توقيف كرد.) ۲- عدم درج جوابيه شاكى (موضوع ماده ۲۳) كه با شرايطى مى توان نشريه را حداكثر تا ده روز توقيف كرد. ۳- توقيف هايى كه به «هيات نظارت بر مطبوعات» (موضوع تبصره ماده ۱۲) اجازه مى دهد تا اگر نشريه اى خلاف برخى مواد قانون مطبوعات عمل كرد نشريه را توقيف كند با اين اوصاف كه اين هيات موظف است ظرف مدت يك هفته پرونده را براى رسيدگى به دادگاه ارسال كند. ۴- اهانت به رهبر جمهورى اسلامى ايران و يا مراجع مسلم تقليد (موضوع ماده ۲۷).

با اين اوصاف گذشته از آنكه چه قدر استناد به قانون اقدامات تامينى و تربيتى مصوب سال ۱۳۳۹ و اصل توقيف اين نشريات صحيح و قانونى بود اما تمام اين نشرياتى كه در ارديبهشت و خرداد سال ۷۹ توقيف شدند و به پرونده آنان تا خرداد سال ۸۲ رسيدگى نشده از اين تاريخ- ارديبهشت و خرداد ۸۲- مشمول بند «ج» ماده ۱۷۳ آيين دادرسى كيفرى شده اند.

براساس بند «ج» اين قانون در جرايمى كه مجازات قانونى آن از نوع مجازات بازدارنده يا اقدامات تامينى و تربيتى باشد و مجازات آن «غير از حبس» يا «جزاى نقدى» باشد با انقضاى مدت «سه سال» از اولين اقدام تعقيبى بايد تعقيب متوقف شود.و چون «توقيف مطبوعات» نوعى «مجازات»، «غير از حبس» و يا «جزاى نقدى» است كه از تاريخ اولين اقدام تعقيبى آنان- نشريات توقيف شده در ابتداى سال ۷۹- نه تنها سه سال بلكه بيش از پنج سال گذشته و چون تا كنون منتهى به صدور حكم نشده است قانوناً هرگونه اقدام قضايى فاقد وجاهت قانونى خواهد بود.

بنابراين با توجه به نص صريح ماده ۱۷۳ آيين دادرسى كيفرى و بند «ج» آن روزنامه ها و نشرياتى همچون «صبح امروز»، «مشاركت»، «اخبار اقتصاد»، «بيان»، «هم ميهن»، «پيام آزادى»، «توانا»، «پيام هاجر»، «ايران فردا» و... نه تنها به دليل آنكه از اولين اقدام تعقيبى آنان تا ارديبهشت ۸۲ منتهى به صدور حكم نشده، مشمول مرور زمان شده اند؛ بلكه تمام نشرياتى هم كه تا مهر ماه سال ۸۱ توقيف شده اند مثل «توس»، «نوسازى»، «آينه جنوب»، «جامعه مدنى»، «دوران امروز»، «مهر»، «ملت»، «ايران جوان»، «كيان» و... در حال حاضر- مهرماه ۸۴- نه تنها به دليل گذشت سه سال موضوع بند «ج» ماده ۱۷۳ آيين دادرسى كيفرى بلكه به دليل عدم رسيدگى و گذشت بيش از زمان مورد نظر قانونگذار وصف مجرمانه از عمل ارتكابى آنان زايل شده و به طور كلى آثار مترتبه به جرم از مجرم (مدير مسئول مطبوعاتى) رفع شده و تعقيب پرونده آن در هر مرحله اى از تعقيب و يا رسيدگى كه باشد بايد متوقف و از اين نشريات قانوناً رفع توقيف گردد.

•••اما پس از رفع توقيف، شكايات مطرح شده عليه اين نشريات چه مى شود؟!

پاسخ به اين سئوال را نيز بند «ب» ماده ۱۷۳ آيين دادرسى كيفرى نيز داده است. براساس اين بند در جرايمى كه مجازات قانونى آن از نوع مجازات بازدارنده يا اقدامات تامينى و تربيتى باشد و حداكثر مجازات آن كمتر از سه سال حبس يا جزاى نقدى تا يك ميليون ريال باشد با انقضاى مدت پنج سال از تاريخ وقوع جرم اگر منجر به تقاضاى تعقيب و يا از تاريخ اولين اقدام تعقيبى منتهى به صدور حكم نشده باشد مشمول «مرور زمان» مى شوند و تعقيب متهم در هر مرحله اى از رسيدگى باشد بايد متوقف شود.

در جرايم مطبوعاتى بيشترين شكايات عليه مطبوعات شامل موارد ذيل است كه حداكثر مجازات آن «كمتر از سه سال حبس» مورد نظر قانونگذار در بند «ب» ماده ۱۷۳ آيين دادرسى كيفرى است:۱- تبليغ عليه نظام (موضوع ماده ۵۰۰ قانون مجازات اسلامى): حداكثر يك سال حبس.۲- توهين به حضرت امام خمينى و مقام معظم رهبرى (موضوع ماده ۵۱۴ قانون مجازات اسلامى): حداكثر دو سال حبس۳۳- توهين به افراد عادى (موضوع ماده ۶۰۸ قانون مجازات اسلامى): حداكثر يك ميليون ريال جزاى نقدى.۴- توهين به مقامات رسمى (موضوع ماده ۶۰۹ قانون مجازات اسلامى): حداكثر شش ماه حبس.۵- افترا (موضوع ماده ۶۹۷ قانون مجازات اسلامى): حداكثر يك سال حبس.۶- نشر اكاذيب به قصد تشويش اذهان عمومى (موضوع ماده ۶۹۸ قانون مجازات اسلامى): حداكثر دو سال حبس.۷- تصاوير و مطالب خلاف عفت عمومى (موضوع ماده ۶۴۰ قانون مجازت اسلامى): حداكثر يك سال حبس.موارد فوق ۹۰ درصد اتهامات و شكايات مطبوعاتى را تشكيل مى دهد.۴

بنابراين چون اكثر جرايم مطبوعاتى حداكثر مجازات آن «دو سال حبس» است لذا با گذشت پنج سال از تاريخ وقوع جرم و يا اولين اقدام تعقيبى، بند «ب» ماده ۱۷۳ آيين دادرسى كيفرى كه حداكثر مجازات را «كمتر از سه سال حبس» در نظر گرفته است محقق مى شود.بنابراين در حال حاضر اكثر نشرياتى كه از ارديبهشت تا مهرماه سال ۷۹ توقيف شدند و تاكنون به شكايات آنان رسيدگى نشده است مثل «صبح امروز» «مشاركت»، «ايران فردا»، «پيام هاجر»، «هم ميهن»، «بيان» و... به دليل گذشت پنج سال از اولين اقدام تعقيبى آنان _ حتى اگر نخواهيم تاريخ وقوع جرم آنان يعنى زمان چاپ مطلب مورد شكايت را در نظر بگيريم _ نه تنها پنج سال بلكه بيش از اين زمان هم گذشته است. بنابراين مطابق با بند «ب» ماده ۱۷۳ آ.د.ك شكايات اين قبيل نشريات نيز همچون «توقيف»شان مشمول مرور زمان شده اند.

لذا محاكمى كه قرار است به اتهامات و شكايات سال هاى اخير از امروز رسيدگى كنند، بايد قبل از هر اقدامى توجه داشته باشند كه «كليه قوانين راجع به مرور زمان كيفرى ناظر به نظم عمومى بوده و جنبه عام و كلى دارد، در نتيجه:الف _ متهم، دادسرا و يا دادرس حق ندارند اين نوع قوانين را ناديده گرفته و خلاف آن عمل كنند؛ مثلاً هرگاه جرم ارتكابى مشمول مرور زمان شده باشد، متهم نمى تواند درخواست كند كه تعقيب و محاكمه ادامه يابد تا او بتواند بى گناهى خود را به اثبات رساند.ب _ مراجع كيفرى مكلفند راساً به مسئله مرور زمان توجه كنند، هر چند از طرف متهم ايرادى نشده باشد.ج _ ايراد مرور زمان در تمام مراحل دادرسى كيفرى مسموع است؛ بدين توضيح كه در صورت حصول مرور زمان مراجع كيفرى مكلفند، در هر مرحله اى از مراحل رسيدگى، قرار موقوفى تعقيب متهم و يا محكوم عليه را صادر و اعلام نمايند.»۵

همچنان كه دادگاه عالى انتظامى قضات اعلام داشته است: «به جريان انداختن دعوى جنايى كه مشمول مرور زمان شده، تخلف است. زيرا درست است كه متهم يا وكيلش تذكرى در اين باب نداده و از اين حيث اعتراض نكرده اند، ولى عدم تذكر متهم به اينكه قضيه مشمول مرور زمان شده، كافى براى رفع مسئوليت بازپرس يا دادرس نبوده و مكلف بوده اند كه اين جهت را در نظر گرفته و شروع به رسيدگى نمايند.»۶از اين رو است كه بايد به محاكم رسيدگى كننده به جرايم مطبوعاتى كه از روز يكشنبه دوباره فعال مى شوند،

گفت: «ايست! روبه رويتان چراغ قرمز است»!

پى نوشت ها و منابع:

۱- نمايندگان مجلس ششم قانون هيات منصفه جرايم مطبوعاتى و سياسى را تصويب كردند، اما اين قانون در

مجلس هفتم براى يك سال به حالت تعليق درآمد و مصوبه مجلس پنجم در مورد هيات منصفه را دوباره تصويب كردند. بنابراين هيات منصفه جديد براساس قانون هيات منصفه مجلس پنجم تشكيل شده است.۲- ماده ۱۲ و ۱۳ قانون اقدامات تامينى و تربيتى مصوب ۱۳۳۹: «۱۲ _ اقدامات تامينى عبارتند از: ۱- ضبط اشياى خطرناك. ۲- ضمانت احتياطى. ۳- بستن موسسه. ۴- محروميت از حق ابوت و قيموميت و نظارت. ۵- انتشار حكم.»، «۱۳ _ اشيايى كه آلت ارتكاب جرمى بوده و يا اينكه در نتيجه جرم حاصل شده باشد، در صورتى كه وجود آنها موجب تشويش اذهان يا مخل نظم عمومى يا آسايش مردم باشد، برحسب تقاضاى دادستان و حكم دادگاه جنحه دستور ضبط آنها صادر مى شود ولو آنكه هيچ كس را نتوان تعقيب يا محكوم كرد، دادگاه حق دارد دستور دهد كه اشياى ضبط شده را از دسترس عموم خارج كرده و يا آنها را نابود نمايند.»۳- اين شكايت بسيار به ندرت عليه مطبوعات مطرح مى شود. و مطبوعات تلاش بسيار دارند تا حرمت افراد مورد نظر در ماده ۵۱۴ قانون مجازات اسلامى حفظ شود.۴- يكى ديگر از شكاياتى كه البته به ندرت عليه مطبوعات مطرح مى شود، موضوع ماده ۵۱۳ قانون مجازات اسلامى است: «هر كس به مقدسات اسلام و يا هر يك از انبيا عظام يا ائمه طاهرين(ع) يا حضرت صديقه طاهره(س) اهانت نمايد، اگر مشمول حكم ساب النبى باشد، اعدام مى شود و در غير اين صورت به حبس از يك تا پنج سال محكوم خواهد شد.» براساس اين ماده اگر نشريه اى به مقدسات اسلام و يا ... توهين كند، حداكثر حبس آن پنج سال است. بنابراين چون اين مجازات بيش از سه سال حبس مورد نظر بند «الف» ماده ۱۷۳ آئين دادرسى كيفرى است، لذا اين مورد پس از ده سال از تاريخ وقوع جرم يا از تاريخ اولين اقدام تعقيبى اگر منتهى به صدور حكم نشده باشد، مشمول مرور زمان مى شود.۵- دكتر محمود آخوندى، آئين دادرسى كيفرى، جلد اول، سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى، چاپ سوم، پاييز ۱۳۶۸.۶- حكم شماره ۴۷۷۷ مورخ ۲۹ مهرماه ۱۳۲۵ دادگاه عالى انتظامى قضات.

هيأت منصفه اى براى تمام فصول

2005-10-15T13:05:00.000-07:00

پس از مدت ها وقفه در كار هيات منصفه نمايندگان مجلس هفتم، قانون هيات منصفه مطبوعاتى و سياسى كه نمايندگان مجلس ششم به تصويب رسانده بودند به حالت تعليق درآوردند و همان مواد قانون مطبوعات مصوب مجلس پنجم را كه مربوط به هيات منصفه بود؛ دوباره براى مدت يك سال به تصويب رساندند.پس از سال ها از ايراداتى كه به انتخاب اعضاى هيات منصفه در ايران گرفته مى شد نمايندگان مجلس ششم براى آنكه جلو اعمال سلايق شخصى در انتخاب اعضاى هيات منصفه گرفته شود در ماده ۳ اين قانون «انتخاب اعضاى اصلى و على البدل هيات منصفه هر استان از بين اقشار و صنوف مختلف از طريق اعلام عمومى و جمع آورى تقاضاهاى داوطلبان عضويت در هيات منصفه به قيد قرعه و به صورت علنى را قرار دادند همچنان كه تصويب كردند امور اجرايى اين ماده در هر استان زيرنظر رئيس قوه قضائيه با فردى كه ايشان تعيين مى كند و با حضور رئيس شوراى اسلامى استان و دو نفر از نمايندگان آن استان به انتخاب مجلس به عنوان ناظر انجام مى شود. براساس مصوبه مجلس ششم «تعداد اعضاى هيات منصفه در استان تهران پانصد نفر و در استان هاى با جمعيت بيش از يك ميليون نفر، همه دويست و پنجاه نفر و در استان هاى با جمعيت كمتر از يك ميليون نفر، يكصد و پنجاه است.»،» برای خواندن ادامه مطلب اینجا را کلیک کنید

افتخار مطبوعات

2005-08-26T00:27:00.000-07:00

دو سال گذشت؛ چه قدر زود. انگار همين ديروز بود. شب دوم شهريورماه سال ۸۲ همان شبى كه پشت سر هم با محمد قوچانى سردبير روزنامه شرق تماس مى گرفتيم و يادآور مى شديم زمان اتمام صفحه آرايى صفحات روزنامه «ياس نو» به پايان رسيده است و بايد آن را هرچه زودتر به چاپخانه بفرستيم. اما طبق قرار قبلى و تا آن ساعت هنوز صفحه اول شماره نخست روزنامه شرق براى معرفى

و چاپ در «ياس نو» ارسال نشده بود.قوچانى مى گفت: صفحه اول را ميل زده اند اما

ادامه این مطلب را که به سفارش همکارانم در روزنامه شرق برای سالگرد دو ساله شدن این روزنامه نوشتم را اینجا بخوانید

آینده نو مجوز گرفت

2005-08-25T00:50:00.000-07:00

1- از روزی که وبلاگم فیلتر شده دیگه دوست ندارم چیزی بنویسم اما حیفم می یاد اتفاقات و اخباری که این روزها می گذرد را برای اونهایی که می توانند وبلاگ من را ببیند نگویم راستی برای این فیلتر چی کار کنم دارم دق می کنم
2- یک ساعت پیش از مراسم سالگرد روزنامه شرق اومدم و کلی از این مراسم حرف دارم اما خسته هستم و فردا می نویسم چه خبر بود اما فعلا این خبر دسته اول و داغ را داشته باشید که وصال مدیر مسئول روزنامه ایران که تا چند روز دیگه براداران قطعا او را با اردنگی از ایران اخراجش می کنند توانست مجوز روزنامه ای به نام " آینده نو " را بگیرد

فیلتر شدم!

2005-08-19T21:01:00.000-07:00

در حالی دارم این مطلب را پست می کنم که خودم نمی تونم مطلبم را ببینم متاسفم برای همه انهایی که دستی در سانسور دارند و تصور می کنند با فیلتر کردن وبلاگها و سایتها حقیقت پشت ابر می ماند

بيلبوردهاي بيد مجنون جمع‌آوري شد

2005-08-17T21:29:00.000-07:00

25 بيلبورد تبليغاتي فيلم بيدمجنون توسط شهرداري تهران جمع‌آوري شد.

مجيد مجيدي كارگردان فيلم بيدمجنون در گفت و گو با خبرنگار فارس با انتقاد شديد از جمع‌آوري اين بيلبوردها از سطح شهر تهران گفت: ماموران شهرداري به بهانه اينكه خودشان براي ماه رجب به اين بيلبوردها نياز دارند با كاتر، پوسترهاي فيلم‌ها را پاره كرده و آنها را از بين برده‌اند. وي ادامه داد:‌آنها در جواب اعتراض ما مي‌گويند تا چند روز ديگر اين بيلبوردها را به شما پس خواهيم داد. مجيدي افزود:‌اگر مسئولان شهرداري از همان ابتدا به ما مي گفتند كه مي‌خواهند اين كار را انجام دهند، از سفارش بيلبورد جلوگيري مي‌كرديم. مجيدي با اشاره به ضايع شدن بيت‌المال در از بين بردن اين بيلبوردها گفت: ماموران شهرداري همه بيلبوردها را از بين برده و هم اكنون كه يك هفته از اكران اين فيلم مي‌گذرد، از امكانات تبليغي بي‌بهره‌ايم. وي همچنين از عدم بخش تيزرهاي فيلم بيدمجنون از تلويزيون انتقاد كرد و گفت: حتي خود آقاي ضرغامي نيز از اين مساله تعجب كرده‌اند چون خود ايشان دستور پخش تيزرها را داده‌اند! انتهاي پيام/

کی می دونه چرا...؟

2005-08-17T20:22:00.000-07:00

چند روز پیش اسرائیل از نوار غزه خارج شد اما همچنان که مهدی جامی عزیز نوشته این اتفاق مهم واکنش چندانی در ایران نداشت.
در این روزها دنبال یک تحلیل درست و حسابی از این کار شارون بودم که چطور شد اسرائیلیها به این نتیجه رسیدند اما چیز درست حسابی پیدا نکردم البته خالد مشعل، رييس دفتر سياسي حماس گفته است: " عقب نشيني اسراييل از غزه تاكتيك شارون حيله‌گر است. او به اين وسيله مي‌خواهد بر شهرك سازي‌ها، ساخت ديوار حايل و ديگر اقدامات خود سرپوش بگذارد و با وجود اينكه ما واقعيت اين موضوع را درك كرديم" اما این قانعم نکرد اگه کسی در مورد دلیل این کار اسرائیل تحلیل یا مطلب خوبی خونده به من خبر بده صواب داره به خدا!

یازده دقیقه

2005-08-15T19:26:00.000-07:00

وبلاگ خاکستر گل سرخ را می خواندم دیدم لینک خوبی به ترجمه داستان " یازده دقیقه " اثز کوئیلو داده که در ایران اجازه چاپ نیافته بود ترجمه این داستان را در وبلاگ ...و اما زندگی ببینید

از انجمن روزنامه نگاران خارج می شوم

2005-08-13T15:37:00.000-07:00

این روزها دارم به این فکر می کنم که از عضویت در انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران خارج شوم نمیدانم کارم تا چه حد درست است اما حداقل این را می فهمم که کار آقای شمس الواعظین را در مورد داوری نهایی جشنواره مطبوعات پر از ایراد می دانم. امروز از آقای هوشمند دبیر انجمن شرایط خروج رسمی از انجمن را پرسیدم اما بشدت مخالف این کارم بود. اما این کار سخت ذهنم را مشغول کرده است

پی نوشت:

مطلب هادی حیدری دبیر کمیته کاریکاتور جشنواره مطبوعات تحت عنوان اتفاق عجیب کاریکاتور جشنواره مطبوعات! را دیدم و تاسفم بیشتر شد

مگه خوش خیالی بده!!!!

2005-08-09T20:35:00.000-07:00

1- یکی از دوستان میل زده و در مورد شرایط تاسیس خبرگزاری غیر دولتی سئوال کرده است در مورد این مساله فقط می دونم که اردیبهشت ماه امسال هیات وزیران آیین نامه آن را تاسیس کرد که متن این آیین نامه را اینجا می توانید بخوانید

2- دیروز نیکبخت وکیل روزنامه توقیف شده اقبال از رایزنی خود برای رفع توقیف این روزنامه خبر داد که هنوز نتیجه ای نداده است .
بعد از این خبر کلی از دوستان زنگ می زنند که ماجرا چیه؟! من هم چون این روزها خانه نشین هستم خبری از این مسائل ندارم اما می دونم که پس از توقیف اقبال مسجد جامعی وزیر ارشاد نامه ای به رییس قوه قضاییه می نویسد که از این روزنامه رفع توقیف کنید و رییس قوه قضاییه هم در تاریخ 8/4/ 84 ذیل نامه عین این عبارت را خطاب به مرتضوی دادستان تهران می نویسند: " آقای مرتضوی اقدام مناسب کنید چنانچه ممکن باشد از نظر قانونی رفع توقیف شود " از آن روز نیکبخت به نتیجه نرسیده است رسیدن به نتیجه هم کمی خوش خیالی می خواهد که البته ما داریم!!!!!

امروز روز خوب و بدی بود

2005-08-08T21:52:00.000-07:00

امروز برای من هم روز خوبی بود و هم روز بسیار بدی!
1- روز خوبی بود زیرا امروز پس از 6 روز از خانه بیرون رفتم از روزی که اقبال توقیف شده است زیاد از خانه بیرون نمی آیم و بشدت در حال تحقیق و فیش برداری چند جلد از کتابهایم هستم البته کتاب هم خوب می خوانم و وبلاگ گردی خوبی هم دارم

2- روز خوبی بود زیرا صبح به دعوت بچه های خبرگزاری میراث خبر در مراسمی که به مناسبت روز خبرنگار گرفته بودند شرکت کردم و کلی از بچه ها را دیدم خیلی خوشحال شدم در ماههای ابتدایی تشکیل این خبرگزاری عضو شورای سردبیری آن بودم و خوشحال شدم که پس از دو سه سال پیشرفت بسیار خوبی هم از نظر کیفی وهم کمی داشته اند در این مراسم دکتر نمک دوست هم بود او در نطقی از اینکه خبرنگار در حوزه میراث و گردشگری در این مجموعه در حال تربیت است ابراز خرسندی کرد او گفت چرا ما نباید مثلا خبرنگاران نفتی (متخصص در حوزه نفت) داشته باشیم اما گویا دکتر نمک دوست عزیز یادش رفته بود که سالهاست ما روزنامه نگاران را نفتی کرده اند !!!! جان خودم شوخی کردم دکتر ناراحت نشود !

3- روز خوبی بود چون کتاب عکس حسن سربخشیان به نام نبض زمان " را دیدم امروز حسن میراث خبر بود و کتاب را از تازه از چاپخانه برایش آوردند خیلی عالی بود هم ان را تهیه کنید البته هنوز توزیع نشده است

4- اما امروز روز بدی بودالبته چند سال است که روز خبرنگار روز بدی است اما امسال از همه سالها بدتر!
ظهر در مراسم اختتامییه جشنواره مطبوعات شرکت کردم بسیار ناراحت بودم زیرا داوران نهایی در بخشی که من و خانم اسلامیه و ... داور بخش تخصصی –گزارش اجتماعی و حوادث- آن بودیم نفرات دیگری را انتخاب کرده بودند در حالی که به اعتقاد ما در این بخش ضمن احترام به برنده گان افراد شایسته دیگری بودند که گروه تخصصی آثار آنان را شایسته تر می دانستند. البته کامل در این باره فردا می نویسم

5- اما امروزبرای من روز بسیار بسیار بدی بود در پایان مراسم امروز در تالار وحدت خانم شفیعی همسر اکبر گنجی پشت تریبون قرار گرفت و در حالی که بشدت فریاد می زد و اشک می ریخت ملتمسانه از حضار می خواست به او کمک کنند او گفت امروز ماموران به خانه اشان هجوم آورده اند. او در حالی که حالش به شدت منقلب شده بود فریاد می زد کجایی این کار در حکومتی که ادعای علوی بودن دارد اسلامی و درست است سخنان دردناک همسر گنجی در حالی که حضار را که بیشتر آنان خبرنگاران وروزنامه نگاران بودند متاثر کرده بود و تعدادی از آنان نیز اشک می ریختند فریاد می زد که به او و خانواده اش کمک کنند زیرا هشت روز است که از حال گنجی خبر ندارد و خانواده او تنها و هیچ حامی ندارند او سخنان غم انگیزی از هنگام هجوم ماموان به خانه اشان از جمله دست بند زدن به دست او و... گفت.البته مادر همسر گنجی هم که در جلسه بود بشدت اشک می ریخت.

6- در ضمن درباره روز خبرنگار مطلبی در روز نوشته ام که بشدت به نظر خوانندگان درزمینه محتوای آن احتیاج دارم لطفا نظر خود را برایم بنویسید

امیدوارم حق کسی ضایع نشده باشه

2005-08-05T23:37:00.000-07:00

وبلاگ ندا را دیدم در مورد یکی از برنده گان جشنواره مطبوعات نوشته بود

سر ذوق اومدم من هم بنویسم امسال هم من یکی از داوران بخش گزارش اجتماعی- حوادث بودم البته بشدت از زمان کمی که برای داوری در اختیار داشتیم گله دارم زیرا 360 اثر را باید ظرف چند روز می خواندیم امیدوارم حق کسی ضایع نشده باشه
بخش گزارش اجتماعی حقیقتا از بخش های سنگین جشنواره به حساب می آید چرا که کارهای بسیار خوبی بویژه از سوی روزنامه نگاران پر اسم ورسم دار ارائه می شود. امسال هم کارهای بسیار خوبی از امید معماریان- مژگان جمشیدی – ثمانه قدرخان- شیوا زرآبادی- نیلوفر رستمی- بنفشه سام گیس- عذرا فراهانی- پرستو دوکوهکی- مهدی افروز منش- محمد غمخوار- خانم مصطفایی- خانم میرزازاده- منصور ضابطیان و چندین کار خوب از بچه های ایران جمعه وایران بخش حوادث- همشهری وتعداد دیگری که اسمشان را نتوانستم تشخیص دهم خواندم انصافا رقابت بسیار شدید و نزدیک بود ای کاش می شد حداقل در این بخش چند نفر می توانستند جایزه بگیرند
البته کارهای نشریات شهرستانی خیلی ضعیف بود من تعجب می کنم شمس الواعظین بر چه اساسی گفته کارهای خوبی تو این بخش بوده است!!

مروري بر پرونده هاي قضايي دوران خاتمي: هشت سال محاکمه

2005-08-04T16:36:00.000-07:00

سید محمد خاتمی با لبخندی بر صورت درحالی که عبایی زیبای تیره ای پوشیده بود در مرداد سال 76 پله های کاخ ریاست جمهوری را بالا رفت تا اولین روز کاری خود را پس از پیروزی چشمگیر دوم خرداد 76 به عنوان پنجمین رئیس جمهور ایران آغاز کند
او توانسته بود با 22 میلیون رای ایرانیان رقبای سرسخت خود را کنار زند بنابر این انتظار می رفت مخالفین او به این آرا احترام بگذارند و او ریاست جمهوری کم چا لشی را در پی داشته باشد. اما هنوز چند ماه از حضور او در کاخ ریاست جمهوری نگذشته بود که به او خبر می دهند پرونده قضایی سنگینی برای شهرداران تهران تشکیل شده و تعدادی از آنان نیز بازداشت شده اند. پس آزادی آنان افشای شکنجه و اذیت و آزاری که در زمان بازداشت دیده بودند کل کشور را فرا گرفت. آنها یکی پس از دیگری پای میز محاکمه حاضر می شدند و مجازات چندین سال زندان برایشان رقم می خورد تا اینکه پرونده شهرداران با بازداشت و محاکمه غلامحسین کرباسچی شهردار تهران به اوج خود رسید. کرباسچی پس از محاکمه راهی زندان اوین شد تا دوران محکومیت خود را سپری کند اما تعداد زیادی از شهرداران پس از مدتی در دادگاه های تجدید نظر تبرئه شدند!
هنوز تب محاکمه کرباسچی فروکش نکرده بود که محاکمه جلایی پور مدیر مسئول روزنامه جامعه که خود را اولین روزنامه جامعه مدنی ایران می دانست شروع و پس از مدت کوتاهی با حکم دادگاه توقیف و لغو پروانه شد.
توقیف جامعه سرآغاز چالش قضایی بزرگی برای روزنامه نگاران ایرانی محسوب می شود. آغازی برای برخورد- محاکمه و بازداشت بسیاری از روزنامه نگاران و مطبوعات. سرآغاز آن را باید در بازداشت جلایی پور- جوادی حصار- شمس الواعظین و ابراهیم نبوی از مدیران روزنامه توس دید.
اما آذرماه سال 77 زمانی که هنوز یک سال و چند ماه از ریاست جمهوری خاتمی نمی گذشت یک خبر همچون بمب سراسر ایران و جهان را تکان داد: " داریوش فروهر و همسرش پروانه اسکندری به قتل رسیدند " این اتفاق هولناک پس از چند روز با قتل محمد جعفر پوینده و محمد مختاری ابعاد دیگری یافت و خاتمی وارد بزرگترین چالش سیاسی دوران ریاست جمهوری خود شد. هر چند که عوامل قتل ها بازداشت و محاکمه و حتا به اعدام محکوم شدند اما محاکمه آنان پشت درهای بسته آرامشی که جامعه نیاز داشت برآورده نکرد و در نهایت نتیجه قضایی این پرونده نیز برای افکار عمومی نامشخص ماند!
در این سالها یکی دیگر از یاران نزدیک خاتمی یعنی محسن کدیور روحانی نواندیش ایرانی با حکم دادگاه ویژه روحانیت برای 18 ماه به زندان رفت
اما تیر ماه 78 غم انگیزترین حادثه دوران خاتمی رخ داد روزنامه سلام به عنوان جدی ترین حامی خاتمی توقیف شد و دانشجویان در اعتراض به این امر با واکنش خشن و غیرانسانی پلیس و افراد ناشناسی مواجه شدند به صورتی که خاتمی از آن به عنوان "جنایت" یاد کرد اما با این وجود محاکمه موسوی خوینی مدیر مسئول سلام برگزار و روزنامه اش در توقیف ماند. پس از مدتی هم عوامل حمله به کوی دانشگاه نیزمحاکمه شدند اما در نهایت همه آنها نیز تبرئه شدند!
پرونده های چالش برانگیزقضایی با محاکمه عبدالله نوری مدیر مسئول روزنامه خرداد و وزیر کشور سالهای اول ریاست جمهوری خاتمی که توسط مجلس پنجم استیضاح شده بود وارد مرحله تازه ای شد محاکمه ای سنگین و تاریخی که عبدالله نوری از بسیاری خط قرمزهایی که تا آن زمان وجود داشت عبور کرد ودر نهایت دادگاه ویژه روحانیت او را به 5 سال زندان و لغو امتیاز روزنامه خرداد محکوم کرد.
تقریبا هم زمان با محاکمه نوری نیز لطیف صفری مدیر مسئول روزنامه نشاط و شمس الواعظین سردبیر این روزنامه به زندان محکوم شدند. 30 ماه زندان برای صفری و سه سال حبس برای شمس نتیجه ان دادگاه ها بود.
سال 79 را سال محاکمات در ایران یاد می کنند. سالی که مقامات قضایی در یک شب تعداد زیادی از نشریات تاثیرگزار ایران را توقیف کردند و در روزها و ماه های بعد از آن مدیران مطبوعات و روزنامه نگاران بسیاری نیز به دادگاه کشیده شدند. اکبر گنجی- عمادالدین باقی- مسعود بهنود- ابراهیم نبوی- احمد زیدابادی و چند تن دیگر بازداشت و برای آنان زندان در احکامشان نقش بست.
البته محاکمه اکبر گنجی و باقی رنگ دیگری داشت این دو مهمترین اتهام خود را پیگیری پرونده قتل های زنجیره ای می دانستند. گنجی در یک دادگاه جنجال برانگیز به ده سال زندان و تبعید به بشاگرد محکوم شد ودر نهایت شش سال از این حکم قطعی شد. او در حال حاضر بیش از پنج سال است که در گوشه زندان اوین روزگار سختی را می گذراند. عمادالدین باقی نیز پس از چند سال حبس آزاد شد اما با حکم قطعی دیگری که دارد آماده رفتن دوباره به زندان اوین است
اما در دادگاه رسیدگی به اتهامات مسافرین برلین که تا ماه ها فضای سیاسی کشور را تیره کرده بود چهره های سرشناسی را می توانستی دید: عزت الله سحابی- جلایی پور- چنگیز پهلوان- محمود دولت آبادی- رئیس دانا- سپانلو- منیرو روانی پور- علوی تبار- مهرانگیز کار- شهلا شرکت- یوسفی اشکوری- افشاری – جمیله کدیور- رستم خانی و ...
تعدادی از این جمع به حبس های طولانی محکوم شدند
در سالهای ریاست جمهوری خاتمی پرونده موسوم به " نوار سازان " را نباید از یاد برد پرونده ای که به بازداشت رهامی وکیل دانشجویان در واقعه کوی دانشگاه و شیرین عبادی وکیل تنها مقتول این واقعه انجامید.
در دور دوم ریاست جمهوری خاتمی احضار- بازجویی- صدور قرارهای سنگین- بازداشت و محاکمه روزنامه نگاران ادامه یافت محسن میردامادی مدیر مسئول روزنامه نوروز با بیش از 250 شکایت از سوی رئیس دادگستری تهران در پای میز محاکمه حاضر شد و به اتهاماتی همچون اقدام علیه امنیت ملی پاسخ داد این در حالی بود که میردامادی در همان زمان رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس ششم بود.
در همان زمان بازداشت تعداد زیادی از نیروهای ملی- مذهبی و نهضت آزادی سرنوشتی بهتر از بیش از 100 سال حبس برای مجموع آنان در پی نداشت.
اما این همه ماجراهای قضایی دوران خاتمی نیست بلکه باید احضار- بازجویی و محاکمه نمایندگان مجلس ششم را اضافه کرد. فاطمه حقیقت جو نمونه ای از این نمایندگان بود. همچنان که مصطفی تاج زاده معاون سیاسی وقت وزارت کشور نیز پس از انتخابات مجلس ششم به دادگاه کشانده شد و برای چند سال از خدمات دولتی منفصل شد.
اما در سالهای پایانی ریاست جمهوری خاتمی سه پرونده دیگر دولت او را به چالشی بزگ فرا خواند
محاکمه و صدور حکم " اعدام" برای هاشم آقاجری که کروبی رئیس مجاس ششم از آن به عنوان حکمی " ننگین " یاد کرد. تا پرونده نظرسنجی که زندان های طولانی مدت برای عباس عبدی – حسین قاضیان و بهروز گرانپایه در پی داشت و در آخر هم عباس عبدی پس از نزدیک به سه سال توسط شعبه تشخیص دیوان عالی تبرئه شد.
اما قتل زهرا کاظمی خبرنگار-عکاس ایرانی که تابعیت کانادایی نیز داشت دیگر موضوعی صرفا داخلی نبود بلکه دنیا علیه این اتفاق تلخ بسیج شد. هر چند محاکمه قاتل یا قاتلین او نیزدر پرده ابهام همچنان گرفتار است.
اما خاتمی در حالی سکان ریاست جمهوری را واگذار می کند که در دوران او بیش از 50 روزنامه نگار بازداشت و بیش از 100 نشریه توقیف شدند همچنان که صدها نفر از دانشجویان و فعالان فرهنگی و سیاسی نیز احضار- بازجویی و بازداشت شدند وتعدادی هنوز دوران محکومیت خود را سپری می کنند. والبته بسیاری از اینها در حال حاضر با قرارهای چند میلیونی که مجموع آن بالغ بر میلیاردها تومان می شود آزاد هستند
سید محمد خاتمی شاید 12 مرداد 84 از پله های کاخ ریاست جمهوری با همان لبخند روز اول و عبای زیبایی که روشن تر از روز اول است پایین می آیید اما در دلش قتل یک خبرنگار- ترور یک دوست و مبارزه با مرگ یک روزنامه نگار در بند همچنان بیش از همه آزارش می دهد او پله های کاخ را در حالی پایین می آیید که در سوی دیگر ششمین رئیس جمهور در حال بالا رفتن از آن دیده می شود

این متن کامل مطلبم در روزنامه اینترنتی " روز " بود که با کمی تغییر منتشر شده بود
متن انگلیسی این مطلب را اینجا بخوانید

درد بی درمان گرفتم

2005-08-03T22:36:00.000-07:00

چند روز دوست دارم بنویسم اما نتونستم خودم را راضی کنم نمی دونم چرا

فکر کنم باز درد بی درمان گرفتم

اظهارات گنجي در دوران مرخصي‌اش كار وي را سخت‌تر كرد

2005-07-31T00:29:00.000-07:00

آخرین اظهار نظر رئیس قوه قضاییه در مورد گنجی را اینجا بخوانید

کابینه احمدی نژاد

2005-07-30T21:48:00.000-07:00

شنیده می شود کابینه احمدی نژاد تا حدودی مشخص شده است
معاون اول: دانش جعفری
برنامه و بودجه: فرهادی
اقتصاد: طییب نیا
گردشگری: کردان
ارشاد: صفار هرندی
اطلاعات: پور محمدی
وزیر کشور: رئیسی
صنایع: منطقی
رفاه: خانم دستجردی
نیرو: چیت چیان
بهداشت: صدر یا باقر لاریجانی
کشاورزی : بوربور
فناوری اطلاعات: سفری
خارجه: ولایتی یا معیری یا آهنی (گفته می شود لاریجانی تا حدی منتفی شده است)
نفت: بهشتیان یا دانشیار یا نژادحسینیان
بازس ویژه : داود احمدی نژاد یا الله کرم
رئیس دفتر: الهام
همچنین شنیده می شود احمدی نژاد تمایل دارد هاشمی ثمر شهردار تهران شود اما شورای شهر نوریان را تمایل دارد
راستی شما بعضی از اینها را می شناسید؟!!!!!!!!!!

عبدالفتاح سلطاني بازداشت شد

2005-07-30T21:24:00.000-07:00

سخنگوي كانون مدافعان حقوق بشر خبر داد كه عبدالفتاح سلطاني، عضو هيات مديره كانون وكلا و عضو كانون مدافعان حقوق بشر عصر امروز بازداشت شد.
محمد شريف به(ايسنا) گفت كه كمتر از يك ساعت قبل، افرادي كه ظاهرا مامور بودند به ساختمان كانون وكلا - كه سلطاني از صبح امروز در آن تحصن كرده بود- وارد شدند و 10 دقيقه‌ي بعد وي را تحت‌الحفظ از ساختمان بيرون آورده و بر اتومبيلي سوار كرده و بردند.
شريف يادآور شد كه اين افراد از جريان بازداشت سلطاني، فيلمبرداري مي‌كردند و مشخص نشد كه ماموران كجا بودند.

احمدي‌نژاد و حداد عادل به آمریکا می روند

2005-07-30T00:18:00.000-07:00

محمود احمدي‌نژاد و غلامعلي حداد عادل رئيس جمهور و رئيس مجلس شهريورماه با سخنراني در مقر سازمان ملل متحد، به تشريح ديدگاههاي جمهوري اسلامي ايران درباره مسائل بين‌المللي و پرونده هسته‌اي خواهند پرداخت. فارس

حال گنجی بشدت وخیم است

2005-07-29T21:45:00.000-07:00

«پزشكان معالج گنجي، با وخيم توصيف كردن وضعيت جسمي او عنوان كردند بايد هر چه زودتر پزشكان اقدامات درماني را بر روي وي انجام دهند.»
معصومه شفيعي، همسر اكبر گنجي با بيان اين مطلب، در تشريح آخرين وضعيت جسماني همسرش به خبرنگار حقوقي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) گفت: ديروز عصر براي ملاقات گنجي به بيمارستان مراجعه كرديم تا بالاخره در ساعت 12 شب به مدت 5 دقيقه به ما وقت ملاقات دادند.
وي ادامه داد: وخامت حال گنجي در اين 5 دقيقه به وضوح قابل مشاهده بود. وي حتي نمي‌توانست چشم‌هايش را باز نگاه دارد و هنگام خداحافظي و ترك اتاق از جانب ما از حال رفت كه بعد از سر و صداي بچه‌ها كه همراه من براي ملاقات به بيمارستان آمده بودند، مأموران آنها را بيرون كرده و گفتم با اجازه من به گنجي سرم وصل شود تا او زنده بماند.
همسر گنجي كه به‌واسطه‌ي وخامت حال جسماني همسرش به شدت متأثر بود و به سختي صحبت مي‌كرد، با بيان اين احتمال كه با وضعيت موجود، ممكن است گنجي آخرين روزهاي عمرش را سپري كند، مدعي شد‌: دادستان تهران نيز كه ديشب در بيمارستان ميلاد بود، قبل از ملاقات 5 دقيقه‌اي با گنجي، به من گفت به گفته‌ي پزشكان، گنجي تا صبح زنده نمي‌ماند؛ بايد هر كاري را كه امكان دارد همين الان انجام دهيم.
وي با اعلام اين‌كه پزشكان نيز حال گنجي را بسيار وخيم توصيف مي‌كنند، ابراز عقيده كرد: به عقيده‌ي ‌من زماني كه تيم دادستاني در بيمارستان ميلاد حضور دارد، پزشكان نمي‌توانند كاري را در جهت بهبود وضعيت سلامت گنجي انجام دهند.

انقلاب تک نفره

2005-07-29T13:22:00.000-07:00

ما برای اکبر گنجی دل می سوزانيم. برای او شعر می نويسيم. بسيجگری می کنيم. می خواهيم از زندان آزاد شود. می خواهيم سلامت خود را بازيابد. ما به اکبر گنجی زياد فکر می کنيم. اما به او گوش نمی کنيم. حرفهای او در ما تاثيری که او می خواهد ندارد. ما در بازی مرگ او تماشاگريم. ما می خواهيم او پيروز شود. اما نمی خواهيم خود وارد بازی شويم.

این بخشی از مطلب جالب مهدی جامی است بقیه ان را در سیبستان بخوانید

چند لینک

2005-07-28T18:19:00.000-07:00

مدير روابط عمومي بيمارستان ميلاد اعلام كرد كه علايم حياتي گنجي طبيعي است ولي به اين معني نيست كه در سلامتي كامل به سر

مي‌برد. ایسنا

يك روزنامه‌‏نگار بازداشت شد. ایلنا

هاشمي رفسنجاني:پيشنهادهايي براي حل مساله گنجي دادم.ایسنا

اتحاديه اروپا به ايران پيشنهاد تضمين‌شده ارائه سوخت هسته‌اي مي‌دهد . فارس

خانه تکانی در حزب مشارکت. بی بی سی

درس هايي از چهار پرونده امنيتي. روز

همه خانه در زندان.روز

ما در کجا زندگی می کنیم

2005-07-23T17:23:00.000-07:00

حجت‌الاسلام‌والمسلمين عباسعلي عليزاده، رييس كل دادگستري استان تهران و رييس هيات نظارت و بازرسي حفظ حقوق شهروندي، اقدامات انجام شده در رابطه با حفظ حقوق شهروندي را طي گزارش مفصلي به آيت‌الله هاشمي شاهرودي، رييس قوه‌ي قضاييه تقديم كرد.
استفاده از چشم‌بند، ضرب و شتم متهمان، تعيين تكليف نشدن متهمان و طولاني شدن مدت تحقيقات، زندان براي نوجوان 13 ساله به خاطر دزديدن يك مرغ در بدترين بازداشتگاه‌ها، نگهداري پيرزن متولد 1311 در زندان به‌خاطر ناتواني مالي، دستگيري زني به جاي شوهرش كه متهم به جرايم مواد مخدر و متواري است، بلاتكليف بودن 1400 زنداني يكي از زندان‌ها و... از موارد بارز نقض حقوق شهروندي است كه هيات نظارت و بازرسي حفظ حقوق شهروندي در چند ماه بررسي خود از بازداشتگاه‌ها به آن رسيده است كه به دنبال پيگيري‌هاي خبرنگار ايسنا از سوي رييس دادگستري تهران در اختيار اين خبرگزاري قرار گرفت.
به گزارش خبرنگار ايسنا، اين وقايع درحالي رخ داده است كه احترام به كرامت و ارزش والاي انساني و تامين آزادي‌هاي مشروع و حقوق شهروندي در راستاي تاكيد دين مبين اسلام به اين مهم سبب شد كه آيت‌الله هاشمي شاهرودي بخشنامه‌اي را در 20 فروردين 1383 در باب رعايت حقوق شهروندان خطاب به قضات، ضابطان، ناظران زندان‌ها و بازداشتگاه‌هاي سراسر كشور صادر كند.
اهميت موضوع هم به حدي بود كه دستگاه تقنيني كشور كه متولي امر قانونگذاري است نيز بخشنامه مزبور را به تصويب رساند. در اين بخشنامه كه بعدها به صورت قانون درآمد به رعايت كليه حقوق شهروندان مخصوصا متهمان در مراحل مختلف تحقيق، تعقيب و نگهداري تاكيد شده است.
همچنين بخشنامه رييس قوه‌ي قضاييه بر رعايت قوانين در كشف و تعقيب جرايم، اجراي تحقيقات، صدور قرارهاي تامين و بازداشت موقت و اجتناب از هرگونه سلايق شخصي و سوءاستفاده از قدرت يا اعمال هرگونه خشونت و يا بازداشت‌هاي غيرقانوني، صدور احكام محكوميت طبق اصول و موازين قانوني، فراهم آوردن زمينه حق دفاع براي متهمان در محاكم و دادسراها و رعايت اخلاق اسلامي با مردم، ممنوعيت هرگونه شكنجه و توسل به روش خلاف در تحقيقات و بازجويي و پرهيز از كنجكاوي در اسرار شخصي و خانوادگي و همچنين انجام سوال‌ها و پرسش‌هاي روشن و مرتبط با اتهام انتسابي و خودداري از تحريف نوشته‌ها يا القاي به متهمان و تاكيد بر برخورد قانوني با متخلفان تاكيد شده است.
بر اساس گزارش خبرنگار حقوقي ايسنا، در ماده‌ي 15 بخشنامه رييس قوه‌ي قضاييه مقرر شده كه با هياتي كه براي نظارت بر اجراي اين مواد تعيين شده‌اند، همكاري لازم مبذول شود.
اين هيات كه متشكل از نماينده‌ي سازمان قضايي نيروهاي مسلح، نماينده‌ي دادستان نظامي تهران، نماينده سازمان بازرسي كل كشور، معاون رييس كل دادگستري و نماينده‌ي دادسراي انتظامي قضات و يكي از دادياران دادسراي ديوان عالي كشور بودند اقدام به بازرسي‌هاي مختلفي از بازداشتگاه‌ها و آگاهي‌هاي استان تهران كردند.
در گزارش تهيه‌شده از سوي هيات نظارت و بازرسي حفظ حقوق شهروندي، گزارش بازرسي از بازداشتگاه آگاهي تهران، بازداشتگاه سازمان حفاظت اطلاعات ارتش، بازداشتگاه اماكن، بازداشتگاه حفاظت اطلاعات وزارت دفاع موسوم به 64، بازداشتگاه حفاظت اطلاعات نيروي انتظامي، زندان رجايي‌شهر، بازداشتگاه حفاظت اطلاعات سپاه، بازداشتگاه اطلاعات سپاه، بند 209 وزارت اطلاعات زندان اوين، بازداشتگاه آگاهي در شهرري، ستاد مبارزه با مواد مخدر ري، بازداشتگاه كلانتري 160 خزانه، زندان قزل حصار كرج واحد 3، ندامتگاه خورين ورامين، بازداشتگاه آگاهي ورامين، بازداشتگاه آگاهي شهريار، بازداشتگاه ستاد مبارزه با مواد مخدر شهريار، از دادگاه انقلاب اسلامي تهران و دادسراي ناحيه 7 انقلاب و ذكر شده كه در آن از وجود موارد بارز از نقض حقوق شهروندي خبر داده شده است كه هيات مذكور افراد متخلف را شناسايي و با برخي از آنها برخورد كرده است.
به گزارش خبرنگار حقوقي ايسنا، در اقدام ديگر و پيرو دستورالعمل رييس قوه‌ي قضاييه، دادگستري استان تهران اقدام به اختصاص شعبي براي رسيدگي و جمع‌آوري شكايات واصله درباره‌ي نقض حقوق شهروندي كرد كه شعبه 79 دادگاه كيفري، شعبه 1059 دادگاه عمومي تهران، شعبه دوم بازپرسي دادسراي تهران، شعبه‌هاي دوم و پنجم دادگاههاي نظامي تهران شعبه 12 بازپرس و شعبه اول دادياري دادسراي نظامي تهران در اين راستا و در جهت سهولت مراجعه شهروندان و رسيدگي سريع‌تر به شكايات واصله در خصوص حقوق شهروندي تعيين شدند.
تاكنون 143 شكايت به اين هيات واصل شده است كه يكي از آنها مربوط به شخصي است كه از دي ماه سال 1367 در زندان به سر مي‌برد كه در پرونده بازداشتي وي هيچ‌گونه سابقه‌اي از سوي مرجع قضايي يا حكم محكوميت وجود ندارد.
هيات نظارت و بازرسي حفظ حقوق شهروندي در اولين بازرسي خود گزارش بازرسي‌هاي خود از بازداشتگاه‌هاي حفاظت و اطلاعات، آگاهي و اطلاعات نيروي انتظامي، حفاظت اطلاعات ارتش در مورد وضعيت زندانيان و مسائل مربوط به بهداشت و نحوه‌ي ملاقات زندانيان و شيوه‌هاي اتخاذ شده در مورد احضار، جلب و نحوه دستگيري آنها را جمع‌آوري و در مورد احضار و برخورد با افراد خاطي تصميماتي اتخاذ كرد.
در اين گزارش آمده است كه تعداد 1400 نفر زنداني در زندان رجايي شهر بلاتكليف هستند كه وضعيت آنها بايد بررسي و چنانچه توسط مراجع ذي‌ربط تقصير يا قصوري صورت گرفته باشد، اقدام قانوني صورت گيرد.
همچنين در اين گزارش خواسته شده تا اداره آگاهي كرج و تهران وابسته به نيروي انتظامي دعوت و مسائلي به آنها تذكر داده شود. از جمله اين موارد بلاتكليفي دختري دوم دبيرستاني، زنداني كردن پيرزن ناتوان و كمبود مددكاران بوده است.
عبدالعلي ميركوهي، قائم مقام رييس كل دادگستري استان تهران در اولين جلسه هيات نظارت و بازرسي استان تهران وظيفه اين هيات را نظارت و ارزيابي سيستماتيك واحدهاي ذيربط زندان‌ها، دادسراها، اداره اطلاعات، قضايي حفاظت اطلاعات و در نظر گرفتن جنبه‌هاي ارشادي و آموزشي دانسته و تصريح مي‌كند كه قانون آيين دادرسي كيفري كه در حال تدوين و بازبيني قرار گرفته، بيشتر اتهامي است. همه جوانب بايد رعايت شود و رعايت حقوق نياز به اصلاح قانون دارد، قانون كلي است، نكات ابهام با نقص گفته شود.
حجت‌الاسلام‌والمسلمين عليزاده كه رياست هيات نظارت و بازرسي حفظ حقوق شهروندي را بر عهده دارد در يكي از جلسات اين هيات بيان كرده كه كليه مصلحت‌هاي لازم در قانون در نظر گرفته شده و بايستي توسط مجريان به نحو صحيح اجرا شود و وظايف هيات هم انطباق عملكرد مجريان با قانون است و چنان چه فرد يا نهادي مصلحت ديگري را در نظر گرفته است ارتباطي با قانون ندارد و در صورت تخلف بايستي پاسخگوي آن باشد.
هيات در يكي از جلسات اعلام مي‌كند كه بر اساس اطلاعات رسيده برخي از نهادها از چشم‌بند استفاده مي‌كنند و با توجه به استفاده از آن در قانون به ماموران تذكر داده شده اما آنها مسائل امنيتي را عنوان مي‌كنند. بين مسائل امنيتي و اجرايي قانون تعارض ايجاد نموده‌اند.
عليزاده در اين رابطه بيان مي‌كند اين مصلحت‌ها با قانون ارتباطي ندارد. هر كسي مشكلي دارد بايد برود و آن را حل كند. هر دليلي كه آنها براي زدن چشم‌بند دارند به ما ارتباطي ندارد ما نبايد در اجرا مصلحت‌انديشي كنيم.
يكي ديگر از اعضاي هيات در جلسه‌اي مطرح كرده كه در صحبت‌هاي فرمانده نيروي انتظامي تلويحا اقرار به ضرب و شتم شده كه اين مساله بايد پيگيري شود.
رييس هيات نظارت و بازرسي حفظ حقوق شهروندي مطرح مي‌كند هم اينكه هيات شكايت و گزارش‌ها را پيگيري مي‌كند بسيار موثر است. در كدام آيين آمده كه يك زن را اين قدر مورد ضرب و شتم قرار دهند، در قانون اساسي شكنجه ممنوع است ولو مطابق با واقع باشد، كسي نمي‌تواند دستور شكنجه صادر كند.
بر اساس اين گزارش گويا عده‌اي بر سر راه اين هيات مشكلاتي ايجاد كرده‌اند و از همكاري همه‌ جانبه با اين هيات خودداري كردند، ميركوهي مطرح مي‌كند كه اين هيات بايد وظايف قانوني خود را انجام دهد و چنانچه تهديداتي هم از ناحيه هركسي وجود داشته باشد نبايد توجه شود و هيات بايد شجاعانه وظيفه‌شان را انجام دهند.
در اين گزارش مطرح شده كه علي‌رغم تمام تاكيد‌هاي مسولان مبني بر احترام به حقوق عامه، گروهباني 4 نفر را در ترمينال فرودگاه بدون مجوز دستگير مي‌كند و سپس از روي عملكردهاي خانوادگي و آلبوم آنها تشكيل پرونده مي‌دهد. ما به قاضي خودمان اشكال داريم، متاسفانه قاضي در اختيار نيروي انتظامي است، قاضي ما نبايد ابزار وزارت يا حفاظت قرار گيرد.
عليرغم تمام تاكيداتي كه بر اجراي قانون حقوق شهروندي از سوي مسوولان عالي‌رتبه كشور صورت مي‌گيرد، بر اساس گزارش تهيه‌شده از سوي دادگستري بارها شاهد مقاومت در مقابل كار هيات هستيم. به طوري كه اين هيات به بازداشتگاه اطلاعات سپاه مراجعه كرده اما اين بازداشتگاه از راه دادن آنها خودداري كرده است و مطرح شده كه حتي اگر مقام بالاتر از شما هم بيايد او را راه نمي‌دهيم.
هرچند كه رييس كل دادگستري استان تهران، اين هيات را رسمي و قانوني عنوان كرده و گفته كه ما بايد مسووليت‌مان را به خوبي انجام دهيم و نبايد مساله‌اي از ما پنهان بماند، مسولان اين بازداشتگاه خود را وراي هرگونه قانون مي‌دانند.
هيات نظارت و بازرسي حفظ حقوق شهروندي در بازديدهاي به عمل آمده از بازداشتگاه وزارت اطلاعات حدود 28 نفر افرادي كه بر اثر ارتباط با يك شبكه ماهواره‌اي كه توهين به مقدسات داشته دستگير شدند را ملاحظه مي‌كند كه گويا اكثرشان بي‌سواد و فريب‌خورده هستند و بلاتكليف باقي ماندند.
تعيين تكليف نشدن متهمان و طولاني شدن مدت تحقيقات از مسائلي است كه در اين گزارش به آنها اشاره و بر ضرورت حل آن تاكيد شده است.
هيات مذكور در مرحله‌ي ديگري از بازرسي‌هاي خود به زندان رجايي‌شهر مراجعه مي‌كند و در كمال تعجب شاهد وجود پيرزني متولد 1311 در زندان مي‌شود و در صحبت با وي متوجه مي‌شود كه او چهار ماه است در زندان به سر مي‌برد، اين پيرزن منزلش را به سه افغاني رهن داده كه چون نتوانسته رهن را به آنها برگرداند در زندان به سر مي‌برد يا در اين زندان خانمي مي‌گفت چون به شوهرش تهمت مواد مخدر زده شده و وي متواري است، او را به جاي شوهرش دستگير كرده‌اند.
به گزارش خبرنگار حقوقي ايسنا، در بازرسي‌هاي به عمل آمده از كليه‌ي بازداشتگاه‌هاي حفاظت اطلاعات‌ها بحث شنود به عنوان يك اصل مطرح بوده است. اين هيات مطرح مي‌كند كه اين وضعيت نبايد وجود داشته باشد و در موارد مشخص نيز بايد با مجوز قضايي اين كار صورت گيرد.
يكي ديگر از مسايل قابل توجه كه در بازرسي‌هاي انجام شده هيات نظارت و بازرسي حفظ حقوق شهروندي به آن برخورد شده اين بوده كه بازداشتگاه‌هاي حفاظت اطلاعات‌ تعارض در مديريت وجود دارد و هرچه كارشناسان خودشان مي‌گويند، عمل كنند. آنجا به ظاهر تحت مديريت سازمان زندان‌هاست، اما حرف سلسله مراتب خودشان را عمل مي‌كنند.
در اين گزارش بر اصل و حق مسلم متهمان در استفاده از وكيل تاكيد و عدم حضور قاضي ناظر زندان و تبعيض آشكار در داخل زندان نيز از جمله موارد تخلف ذكر شده است، وجود دارد.
اين گزارش به شمار خودكشي زنان زنداني در زندان رجايي شهر اشاره كرده و خواسته است علت خودكشي‌ها در اين زندان بررسي شود. هرچند كه زندان سعي در كتمان اين مساله داشته است. همچنين از مسايل قابل توجه وجود 7 مددكار در زندان رجايي شهر براي هر سه هزار نفر زنداني بوده است.
آنچه از گزارش مورد بحث بر مي‌آيد اين بوده كه هر يك از پادگان‌ها، حفاظت اطلاعات‌ها و... بازداشتگاهي جداگانه دارند كه اين خلاف بخش‌نامه رييس قوه‌ي قضاييه است. هيات تذكر داده كه بازداشتگاه‌ها بايد متمركز شوند، زندان‌ها نبايد دو مديريتي يا چندمديريتي باشند. ماموران سپاه و ارتش نبايد زندانبان باشند، زيرا اگر اتفاقي رخ دهد قوه‌ي قضاييه بايد پاسخ دهد " پس نمي‌شود كه در اداره زندان نقشي نداشته باشد.
از جمله موارد مهم اين گزارش نابساماني‌هاي محيط بازداشتگاه‌هاست. در بخش‌نامه آيت‌الله هاشمي شاهرودي تاكيد شده كه فضاي هر بازداشتگاه نبايد از 12 متر كمتر باشد در حالي كه بر اساس اطلاعات به دست آمده در جريان بازديد هيات نظارت و بازرسي حفظ حقوق شهروندي، متهماني وجود داشتند كه طي 8 يا 9 ماه در فضاي كمتر از يك متر بازداشت شده بودند.
عليرغم تمام تاكيدات قانوني بر ممنوعيت شكنجه، گزارش تهيه شده از سوي هيات وجود شكنجه و انفرادي را در بازداشتگاه پذيرفته و درصدد انجام اقداماتي براي حل آن هستند. در اين گزارش اقرار با اكراه فاقد اعتبار دانسته شده است و استفاده از چشم بند كه در جريان بازرسي‌ها با آن برخورد كردند را مورد انتقاد شديد قرار دادند.
هنگام مطالعه‌ي گزارش تهيه شده به بازداشت نوجوان 13 ساله به خاطر دزديدن يك مرغ به مدت شش روز در بدترين بازداشتگاه ورامين برخورد كردم؟ و اين سوال برايم مطرح شد كه آيا ما بايد راحت‌ترين روش را براي كار انتخاب كنيم؟ چه كسي بايد پاسخگوي اين موارد كه نقض بارز حقوق شهروندان است باشد؟ آيا مي‌توان حقي كه تضييع شده را به صاحبش برگرداند؟ خسارت‌هاي مادي و معنوي ناشي از اين سهل‌انگاري‌ها را چه كسي جبران خواهد نمود؟
همچنين در اين گزارش عنوان شده كه هيات نظارت بر حفظ حقوق شهروندي خواستار آن شده است كه مواردي از احتمال تعرض به دختران و زنان بازداشت‌شده و زنداني مورد بررسي قرار گيرد و نتايج اين بررسي به اطلاع هيات رسانده شود.
در بخش‌هاي پاياني گزارش آورده شده كه در حال حاضر سياست نيروي انتظامي مقابله با دستگاه قضايي است، ما نبايد مقابله كنيم، ما بايد راه‌حل منطقي و شرعي ارائه دهيم.
هيات در بازرسي كه در زندان قرل حصار به عمل آورده، آمار قابل توجه‌اي را ارائه كرده است. كل ندامت‌گاه تا تاريخ دهم خرداد 1384، 8061 نفر بوده است، تعداد متهمان دادسراي عمومي و انقلاب استان تهران 3075 است كه تعداد 555 نفر با قرار بازداشت موقت، 1561 نفر با قرار كفالت و 959 نفر با قرار وثيقه به سر مي‌برند.
تعداد كل محكومان محاكم عمومي و انقلاب 4986 نفر،‌ محكومان به جزاي نقدي 2058 نفر،‌ كل متهمان 51 درصد به جرم اعتياد، استعمال، خريد و فروش مواد مخدر و 49 درصد به جرم سرقت، ضرب و جرح و محكوميت‌هاي مالي، قتل عمد و غيرعمد است. از اول سال 1384 تعداد 3279 مورد به مرخصي اعزام شده‌اند كه از اين تعداد 481 نفر در مرخصي هستند و تعداد 80 نفر مرتكب غيبت شده‌اند و به زندان بازنگشته‌اند.
آمار كل ورود متهم و محكوم به زندان قزل حصار در سال 1383، 41458 و آمار كل خروج در سال 1383، 38830 نفر است.

امواج متلاطم رابطه ميان ايران و آلمان

2005-07-22T13:34:00.000-07:00

”اشپيگل“ يكى از مجلات خبرى معروف آلمان است. خوشنامى اين مجله به دليل انجام كار تحقيقى درباره موضوعات مطرح شده و همينطور مصاحبه هاى تند و تيز و آگاهى دهنده آن است. كسى كه با اين مجله همكارى مى كند، مى داند كه مطلبش جدى گرفته خواهد شد. اين هفته مصاحبه اى با اتو شيلى وزير كشور آلمان درارتباط با موضوع مبارزه با تروريسم، در اين مجله به چاپ رسيد. جمله كوتاه شيلى در اين مصاحبه درباره محمود احمدى نژاد، رئيس جمهور آتى ايران، كه در ابتدا در ايران و آلمان چندان مهم تلقى نشده بود، به يكباره باعث ايجاد تلاطمى در رابطه دو كشور گرديده است.اینجا را بخوانید

درخت يک ساله

2005-07-21T20:38:00.000-07:00

باورم نمي شود که درختي که پارسال همين موقع ها بالاي مزار پدر کاشتيم يک ساله شده باشد.اینجا را بخوانید و ببینید

منصور جان برات آرزوی صبر وبردباری می کنم

قاضیان سکوتش را شکست

2005-07-21T19:41:00.000-07:00

حسین قاضیان پس از چند سال زندان سکوت خود را شکست و نسبت به دوران بازداشتش(که البته همچنان هم ادامه دارد) سخنانی گفته است که بسیار قابل تامل به نظر می رسد اینجا را بخوانید

تا آزادیت ما هم در بندیم

2005-07-20T21:04:00.000-07:00

حسن زید ابادی دانشجوی سال آخر حقوق و سردبیر نشریه دانشجویی سخن تازه که در تجمع اعتراض به وضعیت اکبر گنجی بازداشت شده بود.امروز هشتمین روز بازداشت را پشت سر گذراند و این در حالیست که هنوز از محل دقیق بازداشت و یا اتهام وارده به او هیچ اطلاعی نداریم. اما شک نداریم که تنها جرم او دفاع از آزادی است. اینجا را بخوانید

خاتمی با آیین گفتگو می آید

2005-07-19T22:34:00.000-07:00

خاتمی رییس جمهور پس از ریاست جمهوری دوباره به جمع روزنامه نگاران می پیوندد

خاتمی امروز مجوز دو ماهنامه "آیین گفتگو" را از هیات نظارت بر مطبوعات دریافت کرد

اگه یادم بود روضه می خوندم حسابی!!!

2005-07-19T20:37:00.000-07:00

ای دل غافل این سفر مارکوپولویی هم همه چیز را از یاد ما برده
تازه امروز از طریق مرتضی ناعمه فهمیدم سالگرد توقیف روزنامه وقایع اتفاقیه بوده است همچنان که تازه امروز از وبلاگ فرهاد متوجه شدم سالگرد توقیف روزنامه سلام هم گذشته است (از طرف شما به خودم می گم شب بخیروحید جان!!)
اما جان خودم اگر می

تونستم در مورد این دو روزنامه روضه ای براتون می خوندم از اون روضه ها اشک همه در می آمد!!!

این عکس حسن سربخشیان عزیز را از دقایق اخری که قرار توقیف وقایع اتفاقیه را دریافت وامضا کردم و در انتها با تعدادی از بچه ها عکس یادگاری گرفتیم را ببینید در ضمن در سالگرد انتشار وقایع بیست وسه نفراز بچه ها مطالب جالبی نوشته بودن اینجا را بخوانید

امیدوارم بچه های سلام و وقایع هر جا هستند شاد و سالم باشند

لاریجانی به کابینه احمدی نژاد رفت

2005-07-18T19:43:00.000-07:00

همكاري علي لاريجاني كانديداي اصولگراي نهمين دوره انتخابات رياست جمهوري با محمود احمدي‌نژاد به صورت رسمي آغاز شد این خبر را اینجا بخوانید

چگونه وزیر شدم

2005-07-18T19:36:00.000-07:00

دری نجف آبادی چگونه وزیر اطلاعات شد

اینجا را بخوانید

سلطانی اجازه ملاقات با گنجی را پیدا نکرد

2005-07-18T19:02:00.000-07:00

نمی دانم اگر مقامات قضایی معتقدند حال گنجی مساعد است پس چراامروز اجازه ملاقات به وکیل اونداده اند
این در حالی است که این روزها رييس قوه‌ي قضاييه از بازتاب دستاوردهاي هيات نظارت و بازرسي بر حفظ حقوق شهروندي ابراز خرسندی می کنند

حفظ حقوق شهروندی موقعی معنا پیدا می کند که در درجه اول نسبت به مشهورترین زندانی ایران اعمال شود

کسی هست به من کمک کنه!

2005-07-17T20:06:00.000-07:00

به قانون مطبوعات کشور کانادا نیاز دارم آیا دوستان مقیم کانادا می توانند به من کمک کنن؟

باور نمی کنم

2005-07-14T19:57:00.000-07:00

نزدیک ده روز است که در مسافرت هستم برخی اوقات به کافی نت می یام و وبلاگ ها و سایت های خبری را می خونم اما امروز که وبلاگ حنیف را باز کردم شوکه شدم و تنم لرزید اصلا باور نمی کردم که اون عکسهای گنجی باشه

گنجی که من 40 روز پیش در منزلش و روزنامه اقبال دیدم کجا واین گنجی که در نگاه اول دیگر نمی شناسیش کجا

ای کاش منصور عکسهایی که در منزل گنجی و حتی عکسهای او را که از روزنامه اقبال بازدید داشت منتشر می کرد تا ببینم در یک ماه چه بلایی سرش آمده است

فقط از خدا می خواهم که به او تحمل این رنج طاقت فرسا را بدهد

تلخ ترین شب عمرم

2005-07-13T17:41:00.000-07:00

در طول دو سال گذشته 21 تیر ماه جزء تلخ ترین شبهای عمرم بوده است دو سال پیش در چنین روزی از روزنامه یاس نو و به همراه حسین باستانی راهی سلول های انفرادی 325 امنیتی اوین شدیم دیشب که شنیدم نادر فتوره چی دوست و همکار مطبوعاتیمان بازداشت شده است دلم بیشتر گرفت امیدوارم او نیز زودتر آزاد شودچرا که تا کسی وارد این گونه زندانها نشود نمی تواند رنج و عذاب سلول انفرادی را که به معنای واقعی شکنجه است درک کند

اقبالی که اقبالش بلند نبود-3

2005-07-04T18:28:00.000-07:00

.حدود یک ساعت در دفتر مرتضوی بودیم اما نکته جالب اینجا بود که کمترین زمان به بحث نامه کروبی گذشت چیزی حدود 7-8 دقیقه بیشتر بحث بر سر اعتصاب غذای گنجی و زرافشان بود
دادستان تهران نسبت به خبرهایی که روزنامه در مورد اعتصاب غذای گنجی چاپ کرده بود به شدت شاکی بود و معتقد بود گنجی هرگز اعتصاب نکرده است بلکه هر روز کلی مغز گردو –بادام و... می خورد مرتضوی گفت من نمیدونم چرا این قدر علاقه به مربای هویج داره چون مربای هویج را بر می داره تو آب حل می کنه بعد سرش می کشه!
خلاصه کلی مواد دیگه نام برد و گفت گنجی اونها را می خوره بعدش هم می گه من اعتصابم! مرتضوی گفت تازه فیلم موادی
هم که می خوره را داریم
گفتیم شاید این فیلمها مال زمان قبل باشه گفت نه بابا! روزنامه اون روز جلوش مشخص می کنه که مال چه زمانی است

گفتیم پس فیلم را منتشر کنید تا این همه سر وصدا هم بخوابه! گفت: باشه!!!
بعد هم نیکبخت به شوخی گفت اصلا همین آقای فلاح که همشهری شما هم هست 5 روز بازداشت کنید بفرستید بره پیش گنجی ببینه این گنجی اعتصاب کرده یا نه!
مرتضوی هم گفت آره پیشنهاد بدی نیست !
من هم رو به مرتضوی به شوخی گفتم آقا 5 روز که کمه!
مرتضوی هم غش خنده شد و گفت می بینید این پوراستاد چون سابقه داره میدونه که زیر یک ماه صرف نمی کنه
بعد هم در باب دلایل بازداشت من سخن گفت که صحبت اش را قطع کردم و گفتم آقای مرتضوی هم شما و هم من می دونیم که چرا من را بازداشت کردید
گفتم من را بخاطر نوشته هام در روزنامه ها بازداشت کردید

....مرتضوی این بارهم با صدای بلند خندید!
بخش اول و دوم این مطلب را اینجا بخوانید

چهار روزنامه جدید

2005-07-03T21:35:00.000-07:00

چند روز پیش با خبر شدم چهار روزنامه به نامهای "حزب الله" - "دختران و پسران"- "اندیشه نو"و "شاخه سبز" مجوز انتشار گرفتند

این خبر را اینجا بخوانید

اقبالی که اقبالش بلند نبود-2

2005-07-03T16:38:00.000-07:00

بچه های تحریریه بشدت نگران بودند همه دور میز اجتماعی نشسته بودند از معصومه ناصری-ساناز الله بداشتی و پرستو دوکوهکی گرفته تا علی دهقان- منصور نصیری- آرش حسن نیا- سیدابادی- گیسو فغفوری و.....سئوال بچه ها این بود که واقعا برای فقط 24 ساعت توقیف شدیم یا این بهانه ای برای توقیف همیشگی است!
جواب درستی به این سئوال نداشتم از بچه ها خواستم خبرهای خودشان را به حروفچینی بفرستند اما گوش کسی به این حرفها بدهکار نبود
دراین بین صحفی معاون مطبوعاتی هم زنگ زد جریان توقیف روزنامه را برای او نیز توضیح دادم او هم گفت روزنامه را برای فردا منتشر کنید!!
تعدادی از خبرنگاران خارجی به روزنامه آمده بودند آنان را به همان جمعی که دور میز اجتماعی نشسته بودند راهنمایی می کردیم
ساعت 14 در بیرون روزنامه باید در جلسه بی خاصیتی شرکت می کردم تا رفتم و برگشتم ساعت 4 بعد ظهر شده بود دیدم فلاح روزنامه نیست از منشی سردبیری پرسیدم کجاست گفت خبر ندارد
با نیکبخت وکیل روزنامه تماس گرفتم تا ببینم مذاکرات او با مرتضوی چه ثمری داشته است گفت هنوز پشت در اتاق مرتضوی است دادستان تهران به او گفته بود خود فلاح باید بیاد
گفتم: فلاح نمی دونم کجا رفته
گفت:اینجا پیش منه
سریعا ماشین گرفتم و به طرف دادستانی راه افتادم
وقتی به دادستانی رسیدم هنوز نیکبخت و فلاح پشت در اتاق مرتضوی نشسته بودند بعد از 15 دقیقه از رسیدن من هر سه نفر وارد اتاق دادستان شدیم
مرتضوی می خندید
یک نسخه روزنامه توقیف شده اقبال اون روز که چاپ شده اما اجازه توضیح پیدا نکرده بود روی میز مرتضوی بود دلم کباب شد
وقتی روی مبل نشستم انگار همه خاطرات تلخ اون اتاق برایم زنده شد دلم گرفت این سومین بار بود که به این اتاق پا می گذاشتم اولین بار تیر ماه سال 82 که در روزنامه یاس نو بودیم به اتفاق آقای نعیمی پور مدیر مسئول یاس نو و همچنین حسین باستانی به این اتاق دعوت شده بودیم و در نهایت من و حسین از همان اتاق راهی سلول انفرادی اوین شدیم دومین بار هم یک روز قبل از انتخابات مجاس هفتم که یاس نو و شرق توقیف شدن به اتفاق مراد ویسی و سلطانی وکیل روزنامه پا به این اتاق گذاشته بودیم
دوباره خنده های مرتضوی من را به خود آورد........(ادامه دارد)

ببینید حسن چه کرده!

2005-07-02T22:29:00.000-07:00

زنده باد حسن سربخشیان که این چند روز به دنبال شناسایی عکس گروگانگیری بود که گفته می شد احمدی نژاد است و امروز تلاشهایش نتیجه داد

اینجا را حتما ببینید و بخوانید

شكرخواه از جام جم آنلاين رفت!

2005-07-02T16:39:00.000-07:00

شكر خواه از جام جم آنلاين رفت. نمي دانم اين تتير است يا ليد است يا هر دو. و حتي نمي دانم كه اين خبر, سخت است يا نرم و يا حتي نمي دانم اگر آن را به خود شكر خواه كه نرم نويسي و هرچه پيرامون ان است را از او آموخته ام بدهم, بتواند از آن يك نرم خبر درست كند يا نه؟ اما يقين دارم كه اين خبر براي من و اعضاي كوچك جام جم آنلاين سخت است و هيچگونه نمي توان آن را نرم كرد.
این مطلب را اینجا بخوانید

اقبالی که اقبالش بلند نبود-1

2005-07-01T15:31:00.000-07:00

صبح روز دوشنبه 30 خرداد بود که با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار شدم پشت خط تلفن صدایی گفت: آقای پوراستاد!
گفتم: بله
گفت:از دفتر دادستانی تماس می گیرم گوشی حضورتان آقای مرتضوی با شما کار دارن.
خواب خوشم از سرم پرید!
مرتضوی دادستان تهران پشت خط آمد و پس از سلام و علیک گفت:چرا اون نامه کروبی را تو روزنامه اقبال چاپ کردید من فکر می کردم تو اونجا هستی یه آدم عاقل هست که مانع این کارا بشه!!!!!!!!!!!!!!
گفتم :ما بخشی از اون نامه را که مربوط به سپاه و بسیج بوده حذف کردیم
مکثی کرد و گفت: نه بخشهای دیگه که مربوط به ... حذف نشده ...
بعد گفت بهر حال من جلو روزنامه تان را گرفتم الان هم روزنامه تان توقیف شده ..
این جمله را که شنیدم انگار آب سردی روی تنم ریخته باشن لحظه ای حال خودم را نفهمیدم
گفتم: توقیف!
با خونسردی گفت:آره !
گفت: الان هم صدایش را در نیارید! بگید ......! مثل روزنامه آفتاب یزد که امروز به دلیل نقص فنی منتشر نشده!!!!!! الان هم خودت با مدیر مسئولتون بیان اینجا ببینیم برای آینده میخواین چی کار کنین
گفتم: باید آقای فلاح را پیدا کنم
گفت: نه زود بیاین تا ساعت 10 خودتون را برسانید
گفتم: الان ساعت نه تا 10 چه جوری خودمان را برسانیم
حال خودم را نمی فهمیدم تماس که قطع شد انگار همه بچه های تحریریه جلوم ایستادن و دارن با چشمان پر معنای خود نگاهم می کنن
صدای زنگ تلفن همراهم دوباره مرا به خود آورد عموزاده خلیلی بود حتما متوجه قضیه شده جواب ندادم بعد از چند لحظه دوباره صدای زنگ تلفنم بلند شد این بار آرش حسن نیا بود تحمل نداشتم تایید کنم که روزنامه توقیف شده حتما از اینکه روزنامه توزیع نشده بو برده بودن باز هم جواب ندادم
با یکی از اعضای شورای سردبیری تماس گرفتم. گفت دیشب ماموران اومدن چاپخانه اول که گفتن مطلب کروبی را بردارین چاپ را ادامه بدین اما بعد پس از بررسی محتویات روزنامه- روزنامه را تا 24 ساعت توقیف کرده اند موضوع تماس مرتضوی را با او در میان گذاشتم به این نتیجه رسیدیم که همه اعضای سردبیری و مدیر مسئول جلسه فوری در روزنامه تشکیل دهیم
خواستم به دکتر فلاح مدیر مسئول روزنامه خبر را بدم که دوباره مرتضوی دادستان تماس گرفت و گفت:فلاح را پیدا کردی؟!
گفتم: شما که 15 دقیقه پیش تماس گرفتی دارم فلاح را پیداش می کنم می یایم
گفت: زود تا 10 بیاین
با فلاح و دیگر اعضای سردبیری تماس گرفتم قرار شد خودشان را به روزنامه برسانن خودم را به روزنامه رساندم. فلاح روزنامه بود. سیل تلفنها شروع شده بود به هیچ کدام جواب نمی دادم!سیدآبادی و خانم فغفوری خبر را زودتر از همه فهمیده و به روزنامه آمده بودن بعد از نیم ساعت اکثر اعضای سردبیری آمدند هر کدام تحلیل خود را ارائه داد فلاح نظر داشت اول وکیل به دادستانی برود ببیند ماجرای دقیق چیست ...
با نیکبخت وکیل روزنامه تماس گرفتیم قرار شد برای دادن وکالت رسمی نزد او بریم با فلاح نزد نیکبخت رفتم کمی صحبت کردیم وکالت نامه امضا شد گفت تا چند لحظه دیگر به دادستانی می روم به روزنامه برگشتیم اکثر بچه های تحریریه آمده بودن و نگران بود خیلی از خبرنگاران و خبرگزاریهای داخلی و خارجی تماس می گرفتن همه را به بعد از مذاکرات با مرتضوی محول می کردم...(ادامه دارد)

دکتر نجفی رییس جمهور ایران

2005-06-29T21:14:00.000-07:00

یک چیز بگم دلتون کباب بشه؟

امروز از یک منبع موثق شنیدم که اون اوایل اصلاح طلبان شامل مشارکتیها-مجاهدین انقلاب –مجمع روحانیون – کارگزاران و...نسبت به نامزدی محمد علی نجفی وزیر سابق آموزش و پرورش و رییس سازمان برنامه وبودجه برای ریاست جمهوری نسبتا

اجماع داشتن اما گویا هاشمی رفسنجانی که آمدن خود به صحنه را بیشتر چراغ می داده است! هر گونه اجماعی را منتفی ساخته است

شاید اگر تدبیر بیشتری صورت میگرفت امروز دکتر نجفی رییس جمهور ایران بود

شما چی فکر می کنید!؟

ماجرای خانم رایس با یک جوان قزوینی!!!

2005-06-29T07:57:00.000-07:00

شكرالله عطارزاده، عضو فراكسيون اصولگرايان مجلس هفتم،گفت: تحقيقات يك نماينده زن مجلس هفتم نشان مي‌‏دهد علت حملات و تاخت و تازهاي خانم رايس به مقامات ايراني، به شكست وي در رابطه عشقي با يك جوان ايراني مربوط است. به گزارش خبرنگار پارلماني"ايلنا"، نماينده بوشهر در جمع خبرنگاران پارلماني گفت: يكي از خانم هاي نماينده مجلس هفتم تحقيقاتي را در خصوص علت رفتارهاي نامناسب و موضع‌‏گيري‌‏هاي كاندوليزا رايس وزير خارجه آمريكا با مقامات مسوولين ايراني انجام داده كه طي آن مشخص شده است؛ خانم رايس در زمان دانشجويي خود در دانشگاه با يك جوان قزويني ارتباط عشقي داشت كه با ناكامي مواجه شده بود .عطار زاده افزود: خانم رايس جواب دهد علت ناكامي در اين ارتباط چه بوده و چرا با مردم ايران لجبازي مي كند .عضو فراكسيون اصول گرايان مجلس هفتم خاطرنشان كرد: اگر خانم رايس در اين قضيه به نوعي آسيب روحي ديده‌‏اند ما حاضريم در دادگاه صالحه، در مورد اين مسئله، رفع مشكل كنيم .عطارزاده از افشاي نام نماينده زني كه چنين تحقيقي را انجام داده است خودداري كرد .

دوازدهمین کتابم

2005-06-28T22:14:00.000-07:00

دوازدهمین کتاب من یک ماه پیش تحت عنوان " آرای جرایم مطبوعاتی" توسط مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه ها منتشر شد

اینجا را بخوانید

باز هم دولت در سایه

2005-06-28T12:58:00.000-07:00

دارم به پیشنهادم در مورد دولت در سایه امیدوار می شم نظر دکتر کریم ارغنده پور عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت را اینجا بخوانید

فکر کنم خل شدم!

2005-06-26T18:15:00.000-07:00

دلم آرام نمی گیرد از شنبه ساعت 2 نیمه شب که بچه ها آن خبر تلخ را از وزارت کشور دادند می خواهم ناامید نباشم اما ...
ای کاش می شد دکتر معین کابینه سایه تشکیل می داد-مثل انگلیس- و اعضای کابینه خود را معرفی می کرد و وزرای هر وزارتخانه هر هفته نقاط مثبت و منفی وزرا و کابینه رییس جمهور جدید را اعلام می کردند به این ترتیب کابینه رییس جمهور جدید هم بیشتر زیر ذره بین می رفت و هم معین و حا میانش با این کار نشان می دادند که نا امید نشده اند و در صحنه فعالانه حضور دارند و برای آینده برنامه دارند
امیدوارم پیشنهادم مسخره نباشه اگر هم بود به حساب این بذارین از شنبه که خبر را شنیدم خل شدم و الان هم که دارم این پست را می فرستم میزان خل شدنم خیلی زده بالا !!!!
در ضمن من در این دو ماه گذشته کامپیوتر نداشتم و نمی تونستم خیلی فعال باشم اما مشکل موقتا حل شده به ویژه که ازالان تا حداقل چهار سال آینده بیکار هم شدیم یاد روزهای که در سلام – آفتاب امروز – نوروز- یاس نو- وقایع اتفاقیه و اقبال اقبال اقبال کار می کردیم بخیر! راستی بچه ها این چند روز کجا بودید دلم براتون تنگ شده خیلی زیاد خیلی زیاد.....!

وضعيت قرمز!

2005-06-22T20:18:00.000-07:00

دكتر معين پيروز نشد اتفاقي كه براي برخي از حاميان او همراه با بغض بسياري بود. بغضي كه روز شنبه در چهره برخي از حاميان او به ويژه جوانان معروف به «نسيم» كه از جدي‌ترين و خالص‌ترين حاميان او محسوب مي‌شوند،‌ مي‌توانستي ديد.اما هر چه بود مرحله اول تمام شد. دلايل شكست آن هم يكي دو تا نيست. بخشي از آن ساماندهي غيردموكراتيك و بعضاً غيرقانوني برخي از رقبا در يك بازي نابرابر و ديگري برخي برنامه‌ريزي‌هاي اشتباه حاميان دكتر معين را در طبقات غير نخبه‌ كشور بايد جست‌وجو كرد. پنج روز ديگر تا مرحله دوم انتخابات مانده است و سؤالاتي كه مكرراً پرسيده مي‌شود: «چه بايد كرد؟»، «استراتژي اصلاح‌طلبان در مرحله دوم انتخابات چيست؟»اما اگر امروز اصلاح‌طلبان تنها به چند حزب و تشكل سياسي –وحاميان چند هزار نفري‌ آنان تا قبل از انتخابات-ختم مي‌شد پاسخ به اين سؤال‌ها و تبعات آن به خود و حيات سياسي‌شان بر‌مي‌گشت اما امروز چنين تصميمي شامل همه حاميان اصلاح‌طلبان پيشرو و عملگرا و سنتي نيز مي‌شود به ويژه نزديك به ده ميليون آرايي كه به سبد اين نامزدها ريخته شد.بنابراين هر تصميمي كه گرفته مي‌شود بايد نزديكترين تصميم به رأي دهندگان و احترام به نظر و عقيده آنان با رعايت اخلاق سياسي باشد. البته و بي‌شك حاميان معين در مرحله دشواري قرار گرفته‌اند حتي دشوارتر و سخت‌تر از زماني كه براي حضور مجدد در انتخابات تصميم گرفتند.معين پس از ردصلاحيت غيرقانوني خود و تأييد صلاحيت مجدد با بيانيه‌اي كه تمام خطوط فكري خود را به طور مشخص اعلام مي‌كرد به صحنه انتخابات وارد شد كه همين امر منجر به اقناع‌ حاميان و بخشي از افكار عمومي شد. شايد اين بار هم بتوان حاميان او با صدور بيانيه‌اي كه حاوي شروط و يا مرزبندي كاملاً مشخصي با كانديداي اول راه يافته به مرحله دوم باشد آراي خود را به آن سمت سوق دهند. البته اين بيانيه بايد به گونه‌اي باشد كه حاميان اصلاح‌طلبان را اقناع كند كه احزاب حامي معين براي نفع يا سهمي از قدرت دست به چنين كاري نزده‌اند. و قرار نيست كه استراتژي حاميان معين و يا جبهه اصلاحات تغيير پيدا كند بلكه فقط يك «تاكتيك راهبردي» موقت و كوتاه مدت است براي عبور از بحراني كه كل كشور را فرامي‌گيرد و نيز خطر جدي كه دموكراسي نيم بند موجود و آينده مردم را هدف قرار داده است، مي‌باشد. آينده‌اي كه صداي آژير خطر آن از صبح شنبه به صدا درآمده است و تاكنون صداي بلند آن همه جاي كشور را فراگرفته است همه هشدار مي‌دهند. خطر جدي است اين بار بازي سياسي بين بد و بدتر نيست فرض را بايد گرفت كه بازي بين «نامطلوب‌ترين» و «فاجعه‌آميزترين» انتخاب است بايد يكي را انتخاب كنيم چه ما بخواهيم و چه نخواهيم روز جمعه يكي از اين دو خودش را بر ما تحميل مي‌كند.فاصله پنج روز آينده بي‌شك مهمترين و حساس‌ترين برهه از تاريخ ايران و حتي مهمترين تصميم زندگي فردفرد هر ايراني براي ادامه حيات در يك فضاي تا حدودي آزاد با يك فضاي كاملاً بسته است.تك تك مردم، چه آناني كه رأي دادند و چه آناني كه رأي ندادند چه آناني كه حامي اصلاح‌طلبان پيشرو بودند و چه آناني كه حامي اصلاح‌طلبان عملگرا و سنتي همه و همه بايد در اين چند روز آينده اتحاد بيشتري از خود نشان دهند. ژست‌هاي روشنفكري تحريمي نيز بايد جايش را به تعقل‌گرايي بيشتري بدهد و همچنان كه بايد در تصميم‌گيري‌ها شعور را به جاي شور قرار داد. يا حداقل تأمل بيشتري براي روز جمعه داشت. چرا كه مرحله دوم بازي مرگ و زندگي است. يا بايد چهار و چه بسا هشت سال آينده را در فضايي نفس بكشيم كه ديگر هواي چنداني براي نفس كشيدن وجود نخواهد داشت و يا راه كم‌زيان‌تري را براي خود انتخاب كنيم.تصور نمي‌شود روز جمعه ايرانيان تنها براي نفع شخصي خود تصميم بگيرند. براي تاريخ و فرهنگ اين كشور بايد تصميم گرفت و براي آزادي نيم‌بند موجود كه حاصل تلاش هشت ساله گشته است بايد تصميم بگيرند. براي نسلي تصميم گرفت كه امروز نمي‌تواند رأي بدهد. به چشمان خواهر و برادر كوچكتر و يا فرزند خردسال خود نگاه كنيد، آينده كاملاً مبهم و مكدر آنان را جلو چشم خود مجسم كنيد آنگاه تصميم بگيريم كه در مرحله دوم انتخابات «تير آرش»(1) را پرتاب كنيم يا نه؟ اگر به اين نتيجه رسيديم كه بايد پرتاب كنيم هدف‌گيري را دقيق و با فكر بيشتر انجام دهيم. در اين تصميم‌گيري حساس نبايد شور و احساس كمترين جايگاهي در ذهنمان داشته باشد. اگر روز جمعه در پرتاب تير كوچكترين خطايي كنيم موقتاً از دور خارج نمي‌شويم بلكه براي هميشه و به طور كامل «مات» مي‌شويم.روز جمعه دكتر معين پيروز نشد اما در جمعه پيش رو نبايد گذاشت آينده كودكان ايران براي سال‌هاي سال به كما فرو رود.پاورقي:1-مراجعه شود به يادداشت عموزاده خليلي پنجشنبه 16/3/83 صفحه 2

گنجي و گر‌هي كه با دست باز شد

2005-06-01T05:04:00.000-07:00

اين مطلب سرمقاله روز سه شنبه 10/3/84 روزنامه اقبال بوده است

اكبر گنجي كه ديروز به خانه آمد ليوان آب را برداشت و گفت: «به پاس تلاش‌هاي شما روزنامه‌نگاران اعتصاب غذايم را در حضور شما مي‌شكنم.»و او با اين عمل به ده روز اعتصاب غذاي خود كه با واكنش‌هاي مختلفي مواجه شده بود پايان داد.در طول دو ماه گذشته بار ديگر نام اكبر گنجي بارها و بارها از رسانه‌هاي مختلف تكرار شد. يك بار به خاطر حركت دسته‌جمعي بيش از صد وبلاگ‌نويس كه در سالروز بازداشت او وبلاگ‌هاي خود را به نام او تغيير دادند و يا مطلبي در حمايت از حقوق انساني او نوشتند تا اعتراضات انجمن صنفي روزنامه‌نگاران، انجمن دفاع از آزادي مطبوعات، انجمن دفاع از حقوق زندانيان، كانون مدافعان حقوق بشر، انجمن جهاني قلم، نامه صدها فعال سياسي و فرهنگي، دانشجويان دانشگاه هاي مختلف كشور، سازمان‌ها و فعالان حقوق بشري دنيا، احزاب سياسي اصلاح‌طلب و شخصيت‌هاي برجسته سياسي از عبدالله نوري و دكتر سروش گرفته تا رضا خاتمي و دكتر مصطفي معين و... كه در دفاع از حقوق اوليه او شكل گرفت و بار ديگر امروز كه در منزل خود اعتصاب غذاي خود را شكست.البته حساسيت روزنامه‌نگاران از زمان اعتصاب غذاي او از 29 ارديبهشت بيشتر شد به صورتي كه كمتر روزي بود كه اخباري از وخامت حال او به جهت بيماري آسم‌اش مخابره نشود.اما هر چه بود گذشت. اينكه برخي از افراد در دستگاه قضايي منكر هرگونه مشكلي در زندان براي گنجي بودند جاي كنكاش جدي ندارد. بلكه اتفاقاً عقل‌گرايي و نگاه انساني كه طي چند ماه اخير در سطح برخي از مقامات ارشد قوه قضائيه شكل گرفته است جاي تأمل و قدرداني بيشتري دارد.عقل‌گراياني كه نگذاشتند موضوعي كه مي‌تواند امروز با انگشتان دست باز شود پس از مدتي با دندان باز كنند.از زماني كه رئيس محترم قوه قضائيه دفاع از حقوق شهروندي متهمان و حتي محكومان را پيش كشيده‌اند بسياري بر اين نكته تأكيد مي‌كردند كه تا در عمل، اين سخنان قانوني و انساني محقق نشود، نمي‌تواند جاي اعتنا داشته باشد. اما امروز با مرخص كردن گنجي از زندان براي درمان بيماري‌اش مي‌توان در عمل نيز به نگاه انساني و قانوني مجموعه افرادي كه در دستگاه قضايي به اين حقوق اوليه زندانيان پايبند هستند احترام گذاشت.هر چند كه تا قبل از اين نيز مي‌توانستند چنين كنند كه گنجي 57 ماه براي تماس تلفني با خانواده‌اش مشكل نداشته باشد و يا در طول اين پنج سال و دو ماهي كه در زندان به سر مي‌برد فقط 65 روز به مرخصي نيايد و مثل همه محكومان بتواند حقوق اوليه‌اش مثل تماس تلفني و مرخصي برقرار باشد.گنجي روزنامه‌نگار مظلومي است. او به شش سال حبس محكوم شده است كه چهار سال آن تنها به خاطر در اختيار داشتن فتوكپي روزنامه‌هاي فارسي زبان خارج از كشور است كه همه افراد جامعه مي‌توانند به راحتي و از طريق اينترنت به آن دسترسي داشته باشند.در اين نوشتار نمي‌خواهيم پرونده حقوقي او را بازبيني كنيم اما مقامات قضايي اگر واقعاً دلشان براي عدالت مي‌تپد نبايد نسبت به اعاده دادرسي او كه بيش از سه سال است به ديوانعالي كشور داده شده است، بي‌توجه باشند و حداقل اجازه ندهند حقوق اوليه و انساني او پايمال شود. چرا كه اين امر از سر ضعف و پافشاري‌هاي داخلي و خارجي تعبير نمي‌شود بلكه قوه قضائيه هر چه بيشتر به حقوق قانوني متهمان و مجرمان خود از لحظه بازداشت و دادرسي گرفته تا زمان زندان و حبس خود توجه نشان دهد، اعتماد افكار عمومي را بيشتر به خود جلب مي‌كند.همچنان كه اگر امروز نيز رئيس قوه قضائيه دستور آزادي يا حداقل مرخصي بلندمدت هدي صابر، تقي رحماني و رضا عليجاني و ديگر زندانيان عقيدتي را اعلام كنند اعتماد بيشتر ايرانيان عدالتخواه را بيش از پيش براي خود به همراه خواهند آورد.

پلاك 230 -خبر مهمي دارم اما...

2005-05-29T20:37:00.000-07:00

1-اين سوژه هر روز شوراي تيتر روزنامه است كه اكثر دبيران سرويس‌ها بدون اينكه تيترهاي خودشان را روي كاغذ بنويسند و وارد اتاق تيتر شوند عموماً‌ با يك برگ سفيد وارد مي‌شوند.
چند روز پيش علي‌اصغر سيدآبادي دبير سرويس فرهنگي روزنامه وقتي نوبت قرائت تيترهايش شد، گفت: امروز من خبر مهمي در حوزه فرهنگي دارم. گفتيم خوب بگو علي جان چيه؟! دوربرش را نگاهي كرد و دوباره گفت: خبر مهمي دارم!‌ديگر اعضاي سردبيري گفتند: بگو خوب!‌ باز سيدآبادي گفت آخه خيلي مهمه! خوب پس بخون بعد سيدآبادي با مظلوميتي خاص گفت: آخه يادم رفته! بميرم من واسش!
2-محمدجواد روح دبير سرويس سياسي روزنامه در يكي از روزهاي هفته دير وارد شوراي تيتر شد وقتي هم كه وارد شد همزمان شد با نوبت او براي قرائت تيترهايش. بعد همه سراپاگوش ايستاديم تا جناب روح خبرهايش را بخوانند. او بي‌خيال همه، رو به دكتر امير صدري كه پزشك و دبير سرويس ورزشي روزنامه هم هست،‌ گفت:‌دكتر يك نسخه برام بنويس!
بعد هم كه خبرهاي سياسي را خواند عذرا فراهاني عضو شوراي سردبيري به او گفت: راستي خبر فلان را نخوندي. گفت اه من كه خبر ندارم، كي اين خبر اومده. دوستان سردبيري متفق الفقول به اين نتيجه رسيدند كه از اين به بعد اخبار سرويس سياسي را به اطلاع روح برسانند!
در ضمن وقتي هم يك خبر خواند كه خبر مهمي بود و تصميم گرفتيم تو صفحه‌ اول تيتر كنيم اما جناب روح پاشو كرده بود توي يك كفش كه نه اين افراد، فردا خودشون مي‌يان تكذيب مي‌كنند و به صلاح نيست.! كسي نيست به اين پسر بگه باباجان خبر را تفسير نكن. شما خبر تو بخون.
3-درتحريريه بساط هندوانه و آب‌دوغ خيار همچنان به راه است. چند روز قبل پرستو دوكوهكي با يك هندوانه وارد تحريريه شد و به هر كدام يك قاچ هندوانه دادند. بعد اين خانم زهره آشتياني خبرنگار سياسي روزنامه در يك دست قاچ هندوانه و در دست ديگر قلم به دست گزارش سياسي مي‌نوشت.
البته اين براي ديگر خبرنگاران سرويس‌ها نيز رخ داد. اميدواريم اون روز گزارش‌ها كمي آبكي از كار در نيامده باشد.
4-چند وقت پيش در صفحه بين‌الملل مطلبي تحت عنوان: «جنگ با ترور به روايت بوش؛ تلخيص قرآن كريم با تكريم كريم اف!» چاپ شد كه چند نفر توي سردبيري خوندند اما كسي متوجه نشد مفهوم اين ياداشت چي هست؟
نام نويسنده هم نداشت از فاضل‌قاسمي خبرنگار سرويس بين‌الملل پرسيدم ياداشته كيه؟ گفت نمي‌دونم. فكر كنم خانم معصومه ستوده نوشته!
اما چند روز بعد نادر صديقي كه روزنامه آمد گفت: چرا يادداشت من را به اسم ستوده نوشتيد ما تازه انگشت به دهان مانده‌ايم كه چطور وقتي اون يادداشت را خوانده بوديم و مفهوم آن را متوجه نشده‌ بوديم به اين مسأله نرسيده‌ بوديم كه اين مي‌تونه يادداشت نادر صديقي باشد. آخه عموماً مطالب نادر صديقي را كسي متوجه نمي‌شود.
تازه چند روز بعد خانم ستوده وارد تحريريه شدند و شاكي شده بودند كه چرا مطلبي كه او ننوشته به اسم او زده شده است !

5-ماجراي عضو شوراي سردبيري كه چند شب قبل رخ داده شنيدني است. كريم ارغنده‌پور چند شب پيش كه كار نهايي روزنامه به پايان مي‌رسد برايش تاكسي گرفته مي‌شود تا به همراه دو نفر ديگر از اعضاي روزنامه آنان را به منازل خود برسانند. از قرار اطلاع آژانس اول اين دو نفر را به منازل خود مي‌رساند به طوري كه يك ساعت و نيم تا دو ساعت طول مي‌كشد كه ارغنده پور پس از يك گشت و گذار طولاني در شهر به منزل برسد تا اينجاي كار مشكلي وجود ندارد جز همين كلافگي و سرگيجه‌اي كه برادر ارغنده پور از دورهاي قمري كه در شهر زده‌اند. اما ارغنده‌پور وقتي كليد را مي‌اندازد و وارد خانه مي‌شود تازه يادش مي‌افتد كه ‌اي بابا امروز با ماشين خودش آمده بوده روزنامه! اما در برگشت از روزنامه يادش رفته و سوار ماشين آژانس شده بنابراين دوباره آژانس مي‌گيرد و برمي‌گردد روزنامه و... سرجمع سه ساعتي از گشت و گذار در شهر خوش بحالشون شده!
6-هفته گذشته نوشتيم كه ما در داخل تحريريه صندلي به اندازه كافي براي نشستن نداريم اما يكي از همكاران نكته‌اي را گوشزد كرد كه ما در روزنامه اقبال كاغذ پيش‌نويس خبر براي نوشتن نداريم. صندلي براي نشستن پيش‌كش! البته يكي ديگر از دوستان به اين نتيجه رسيده است كه چون كاغذ براي نوشتن نداريم پس به تبع آن صندلي براي نشستن و نوشتن براي چي لازم باشد؟! اين هم حرف حسابي است كه جواب ندارد.
7-عذرا فراهاني عضو شوراي سردبيري و به قول نويسنده «اتاق تيتر» مسؤول فيلترينگ روزنامه تو تحريريه براي هيچ كدام از بچه‌ها حواس نمي‌گذارد.
ايشان هر روز از كيف مبارك يك كيسه ميوه‌هاي مختلف درمي‌آورد. همه جور ميوه شامل پرتقال، سيب و... را توي بشقاب مي‌چيند، خيلي با سليقه پوست مي‌كند. بعد به فاصله سي دقيقه، سي دقيقه ميل مي‌فرمايند و دوستان زيرچشمي فقط نگاه مي‌كنند به ويژه وقتي گوجه‌سبزي ترش را نمك مي‌زند و مي‌خورد ديدني است.
8-در صفحه بين‌الملل ستوني به نام «اصلاح‌طلبان خاورميانه» داريم كه همكاران بخش صفحه آرايي هر ستوني كه اخبارش را مي‌بينند نام «اصلاح‌طلبان خاورميانه» را آنجا مي‌گذارند حالا اخبار آن ستون مربوط به «لورا بوش» باشد يا «ژاك شيراك» برايشان فرقي نمي‌كند. شما به بزرگواري خودتان ببخشيد! به هر حال اگر اين دوستان اين كارها را نكنند كه ما مطلبي براي نوشتن پيدا نمي‌كنيم.
9-از دوستان روزنامه پرسيديم چرا اغلاط روزنامه زياد است گفتند تعمد داريم!
گفتيم تعمدتان براي چيست؟ گفتند مي‌خواهيم ببينيم خوانندگان چقدر دقت دارند!!
البته دوستان بخش تصحيح چاپ هر گونه غلطي را رد مي كنند. ما هم از زحمات آنان متشكريم.
10-عمادالدين باقي چند روز پيش يك گلدان تزئيني بزرگ براي «اقبال» فرستاده بود كه از وي تشكر مي‌كنيم.

تجليل از سرباز عدالت

2005-05-24T11:35:00.000-07:00

اين مطلب در ستون يادداشت هاي روزنامه اقبال در روز 2 خرداد به چاپ رسيده است

ديروز از «سرباز عدالت» تجليل شد. تجليل از مردي كه پنجاه و شش سال از عمر هفتادوچهار ساله خود را به پاسداري عدالت مي‌گذراند. استادي كه به عدالت‌خواهان مي‌آموزد: «فقط در مقابل عدالت زانو زنيم» و «بنده آرمان‌هايمان باشيم نه مطيع قدرت‌ها».تجليل ديروز از دكتر ناصر كاتوزيان تنها تجليل از يكي از مفاخر ايران زمين نبود. تجليل از «عدالت» بود. قدرداني ايرانيان بود از واژه‌هايي كه سال‌هاست به دنبال آن مي‌گردند: «عدالت»، «آزادي» و «برابري».تجليل و قدرداني از استادي بود كه بيش از پنجاه سال است كه درس «عدالت» مي‌دهد. و فرياد «عدالت» سر مي‌دهد. مردي كه پرچم «عدالت و انصاف» را بر دست دارد و آن را مدام به شايستگاني مي‌دهد تا آن را در ايران زمين ترويج كنند و به كار برند. كه نشايد اين پرچم نيمه برافراشته به پايين افتد و نشايد كه آن را فقط در رؤياهايمان ببينيم. اما در شادماني ديروز در تجليل مردي كه موهايش را در آسياب دادگستري و دانشكده‌هاي حقوق سفيد كرده است. غم ديگري را بايد ديد. البته افسوس ديگري را.افسوس از اينكه چرا آناني كه بايد قدر ببينند و از دانش و تجربه آنان استفاده شود خود را به هزار و يك دليل دور نگاه مي‌دارند.حداقل آن است كه از پندهاي او درس بگيرند آن هنگام كه گفت: «يكي از هدف‌هاي اساسي كه بايد در دادگستري باشد پرهيز و دوري از سياست است. قاضي نبايد عضو هيچ حزب و جناحي باشد رئيس قوه قضائيه نبايد خودش را آلوده به سياست كند».(1)او مردي است كه از زمان دكترمحمد مصدق وارد دادگستري شده است و تا امروز كه آموزش «قانون» و «عدالت» مي‌دهد خوب و بد دستگاه عدليه را مي‌شناسد. راه علاج دردها و مشكلات آن را مي‌داند.از اين رو است كه توصيه او به عنوان يك استاد قديمي و خيرخواه دادگستري كه آنجا را خانه خودم مي‌داند، به عالي‌ترين مقام قضايي اين است كه: «دادگستري را از چنگال سياست و مقامات امنيتي خارج كند. آنجا را به عنوان يك پناهگاه عدالت براي روز مبادا بگذارد و آنجا را حافظ منافع گروه خاص و جناح‌هاي خاص يا جاي دوستي و دشمني قرار ندهد. آنجا اگر منزه شود بسياري از مشكلات حل مي‌شود، براي رفع شدن اين عيب، تنش زيادي هم لازم نيست. فقط يك تصميم مي‌خواهد. كنارگذاردن قوه قضائيه از سياست‌هاي روز و اختصاص دادن آن به عدالت‌گستري. كساني كه به دانش حقوق آشنا هستند و صلاحيت لازم را براي قضاوت دارند، اينها دعوت شوند، نه اينكه لباس خاص يا تحصيلات خاص وسيله امتياز يك گروهي بشود.»(2)مي گويند آرمان وجود خارجي ندارد و اگر عدالت آرمانتان است به سراغ آن نرويد چرا كه آن را پيدا نمي‌كنيد اما اين سخن را نمي‌توان پذيرفت زيرا درست است كه آرمان وجود خارجي ندارد و ما اگر به دنبال عدالت باشيم آن را كمتر مي‌جوييم اما آدم‌هايي كه به دنبال آرمان مي‌روند كه وجود خارجي دارند آيا پس نبايد قدر آنان را پاس داشت. دكتر ناصر كاتوزيان هم از اين امر مستثني نيست شايد او نتواند همه «عدالت» را محقق كند و اين مسأله براي او آرماني بيش نباشد اما براي تحقق آن تلاش مي‌كند و نااميد نمي‌شود همچنان كه خود مي‌گويد: «دريغ است كه انسان هيچ تلاشي براي رسيدن به آرمان خود نكند. تجربه نيز نشان داده است كه انسان به آنچه هست قانع نمي‌شود و براي آنچه بايد باشد مبارزه مي‌كند و به نيروي ماورايي و شگفت‌ خود اعتماد ندارد و رهرو و راهبر است. در كاروان رهروان جايي درخور گفتن ندارم. با وجود اين دفتر زندگي خود را گشوده‌ام تا نشان دهم در حد توان همگام با رهروان براي استقرار عدالت كوشيده‌ام».(3)استاد در هر لحظه عمر «گامي به سوي عدالت» برمي‌دارد. از اين روست كه آسودگي‌اش را در اين مي‌داند كه هيچ گاه حرمت قلم را نشكسته است و براي خشنودي اين و آن يا از راه دشمني و به طمع جاه و شهرت سخني نگفته است كه از آن شرمسار باشد شايد به همين جهت است كه با صداي رسا مي‌گويد: «دادگستري فقط با اصلاح قانون آيين دادرسي مدني يا اصلاحات جزئي، اصلاح نمي‌شود. قضات بايد واقعاً دلگرم باشند. قضات خوب را بايد واقعاً تشويق كرد و عناصر پليد را بايد از دادگستري راند و اين كار بايد با درنظر گرفتن هدفي باشد. اگر هدف آلوده باشد هر كاري انجام دهند، آلوده مي‌شود.»(4)ديروز تنها تجليل از استاد برجسته حقوق ايران نبود، تجليل از «عدالت» بود. تجليل از انساني كه عمر خود را در راه «عدالت» گذاشته است و خود را «سرباز عدالت» مي‌داند.
پي‌نوشت:1-نشريه «حقوق و اجتماع» شماره 13 و 142-همان3-زندگينامه و خدمات علمي و فرهنگي دكتر ناصر كاتوزيان، ناشر: انجمن آثار و مفاخر فرهنگي4-نشريه «حقوق و اجتماع» شماره 13 و 14

رهبری خطاب به شورای نگهبان : در صلاحیت معین و مهرعلیزاده تجدید نظر کنید

2005-05-23T20:53:00.000-07:00

حداد عادل رييس مجلس شوراي اسلامي در نامه اي خطاب به رهبري خواستار تجديد نظر شوراي نگهبان در بررسي صلاحيت كانديداهاي انتخابات رياست جمهوري شد.
در نامه رييس مجلس شوراي اسلامي آمده است: چنانكه تجديدنظر در اين امر را به مصلحت و مايه تقويت مشاركت عمومي بيشتر - كه مخصوصا مورد عنايت حضرتعالي در انتخابات رياست جمهوري بوده - مي دانيد، شوراي محترم نگهبان را به توسيع دايره نامزدهاي واجد صلاحيت دلالت فرماييد.
رهبری در پي نامه رييس مجلس شوراي اسلامي، نامه اي خطاب به دبير شوراي نگهبان نوشتند:
بسمه تعالي
آيت الله جناب آقاي جنتي
دبير محترم شوراي نگهبان دامت بركاته
با سلام و تحيت و تشكر از زحمات آن شوراي محترم در تلاش براي احراز صلاحيت داوطلبان رياست جمهوري دوره ي نهم، با رعايت موازين قانوني در اين امر ، از آنجا كه مطلوب آن است كه همه‌ي افراد كشور از صاحبان سلائق گوناگون سياسي فرصت و مجال حضور در آزمايش بزرگ انتخابات را بيابند. لذا به نظر مي رسد نسبت به اعلام صلاحيت آقايان دكتر مصطفي معين و مهندس مهرعليزاده تجديد نظر صورت گيرد.

دکتر معین رد صلاحیت شد

2005-05-22T08:51:00.000-07:00

شوراي نگهبان با صدور اطلاعيه‌اي اسامي كانديداهاي احراز صلاحيت شده را اعلام كرد. در ميان 6 نامزد تأييد صلاحيت شده نام «مصطفي معين» نامزد اصلاح‌طلبان ديده نمي‌شود. طبق فهرست اعلامي شوراي نگهبان، محمد احمدي‌نژاد، محمدباقر قاليباف، محسن رضايي، علي لاريجاني، اكبر هاشمي رفسنجاني و مهدي كروبي تأييد شده‌اند..

صبرمان زیاد است

2005-05-17T22:06:00.000-07:00

اين مطلب سرمقاله امروز روزنامه اقبال است

«از اين به بعد مواظب خودت باش» «بي‌پدر و مادر»، «يك مشت كذاب از خدانترس و بي‌دين را من چه كار مي‌توانم بكنم؟!» «شرف داشته باش»، «برويد حيا كنيد».تعجب نكنيد! اين دعواي دو نفر در خيابان نيست كه چنين كلماتي را نثار همديگر مي‌كنند.كافي بود ديروز عصر همكاران مطبوعاتي از پارلمان برگردند يا خودت بر روي خبرگزاري‌ها ببيني كه يك نماينده طيف آبادگران مجلس هفتم كه اتفاقاً نايب رئيس كميسيون اصل نود مجلس نيز هست در راهرو مجلس چانه خبرنگار روزنامه شرق-ايرج جمشيدي-را مي‌گيرد و مي‌گويد: «از اين به بعد مواظب خودت باش... بي‌پدر و مادر»!!گويا برخورد زننده اين نماينده حتي با اين گفته‌هاي غيراخلاقي به پايان نمي‌رسد او همچنان با تندي ادامه داده است: «شما خبرنگاران يك مشت آدم درغگوييد... سردبيران فاسد مطبوعات كشور يك مشت جوان را كه به خاطر مسائل اقتصادي گرفتار هستند، به كار مي‌گيرند...»ديگر از برخي برخوردها و رفتارهاي مجلس هفتم نوشتن مثنوي هزارمن كاغذ است.هنوز يك ماه و نيم نگذشته كه از ميزان تحمل و نگاه برخي نمايندگان مجلس هفتم در مقوله آزادي مطبوعات نوشتيم همان هنگام كه خبرنگاري را از مجلس اخراج كردند و گفتند كه بايد از روي جنازه من رد شود كه آن خبرنگار بتواند دوباره وارد مجلس شود.اما اين بار نيز در ابعادي به مراتب وسيع‌تر به خبرنگار يك روزنامه توهين و فحاشي مي‌شود و سردبيران مطبوعات كشور را فاسد خطاب مي‌كنند.نماينده‌اي كه به خاطر چاپ مطلبي كه با افكار و حتي طيف فكري او همخواني ندارد چنين برمي‌آشوبد و شأن و منزلت و حرمت نمايندگي مجلس را به كنار مي‌گذارد و با زشت‌‌ترين الفاظ ممكن يك روزنامه‌نگار و نيز بخش وسيعي از جامعه مطبوعاتي را «بي‌پدر و مادر»، «فاسد»، «دروغگو»، «بي‌حيا» و... خطاب مي‌كند. هر فرد منصفي را به تأمل وامي‌دارد كه آيا واقعاً اين گونه افراد نمايندگان واقعي مردم هستند؟!آيا اين گونه نمايندگان مي‌توانند چشم در چشم مردم نگاه كنند و بگويند ما چون نماينده شما هستيم به نمايندگي از طرف شما حق داريم هر لفظ باربط و بي‌ربطي را به روزنامه‌نگاران نسبت دهيم! و يا چون خبرنگاري مطلبي را كه نوشته است به مذاق من خوش نمي‌آيد و با طيف و جناح فكري من همخواني نداشته است بنابراين من حق دارم با او به شيوه غيرمدني و غيرقانوني برخورد كنم!و آنان را «يك مشت كذاب از خدانترس و بي‌دين» خطاب كنم. اينكه در روزنامه مورد نظر اين نماينده چه چيزي نوشته شده است و محتواي آن چگونه بوده است بحثي است كه مي‌توان با «جوابيه» و ديگر مسير «قانوني» پيگيري كرد. راه حل آن توهين و به كاربردن الفاظ زشت نيست. اگر «اصولگرايي» كه برخي از اين نمايندگان به آن معتقدند اين‌گونه رفتارهاست پس آيا نبايد بر پايان اصولگرايي در آن مجلس فاتحه خواند!ديروز نماينده‌اي در تذكري آيين نامه‌اي گفته بود: «روزنامه‌نگاري و خبرنگاري اخلاق و مرام خاصي دارد... متأسفانه برخي اين اخلاق را رعايت نمي‌كنند».البته كه روزنامه‌نگاري اخلاق خاصي دارد و جامعه مطبوعاتي اخلاقاً خود را ملزم به رعايت جنبه‌هاي مختلف يك خبر از جهت امانتداري و درست‌گويي مي‌داند. اما رفتار غيراخلاقي يك نماينده با يك روزنامه‌نگار در كدام قاموس اخلاق‌گرايي مي‌گنجد.نماينده‌اي كه ديروز شأن مجلس را مخدوش كرد قبل از برخورد با خبرنگار، پشت تريبون مجلس گفته بود: «اگر قلم‌ها و قلم به مزدها براي پوشاندن چهره حقيقت دروغ‌پراكني كنند نه تنها محترم نيستند بلكه مستوجب مجازات شديد هم هستند.»راست مي‌گفت اين نماينده اما همين نماينده در هنگام تذكر چند دقيقه‌اي خود بارها به جامعه مطبوعاتي توهين كرد: «قلم به مزدها» «دروغ‌پراكنان»، «تلاش براي اغواي مردم» و هنگامي كه به بيرون از صحن علني آمد دوباره خبرنگار شرق و ديگر روزنامه‌نگاران را «بي‌پدر و مادر»، «يك مشت كذاب»، «خدانترس و بي‌دين»، «شرافت نداشتن»، «بي‌حيايي»، «يك مشت آدم دروغگو» و «فاسد» خطاب كرد. آيا ايشان خود را براي چنين نسبت‌هاي غيراخلاقي «مستوجب مجازات شديد» نمي‌دانند؟!

عدالت پيروز شد

2005-05-13T12:42:00.000-07:00

عباس عبدي تبرئه شد و «عدالت پيروز شد».قضات شعبه اول تشخيص ديوان عالي كشور به اتفاق آرا او را از چهار سال و نيم حبس در مورد همكاري با دول متخاصم و تبليغ عليه نظام تبرئه كردند.چهارم دي ماه سال 81 عبدي با شكايات متعدد مدعي‌العموم پشت ميز محاكمه در شعبه 1410 دادگاه عمومي تهران قرار گرفت او در مقابل اتهامات خود فقط «پنج دقيقه» دفاع كرد. خيلي‌ها تعجب كردند اما تبسم عبدي را كه در گوشه لبش به هنگام قرائت كيفرخواست مدعي‌العموم نقش مي‌بست را هنوز كساني كه در جلسات محاكمه بودند از ياد نبرده‌اند!فرداي روز محاكمه روزنامه‌هاي محافظه‌كار سرمست از پيروزي بزرگ اما كاذب خود جشن پيروزي گرفتند. تيترهاي درشت زدند: «عباس عبدي: اشتباه كردم»، «عباس عبدي: جبران مي‌كنم».برخي از تحليلگران آنان نيز در تحليل‌هاي عجيب خود سخنان عباس عبدي را آغاز سقوط راديكاليزم خواندند. يكي از اين تحليلگران هيجان‌زده با اشاره به اين كه در تاريخ معاصر به ويژه سال‌هاي اخير بايد دو تاريخ را به خاطر بسپاريم، يكي هجدهم تير 78 و ديگري چهارم دي ماه 81 نوشت: «اينها دو مقطع تاريخي هستند كه در آنها، راديكاليزم چه در جنبه‌هاي فيزيكي و چه در جنبه فكري، نقطه شروع سقوط خود را ديد.»

برخي ديگر نيز «اعتراف به اشتباه عبدي»! را پايان «افراط‌گرايي» دانستند؛ همچنان كه افراد ديگري بودند كه مي‌پرسيدند: «چطور دوستان وي هنوز مصمم به دفاع از او هستند در حالي كه اگر عبدي دفاعي از خود داشت حتماً مطرح مي‌كرد.»در همان زمان نيز در يادداشتي نوشتم كه عبدي «سياستمدار باهوشي است كه ابتدا و انتهاي يك بازي سياسي را به خوبي مي‌شناسد و آن را تحليل مي‌كند... او با دفاعي كوتاه و بي‌توجهي به اتهامات وارده به خود، توپ «افراطي‌‌گري» كه به او نسبت مي‌دادند را به زمين حريف انداخت و آنان را به واكنش‌هاي غيرمنطقي و هيجان‌زده واداشت تا ثابت كند وقتي پاي «منافع و امنيت ملي» كشور به ميان مي‌رسد همين جناحي كه او را به «برهم زدن امنيت كشور» و «افراط‌گرايي» متهم مي‌كند خود با جوي كه ايجاد مي كنند بيشترين ضربه را به «امنيت كشور» وارد مي‌كنند و در استدلالات خود به ورطه «افراط‌گرايي» مي‌افتند...» (1)اما حاصل دفاع بسيار كوتاه عبدي هشت سال حبس را براي او دربرداشت. هفت سال به جهت فروش اطلاعات به بيگانه و يك سال به جهت تبليغ عليه نظام.اما عبدي سكوت خود را در لايحه مستدل و محكم خود به دادگاه تجديدنظر شكست. او در آن لايحه طولاني كه از استدلالات حقوقي و سياسي محكمي برخوردار بود «مصلحت خاص» را دليل عدم دفاع از خود در دادگاه بدوي دانسته بود. او در آن لايحه مستندات و دلايل ادعانامه و دادنامه را منطبق با قانون نمي‌دانست بلكه با كنايه معتقد بود ادعانامه عليه وي از «ضعف استدلال» نيز برخوردار بوده است.اما با وجود اين در نهايت شعبه نهم دادگاه تجديدنظر هشت سال حبس او را تنها به چهار سال و نيم حبس كاهش داد.دادگاه تجديدنظر نسبت به مهم‌ترين اتهام عبدي يعني نظرسنجي براي دولت متخاصم –آمريكا- همچنان معتقد بود كه سياست‌هاي خصمانه و كينه‌توزي نسبت به نظام اسلامي دليل بر متخاصم بودن دولت آمريكا است و مؤسساتي را هم كه براي او كار مي‌كنند از اين امر مستثني ندانسته بود.

اما عبدي و وكيل او در دفاعيات خود با اشاره به اين كه «مفهوم دولت غيرحقوقي و موسع تفسير شده» معتقد بودند «همكاري با مؤسسات خصوصي همكاري با دولت نمي‌باشد... و كشور متخاصم به كشور در حال جنگ اطلاق مي‌شود، همكاري با دولت متخاصم جرم است نه با مؤسسه كه مسلماً دولتي نيست نه جزو دولت آمريكا و نه فرانسه، اعلام جنگ صلح بر اساس بند پنج اصل يكصد و ده با مقام معظم رهبري است، انتقاد و اشتباه غيرجرم است و نمي‌توان زشتي عمل را موجب قلب ماهيت و تبديل آن به جرم دانست.» اما اين بار براي عباس عبدي و نيز وكيل سختكوش او- صالح نيكبخت- تازه آغاز ماجرا بود. عبدي در داخل زندان و وكيل او در بيرون از زندان ساعت‌ها و روزها دفاعيات مستدلي براي ديوان عالي آماده كردند. پرونده اين بار به شعبه اول تشخيص ديوان عالي كشور رفت و قضات اين دادگاه هادي ولوي، احمد بشيريه، محمد حيدري قاسمي، قاسم پناو و دكتر بهرام درويش در نهايت چنين رأي دادند: «...نظرسنجي براي شركت غيردولتي و داراي شخصيت حقوقي انجام شده و دليلي نيز بر اين كه طرح به سفارش و درخواست دولت خارجي يا مراكز وابسته به دولت بوده ارائه نشده و احراز ارتكاب بزه و محكوميت اشخاص نيازمند دليل قطعي است و تخاصم مورد نظر مذكور در دادنامه دادگاه تجديدنظر نيز تخاصم به معناي عرفي و غيرمنطبق با تعاريف ارائه شده و قابل قبول در حقوق بين‌الملل است و فاقد آثار و پي‌آمدها، و بار حقوقي تخاصم كه ملازمه با اعلان جنگ و اولتيماتوم دارد مي‌باشد و عرف حقوقي نيز، تضاد عقيده، تنش سياسي، تضاد منافع و مصالح، موضعگيري و مشاجرات لفظي مسؤوليت دو كشور را در تحقق تخاصم مصطلح در حقوق بين‌الملل كافي ندانسته» در بخشي ديگر از اين رأي آمده است: «قطعاً نظر قانونگذار انصراف به تعاريف پذيرفته شده بين‌الملل و كنوانسيون‌ها دارد لذا اطلاق وصف تخاصم به رابطه دو كشور مورد ترديد است و نظرسنجي گرچه موجب تغذيه اطلاعاتي سرويس‌هاي بيگانه باشد فاقد وصف امنيتي است و قطعاً اطلاعات حاصله و محصله از طرق متعارف مورد نظر مقنن نمي‌باشد گرچه عمل ناپسند و قبيح و تعريض به مسؤولين است ولي نظر به اصل قانوني بودن جرم و مجازات نمي‌توان آن را واجد وصف كيفري دانست و علي‌فرض تحقق خواست طرف مقابل نيز به علت فقد سوءنيت خاص در مورد درخواست مطروحه موجه تشخيص و با نقض دادنامه‌‌ها نسبت به تجديدنظرخواه نامبرده را در هر دو مورد همكاري با دول خارجي و تبليغ عليه نظام اسلامي تبرئه مي‌نمايد اين حكم قطعي و غيرقابل تجديدنظر است.»بنابراين صدور اين رأي پيروزي عباس عبدي نيست. پيروزي عدالت است، عدالتي كه توسط قضات ديوان عالي كشور كه مجموعه‌اي از دستگاه قضايي محسوب مي‌شوند محقق شده است قضات نفوذناپذيري كه نشان مي‌دهند عدالت در اين سرزمين زنده است و عدالت‌خواهان را نااميد نمي‌كنند.

البته با اين رأي مستدل بايد از آن تحليلگران هيجان‌زده‌اي هم كه گفتند بايد در تاريخ معاصر دو تاريخ هجدهم تير 78 و چهارم دي ماه 81 را به خاطر بسپاريم خواست كه در تاريخ معاصر ايران روز 11/2/84- زمان صدور رأي ديوان عالي كشور در تبرئه عباس عبدي- را نيز به آن تاريخ اضافه كنند چرا كه برخلاف آن تحليل كه معتقد بودند: «اينها دو مقطع تاريخي هستند كه در آنها، راديكاليزم چه در جنبه‌هاي فيزيكي و چه در جنبه فكري، نقطه شروع سقوط خود را ديد»! اين بار بايد گفت: «نقطه شروع سقوط را كساني ديدند كه نقطه شروع «عدالت» را نمي‌ديدند». امروز «عدالت پيروز شد.»
پانوشت:1-سرمقاله روزنامه ياس‌نو14 فروردين 82

عمادالدين باقي و يك بند نازك نخ!

2005-05-11T14:08:00.000-07:00

عمادالدين امروز خانواده و دوستان خود را در آغوش مي‌گيرد با آنان خداحافظي مي‌كند و بار ديگر راهي زندان اوين مي‌شود. او اين بار راه اوين و حتي سلول‌هاي آن را بهتر مي‌شناسد نياز به مأمور و گزمه ندارد تا او را به زندان ببرند. او تا دو سال پيش، بيش از 1000 روز اوين خانه‌اش بوده است. بنابراين راه اوين را بهتر از خيلي از روزنامه‌نگاران مي‌شناسد. خود شال و كلاه مي‌كند. ساكش را مي‌بندد و مي‌رود تا در همان سلول قبلي يا كمي آن طرف‌تر در بندي ديگر يك سال از عمر خود را در آن سپري كند.غروب سه‌شنبه هجدهم ارديبهشت بود كه برگه احضارش را برايمان فكس كرد كه در آن «مدير دفتر شعبه 5 اجراي احكام دادسراي انقلاب اسلامي تهران» خطاب به «عمادالدين باقي» فرزند «حبيب‌الله» خواهان اين بود كه «سه روز پس از رؤيت» آن احضاريه خود را «جهت اجراي حكم دادگاه» معرفي كند.باقي سال 79 توسط شعبه 1410 به 7 سال و نيم زندان محكوم شد اما اين حكم در دادگاه تجديدنظر به سه سال كاهش يافت. او پس از تحمل محكوميت در روز 17 بهمن 81 از زندان آزاد شد.اما باقي بار ديگر در هشتم آبان 82 به دادگاه انقلاب احضار شد. اين بار اتهام او «تبليغ عليه نظام و فعاليت به نفع گروه‌هاي مخالف آن و توهين به ...» بود كه تمام اين اتهامات به نوشته‌هاي او در مطبوعات سال‌هاي 78 برمي‌گردد. شعبه ششم دادگاه انقلاب او را به يك سال حبس محكوم كرد اما اين ميزان مجازات به مدت پنج سال تعليق شد.اما پس از مدتي معاونت دادستان عمومي و انقلاب تهران با اعلام وجود سابقه محكوميت بيش از يك سال، تعليق كيفر او را داراي وجاهت ندانست رئيس شعبه ششم دادگاه انقلاب اين ايراد را پذيرفت و حكم بر يك سال حبس تعزيري داد.اما پرسش اصلي در اين نكته خلاصه مي‌شود كه در طول اين پنج-شش سال گذشته از حبس روزنامه‌نگاران، روشنفكران چه طرفي بسته شده است.مي‌گويند رفتار با روزنامه‌نگاران و مبارزان فكري و عقيدتي راه رفتن بر روي يك بند نازك نخ مي‌ماند كه بانيان چنين رفتاري بايد بندبازان بسيار ماهري باشند كه از روي آن بند نيفتند و اگر هم بدون مشكل به پايان بند رسيدند مردم آنان را به خاطر آن حركت درست و بدون خطا تشويق كنند و در عين حال از آن رفتار محبوبيت كسب كنند اما برخي معلوم نيست چرا بي‌توجه به اين سخن كه مي‌گويد: «آزموده را آزمون خطاست» باز تمايل دارند بر روي اين «بند نازك نخ» راه بروند. بندي كه هرقدر بندباز ماهري هم باشيم اما كمتر امكان دارد كسي بدون مشكل بتواند به پايان آن برسد. همچنان كه تا به امروز كسي نتوانسته بدون خطا خود را به آن سوي بند برساند و مورد تشويق تماشاگران قرار گيرد.كافي است كه كمي منصف باشيم. به گذشته با دقت بيشتري بنگريم. صدها نشريه توقيف شدند، ده‌ها روزنامه‌نگار به زندان افكنده شدند. بعضي از آنان امروز آزادند، برخي ديگر با وثيقه‌هاي ميليوني و به قولي نصفه نيمه آزادند و تعدادي هنوز در گوشه زندان نشسته‌اند و گذر عمر مي‌بينند. اما آيا افكار عمومي ما را به خاطر چنين رفتارهايي با فرهيخته‌ترين اقشار جامعه تشويق كرد؟ «محبوبيت»، «مقبوليت» و «صلابت» نتيجه آن بود؟عمادالدين باقي امروز بيش از گذشته روزنامه‌نگار محبوبي در نزد افكار عمومي است.اگر تا چند سال پيش تنها جامعه روزنامه‌خوان باقي را مي‌شناخت امروز بسياري از ايرانيان او را مي‌شناسند. حتي در سطح دنيا، سازمان‌هاي بين‌المللي مدافع حقوق بشر و روزنامه‌نگاران از او به احترام ياد مي‌كنند.باقي قاتل و آدم‌كش نيست. كلاهبردار و جاعل هم نيست همچنان كه اكبر گنجي نيست. همچنان كه عباس عبدي، حسين قاضيان، رضا عليجاني، تقي رحماني و هدي صابر نيستند. آنان روزنامه‌نگارانند.سلاحشان، قلم و زبانشان است. پاسخ قلم را با استدلال مي‌دهند هر چند كه ممكن است گاهي سر آن قلم و زبان هم تيزتر از حد قانوني‌اش نيز باشد اما پاسخ آن زندان نيست.

هاشمی رفسنجانی وارد انتخابات شد . عمادالدین باقی راهی اوین می شود

2005-05-10T21:34:00.000-07:00

عمادالدين باقي» رئيس انجمن دفاع از حقوق زندانيان، روزنامه‌نگار و پژوهشگر با دريافت حكم جديدي، پنجشنبه به زندان اوين برمي گردد. به گزارش خبرنگار «اقبال»، در واپسين ساعات روز 18 ارديبهشت 84 احضاريه‌اي از قوه قضائيه به آدرس باقي ابلاغ شد كه در آن آمده بود وي بايد سه روز پس از رؤيت احضاريه به جهت اجراي حكم دادگاه مبني بر يك سال حبس تعزيري خود را به شعبه پنجم اجراي احكام دادگاه انقلاب معرفي كند و اگر بدون عذر موجه در وقت مقرر حاضر نشود، جلب خواهد شد «.

عکس: منصور نصیری
حكم يك سال حبس تعزيري مربوط به پرونده‌اي است كه از يك هفته پيش از پايان حبس گذشته باقي به جريان افتاد. در دادگاه سال 79 باقي به خاطر مقاله «اعدام و قصاص» و نيز مقالاتي كه پيرامون قتل‌هاي زنجيره‌اي نوشته بود توسط شعبه 1410 كه رياست آن را سعيد مرتضوي در دست داشت محكوم به 7 سال و نيم زندان شد. با وجود آنكه 11 تن از علما كه 5 تن آنها مرجع تقليد بودند كتباً اعلام داشتند مقاله اعدام و قصاص اهانت به مقدسات نيست اما 4 سال از 7 سال و نيم محكوميت زندان مربوط به اين مقاله بود. پيش از آن مطبوعات محافظه‌كاران و برخي شخصيت‌ها از جمله مصباح يزدي، طرح آن بحث درباره قصاص را مصداق ارتداد و نويسنده‌اش را «مهدورالدم» خوانده بودند. مستندات اين مواضع در كتاب اعدام و قصاص (جلد اول دفاعيات باقي) آمده است. دادگاه تجديدنظر حكم زندان را به 3 سال تقليل داد و باقي پس از سپري كردن دوران محكوميت خود روز 17 بهمن 81 از زندان آزاد شد. يك هفته پيش از آزادي او دوباره از زندان به دادگاه انقلاب فراخوانده شد و به خاطر مقالاتي كه بخشي از آنها پيرامون قتل‌هاي زنجيره‌اي در دادگاه قبلي به عنوان نشر اكاذيب و تشويش اذهان محكوم شده بود اين بار به عنوان تبليغ عليه نظام و اقدام عليه امنيت مورد رسيدگي قرار گرفت و باقي با قرار كفالت از زندان آزاد شد.
وي پس از آن چند بار در ارتباط با اين پرونده احضار و دادگاه تشكيل شد. باقي اعلام كرد: «چون دادگاه فاقد هيأت منصفه و غيرعلني و بدون حضور وكيل او تشكيل شده و برخلاف اصل 168 قانون اساسي برگزار مي‌شود غيرقانوني است و در آن شركت نمي‌كند» لذا هيج دفاعي نكرد اما قاضي بابايي با وجود آنكه دادگاه برگزار نشده بود، حكم يك سال حبس را صادر كرد و در متن حكم نوشت به دليل موقعيت اجتماعي عمادالدين باقي اين حكم را به تعليق درمي‌آورد. مدتي بعد دادستان تهران به تعليقي بودن حكم اعتراض كرد و با مرجوع شدن حكم به دادگاه بدوي قاضي بابايي تعليق را حذف و حكم را به تعزيري تبديل كرد. اين كار در آستانه سفر باقي به اروپا و آمريكا براي شركت در چند كنفرانس دانشگاهي و سمينار بين‌المللي انجام شد بدون اينكه او هيچ اطلاعي داشته باشد لذا در فرودگاه تهران او را كه به همراه خانواده‌اش عازم سفر بودند ممنوع‌الخروج كرده و پاسپورتش را ضبط كردند و تاكنون به او بازپس نداده‌اند. ممنوع‌الخروج شدن باقي با واكنش فوري سازمان عفو بين‌الملل مواجه شد و پارلمان اروپا هم يك بند از بيانيه خود را به آن اختصاص داد. دو هفته پس از ممنوع‌الخروج كردن باقي، حكم يك سال حبس قطعي تعزيري به او ابلاغ شد و دادگاه تجديدنظر هم آن را تأييد كرد.
سرانجام حكم يك سال حبس پس از اين فراز و فرودها ابلاغ شد و باقي روز پنجشنبه با پاي خود به زندان مي‌رود.

هاشمي رفسنجاني نامزد رياست جمهوري شد

همچنین «اكبر هاشمي رفسنجاني» دقایقی قبل با صدور بيانيه‌اي حضور خود را در انتخابات رياست جمهوري اعلام كرد. وی در بخشی از بیانیه خود آورده است : بر مبناي اين تحليل‌ها و با وجود بر جاي ماندن مباني ترديدهاي نخست، امروز بنا به ضرورت بار ديگر آمادگي خود را براي ورود به عرصه اجرايي اعلام مي‌كنم و خويش را در معرض انتخاب فرد فرد شما قرار مي‌دهم.

پلاك 230-وجود داشتن يا نداشتن، مسأله اين است!

2005-05-07T15:37:00.000-07:00

اين هفته در پلاك 230 اين اتفاقات رخ داد:1-در پي گرم شدن هوا در برخي از ساعات روز اعضاي تحريريه و ايضاً سردبيري از گرماي زياد در حال تلف شدن به سر مي‌برند. چند روز پيش مدير مالي بسيار عزيز روزنامه را ديديم گفتيم: سلام عليكم آقاي مدير! اگر ميشه از الان به فكر تعمير و آماده‌سازي كولرها باشيد تا حداقل تا آخر تابستان آماده بهره برداري باشد!آقاي مديرمالي عينك مبارك را مقداري بالا زد و گفت: مگه كولرها آماده نشده؟ گفتيم: نه گفت: اون شب خودم ديدم به در و ديوار نوشته‌اي زده بوديد كه «لطفاً كولر را خاموش كنيد! هوا بس ناجوانمردانه سرد است»! گفتم بابا اون شوخي بوده بچه‌ها از شدت گرما اونو نوشته بودند. گفت: «نشد ديگه من اومدم اونو ديدم فكر كردم كولرها اونقدر خوب كار مي‌كنند كه شما از سرما داريد منجمد مي‌شويد» آقاي مديرمالي بابا بي‌خيال، ببخشيد، جووني كرديم، نفهميديم، شما كوتاه بيا الان يك اطلاعيه جديد به در و ديوار مي‌زنيم تحت اين عنوان: «لطفاً، خواهشاً كولرها را تعمير كنيد! هوا بس ناجوانمردانه گرم است»!2-در شوراي تيتر روزنامه، دبير سرويس‌ها كه براي خواندن تيترهايشان حضور مي‌يابند چون نه اينكه خيلي آخر حافظه هستند! عموماً بدون هرگونه نوشته يا كاغذي وارد مي‌شوند كه روي آن تيترهايشان نوشته شده باشد. بعضي از اون‌هايي هم كه با كاغذ وارد مي‌شوند عموماً يا روي آن هيچي نوشته نشده است. بعد عموماً بعضي از همين دوستان دبير سرويس معزز هنگام خواندن تيترها مثل اين ماشين‌هاي ديزلي توگل گير مي‌كنند و يادشون مي‌ره كه نيم ساعت پيش چي تنظيم كرده‌اند. البته اين مسأله به غير از اون مسأله‌اي است كه برخي اوقات تيترهاي بسيار مهمي را هم ازيادشان مي‌ره تازه روز بعد كه توي روزنامه‌هاي ديگه ما مي‌بينيم يادشون مي‌افته كه بله اون تيتر مهم را هم داشتند!3-آخر هفته گذشته رئيس قوه قضائيه آنقدر حرفهاي تندي زده بودند كه هيچ كدام از سرويس‌هاي مرتبط با خبر-دادگاه و سياسي-حتي خبر آن را نيز در شوراي تيتر نخواندند! البته دبير سرويس دادگاه كه اصلاً حضور نيافت و حتي يك خط خبر را هم داخل صفحه‌اش نگذاشته بود. دبير سرويس سياسي هم بعد از شنيدن صحبت‌هاي رئيس قوه قضائيه رنگ به رخسارش نمونده بود.بعد كه ما صحبت‌هاي رئيس قوه قضائيه را خوانديم چند نفر كه نخواستن حتي در شنيدن اين خبر نيز متهم باشند جلسه را ترك كردند. اون‌هايي هم كه موندن گفتند آقا نمي‌شود تيترش كرد! بابا تنده! هزار بار قسم خورديم كه جان خودمون اينارو آقاي هاشمي شاهرودي گفته كه برادران پدر مردم را درنياوريد. به هر حال گفته‌هاي ايشان تيتر اول روزنامه شد اما ديدن دوستان تحريريه ديدني؟؟؟ بود چون هر كس اين خبر را مي‌شنيد از ترس موهاش سيخ سيخ مي‌شد!بابا آقاي هاشمي شاهرودي رئيس محترم قوه قضائيه يه كمي در حد ظرفيت ماها صحبت كنيد ما تحمل شنيدن چنين حرف‌هاي تندي را نداريم يكهو ديديد پس افتاديما!4-يك روز عموزاده خليلي عضو شوراي سردبيري روزنامه يك ساعت ديرتر از زمان شوراي تيتر به روزنامه آمدند. ديگر عضو شورا به شوخي به ايشان گفتند: ما اينجا آدم‌هايي كه دير مي‌آيند از حقوقشان كم مي‌كنيم. اما سريعاً مدير مسؤول و همچنين رئيس شوراي سياستگذاري نكته مهمي را به ايشان متذكر شدند كه مگه تا به حال شما حقوق گرفته‌ايد كه ايشان هم بگيرند، ما كه در اينجا تاكنون به كسي حقوق نداده‌ايم!بعد در ادامه گفتند: در اين شورا هر كي دير بيايد ما نمي‌تونيم حقوق نداشته‌اشان را كم كنيم اما مي‌تونيم جريمه نقدي ازشون بگيريم!!پس اگر اين طور باشد به علت تأخيرهاي زياد و مكرر دبيران سرويس‌ها و ديگر اعضاي شوراي سردبيري ما قطعاً مي‌تونيم از اين ماه روزنامه‌مان را در 32 صفحه منتشر كنيم! به شوراي سردبيري هم حقوق بدهيم.5-چهارشنبه در صفحه آخر روزنامه گزارش پرستو دوكوهكي از روز جهاني آزادي مطبوعات كه در محل انجمن صنفي روزنامه‌نگاران برگزار شده بود چاپ شد تحت عنوان «يك گزارش سانسور شده» ماجرا از اين قرار بود كه اين گزارش آنقدر سانسور شده بود كه تيتري بهتر از آن نتوانستيم براي آن پيدا كنيم. حكايت ما روزنامه‌نگاران را مي‌بينيد؟ حتي در روز جهاني آزادي مطبوعات هم مجبور به خودسانسوري هستيم و نمي‌توانيم يك گزارش را بدون سانسور كار كنيم!6-يكي از اعضاي تحريريه روزنامه يك هفت-هشت روزي بود كه نبودند. وقتي هم كه آمدند روزنامه ديديم كه‌اي بابا دماغ مماغ باندپيچيه. گفتيم خانم بيني تان را جراحي كرديد انشاءالله امر خيري در پيشه؟! گفت نه بابا ما از اين شانسا نداريم!البته من نه جرأت ندارم اسم ايشون را بنويسم و نه جرأت دارم دليل اصلي جراحي بيني ايشان را بگويم! البته جرأت كيلو چند «وجودشو» ندارم!7-اين روزها نمايشگاه مطبوعات در حال برگزاري است. اگر توانستيد سري به بچه‌هاي ما بزنيد خوشحال مي‌شويم.در ضمن پلاك 230 شنبه‌ها به چاپ مي‌رسد.

آمریکا خواهان آزادی گنجی شد

2005-05-04T16:31:00.000-07:00

سخنگوي وزارت امور خارجه ايالات متحده آمريكا در روز جهانی آزادی مطبوعات از ایران خواست اکبرگنجی، رضا علیجانی و یوسف عزیزی بنی طرف و سایر زندانیان مطبوعاتی دیگر را آزاد کند.
آدام ارلی گفت ما روابط سختي با ايران داريم و حالا دولت آمريکا از ايران ميخواهد که اکبر گنجي را آزاد کند، رضا عليجاني را که براي مدت زيادي در زندان اوين بوده و از شرايط نامساعد سلامتي و فقدان امکانات پزشکي رنج ميبرد، آزاد کند و يوسف عزيزي بني طرف و تعداد بسيار ديگري از روزنامه نگاران را که در بند هستند،آزاد کند .وی در ادامه افزود: موضوع حقوق بشر، موضوعي است که ما آن را با حرارت و مجدانه دنبال ميکنيم. اين موضوعي است که ما کوشش ديپلماتيک و انرژي خود را صرف آن ميکنيم و از نفوذ خود در سراسر جهان براي رسيدن به آن استفاده ميکنيم. آدام ارلی همچنین در مورد مذاکرات هسته ای ایران و اروپا گفت:آنچه ما انجام داده ایم کار با سه کشور اروپايي، و با آژانس بين المللي انرژي اتمي است و تلاش داريم مقامات ايران را تشويق به انجام گزينشي کنيم که به سود مردم ايران باشد. آنها به جاي هزينه کردن منابع کشور در ساخت بمب هسته اي، و اقدام به گونه اي که ساير مناطق جهان آن را اقدامي تهديد آميز و نامشروع قلمداد کنند، بهتر است تغيير جهت بدهند با جامعه بين المللي همکاري کنند و بخشي از اين جامعه بشوند.

روز دیدار

2005-05-03T21:31:00.000-07:00

این یادداشت فردا در روزنامه اقبال چاپ می شود:

روز گذشته روز جهاني آزادي مطبوعات بود. روزي كه در اكثر كشورهاي دنيا روزنامه‌نگاران گرد هم مي‌آيند و اين روز را جشن مي‌گيرند.
اما در ايران سال‌هاست كه روزنامه‌نگار ايراني جشني برگزار نمي‌كند. بيشتر گردهمايي آنان براي همدردي است. براي دلداري است. براي مرهم گذاشتن بر دردهاي همديگر است. اصلاً روز جهاني آزادي مطبوعات واژه بي‌مفهومي براي روزنامه‌نگار ايراني است؛ يا حداقل واژه بي‌مفهومي شده است.
در گوشه انجمن روزنامه‌نگاران گرد هم مي‌آييم و پيام دبيركل سازمان ملل را در چنين روزي مي‌شنويم كه «56 روزنامه‌نگار تنها در سال 2004 طي انجام وظيفه به قتل رسيدند، 19 نفر ديگر مفقودالاثر شده‌اند كه بيم آن مي‌رود كشته شده باشند و 124 نفر نيز زنداني شده‌اند».
او در پيام خود مي‌گويد: «سانسور، سركوب اطلاعات، ارعاب، دخالت و يا نفي مردمسالاري مانعي براي توسعه و تهديدي عليه امنيت همگي ما است.»
بعد از خواندن پيام چند نفر پشت تريبون قرار مي‌گيرند، فرياد مي‌زنيم، اعتراض مي‌كنيم. خواهان آزادي صدها نشريه توقيف شده‌مان مي‌شويم، خواهان رهايي همكارانمان از بند مي‌شويم، بعد از همديگر خداحافظي مي‌كنيم تا 365 روز ديگر در چنين روزي و در روز جهاني آزادي مطبوعات!
البته امروز هم براي روزنامه‌نگار ايراني روز ديگري است، امروز دوازدهمين نمايشگاه مطبوعات ايران است. روزي براي تجمع اكثر روزنامه‌نگاران ايراني؛ روزي كه روزنامه‌نگاران به ميان مردم و حاميان خود مي‌آيند و با يكديگر درددل مي‌كنند. روزنامه‌نگار ايراني حرف‌هاي مردم را مرهمي بر دردهاي خود مي‌داند و مردم هم بخشي از حرف‌هاي روزنامه‌نگاران را راهگشاي تصميمات سياسي و اجتماعي زندگي آينده خود.
اما هر سال در اين نمايشگاه روزنامه‌نگاران افسوس سال پيش را مي‌خورند. سال 77 سلام و جامعه و زن بودند امادر سال 78 نبودند. سال 78 صبح امروز، خرداد، نشاط، مشاركت، كيان و... بودند اما در سال 79 عمرشان به دنيا نبود. سال 79 سال غم‌انگيزي بود كه شمع‌هاي بسياري در سوگ نشريات مؤثر برپا شده بود اما هنوز بودند نشرياتي همانند پيام امروز و حيات نو. سال 80 سال آرامتري براي اهالي مطبوعات بود اما سال 81 در زمان نمايشگاه چراغ بنيان خاموش شد. سال 82 ديگر حيات نو و نوروز نبودند اما ياس نو و شرق بودند هر چند كه سال 82 ياس نو هم عمرش به دنيا نماند. سال 83 وقايع اتفاقيه بود اما امسال جاي صدها نشريه خالي است. جاي خالی بسياري از روزنامه‌نگاراني كه از ايران هجرت كردند و جاي خالی آناني كه هنوز دربند گرفتارند. امروز روز ديدار روزنامه‌نگاران با مردم است، روزي كه روزنامه‌نگاران مي‌آيند تا براي يك سال از مخاطبان اصلي خود انرژي بگيرند و اميد. هر چند كه دل‌هاي هر دو طرف شكسته است اما اميدهايشان هنوز باقي است اميدي كه به هر دو طرف تحمل صبر و بردباري مي‌دهد.

جوجه اردك زشت اخراجي مجلس هفتم!

2005-05-02T19:38:00.000-07:00

چند روز پيش مسيح علي‌نژاد تلفن زد و گفت: مجله زنان مصاحبه‌اي با او انجام داده است. پرسيدم-كي اين مصاحبه را انجام داده است؛ گفت: خوده خانم شركت

.رغبتم به خواندن اين گفت‌وگو دوچندان شد گفت‌وگوهاي خوب خانم شهلا شركت (مدير مسؤول مجله زنان) با فائزه هاشمي، همسر آقاي خاتمي و... برايم درس‌هاي آموختني بسياري داشته است.

با وجود آنكه سال‌هاست مجله زنان را كمتر مي‌خرم! و هميشه منتظرم كه پرستو دوكوهكي، رؤيا كريمي مجد يا نوشين طريقي يك نسخه از آن را از كيفشان دربياورند تا آن را بخوانم اما اين بار تيتر «جوجه اردك زشت اخراجي مجلس هفتم» جلو دكه روزنامه‌فروشي ميدان فاطمه مرا ميخكوب كرد با وجود آنكه مي‌دانستم امروز پرستو دوكوهكي حتماً مجله را به روزنامه مي‌آورند و مي‌توانم آن را بخوانم اما نتوانستم فاصله ميدان فاطمي تا روزنامه را تحمل كنم. مجله را خريدم و داخل تاكسي بخش‌هايي از ان را خواندم.

انصافاً مصاحبه خوبي است به ويژه اينكه مسيح علي‌نژاد در اين مصاحبه گفته چوپاني هم بلد است! البته خانم شركت سؤالات خوبي مي‌پرسد و مسيح علي‌نژاد راحت جواب مي‌دهد.البته از ورود به گفت‌وگو و اوج‌گيري آن خيلي خوشم آمد اما از فرود اين مصاحبه لذت نبردم. اما مجموعاً گفت‌وگوي خواندني و جذاب است.

خانم شركت در بخشي از ليد اين مصاحبه مي‌نويسد: «... انگار روي آتش نشسته است. مثل ترقه خودش را مي‌رساند، طبق معمول كه قبل از ديگران ميان هر معركه‌اي قد علم مي‌كند تا سر از همه چيز دربياورد. آرام و قرار ندارد. رفت و برگشت او ميان هيجان و تأمل ديدني است مدام سر جايش وول مي‌خورد، انگار صندلي‌اش ميخ دارد. پرش افكار و احساسش آدم را غافلگير مي‌كند از كل كل با اين-به قول خودش- جوجه اردك زشت كيف مي‌كنم...»

بقيه‌اش را نمي‌نويسم تا مجبور شويد 900 تومان ناقابل خرج كنيد و مجله را بخريد...

در ضمن خانم شركت زرنگي كرده و متن كامل مصاحبه را روي سايت زنان هم نگذاشته تا مجبور بشيد بريد مجله را بخريد به اين مي‌گن مديريت! خانم شركت خوشم اومد.

برنامه‌هاي يك كانديداي جديد

2005-05-01T19:17:00.000-07:00

ديروز يك آقايي به نام «جمالو» به روزنامه اقبال آمده بود و گفت: من كانديداي رياست جمهوري هستم. او برنامه‌هاي خود را به صورت مكتوب در اختيار اعضاي تحريريه قرار داد. از مهمترين برنامه‌هاي او مي‌توان به موارد زير اشاره كرد: «تلاش جهت دعوت سران آمريكا به ويژه آقاي جورج بوش به دين مبين اسلام و مذهب تشيع» ! «آغاز مذاكره رسمي انتقادي با ايالات متحده آمريكا با هدف به چالش كشيدن تئوري ايدئولوژيك انتظار منجي آخرالزمان از ديدگاه نومحافظه‌كاران آمريكايي» ! «تلاش بسيار جدي جهت مسؤوليت‌پذير نمودن قدرت‌ها به ويژه آمريكا و هدايت و ارشاد جهت رفتارهاي مسؤولانه در قبال بشريت»!
اين آقاي جمالو همچنين در ابتداي برنامه‌هاي خود ضمن اعلام كانديداتوري خود جهت انتخابات رياست جمهوري نوشته بود: «صراحتاً با كوله‌باري سنگين از تجربيات سياسي اعلام مي‌دارم كه لايق رياست‌جمهوري بهترين ملت جهان رجل (ابرمرد) سياسي و سياستمدار مي‌باشد و نه رجيل (مرد كوچك و كوتوله) سياسي و سياستندار!»
من فعلاً خيلي جلو خودمو گرفتم چيزي نگم!

پلاک 230-نی نی در روزنامه

2005-05-01T00:00:00.000-07:00

1-بي هيچ مقدمه‌اي پلاك 230 اين هفته را از ماجرايي كه چند وقت پيش تو روزنامه اتفاق افتاده شروع مي‌كنم كه اگر نگم، حناق مي‌گيرم.
يكي از دوستان مطبوعاتي يادداشتي نوشته و براي روزنامه ما ارسال كرده بود. سردبيري اين يادداشت را براي سرويس سياسي فرستاد. اما يك «روح» سرگردان موجب شده بود كه يادداشت گم بشه. حالا نگرد كي بگرد هر چي سطل آشغال بود ريختن بيرون اما نبود كه نبود. بعد دبير سرويس سياسي زنگ زده به نويسنده يادداشت كه ببخشيد مطلبي كه براي روزنامه ارسال كرديد بخش‌هايي از آن ناخواناست دوباره بفرستيد!!! چاخان!
همين طور اين «روح» معتقده اين ستون را ننويسم چون خيلي بي‌مزه است. اما من چي كار كنم كه رفتارهايي كه «روح» از خودش درمي‌ياره بامزه نيست!
2-چشمتون روز بد نبيند همين ديروز دبير سرويس فرهنگي ما كه بسيار آدم خونسردي است با عصبانيت وارد سردبيري شد و نوشته‌هاي خود را انداخت روي ميز و گفت: اصلاً من ديگه خبر رد نمي‌كنم اصلاً صفحه هم نمي‌بندم. ما هاج و واج مانده بوديم كه چي شده. از قرار معلوم ساعات ارسال خبرشان به بخش فني به اتمام رسيده بوده و بعد از آن ساعت خبر رد كرده بودند. بخش فني قبول نكرده بود و به سردبيري ارجاع شده بود دبير سرويس فرهنگي هم معتقد بود تا كامپيوترهاي بخش تحريريه فقط دوتا باشد آن هم با سرعت ماشين‌هاي ديزلي! هيچ كاري نمي‌شود كرد راست هم مي‌گفت طفلكي اما چي كار كنيم كه روزنامه ساعت هشت شب براي چاپ بايد بره وگرنه هم در چاپ مشكل پيدا خواهيم كرد و هم در توزيع روزنامه در شهرستان‌ها!
3-ما تو روزنامه يادداشت‌نويسي داريم به اسم نادر صديقي كه حتماً مطالب ايشان را خوانده‌ايد. اما حقيقتش را بخواهيد من كه تا الان متوجه نشده ام ايشان چي مي‌نويسد!ديگر اعضاي سردبيري هم براي اينكه از نظر سواد و اين حرف‌ها كم نياورند عينك خود را كمي پايين مي‌آورند و مي‌گويند خوبه! مشكلي نداره!
اما من مانده‌ام كه همه بعد از چاپ مي‌گويند مفهوم اين يادداشت نادر چي بود؟ اما همون دوستان سردبيري كه يادداشت را تأييد كرده‌اند
معتقدند نمي‌دونيم از خودش بپرسيد. نادرجان آخه برادر يه جوري در سطح سواد ما بنويس! ما كه مرديم از اين همه مفاهيم قلمبه سلمبه!4-ديروز دبير سرويس جنايي همراه با نوزادشان در تحريريه حضور پيدا كرده بودند البته ايشان عصري همراه با نوزاد براي پيك‌نيك به روزنامه تشريف آورده بودند.و بعد از ورودش اظهارات مختلفي را در پيرامون اين نوزاد توسط همكاران مي‌توانستيد بشنويد: آخي‌اش-نازي، واي‌واي! پستونكشو ببين! چقدر نازه! شبيه باباش، نه بابا شبيه مامانش... بابا بي‌خيال بريد سركارتون روزنامه چاپش دير شد.

کو جبران خسارت!

2005-04-30T01:43:00.000-07:00

یازده سال پيش بود كه آن خبر تأسف‌آور را شنيديم. هنگامي كه پيچ راديو را باز كرديم و گوينده اعلام كرد: دقايقي پيش هواپيماي مسافربري فوكر 28 آسمان با 66 مسافر در كوه‌هاي كركس سقوط كرد.

از آن سال‌ها به بعد كم و بيش هر يكي-دو سال اين گونه خبرها را مي‌شنويم. يك بار هواپيماي فرمانده نيروي هوايي سقوط مي‌كند، يك بار هواپيماي رئيس هواپيمايي كشوري؛ ديگر روز خبري از سقوط هواپيماي وزير راه و ترابري و نمايندگان مجلس در جنگل اعلام مي‌شود و روز ديگر برخورد هواپيماي توپولوف با 117 مسافر به كوه‌هاي خرم‌آباد؛ انگار عادي شده است برايمان اينگونه اخبار و حوادث تلخ! امروز هم اگر هواپيمايي به جاي باند فرودگاه، داخل رودخانه كن برود به جايي برنمي‌خورد. نهايتاً دوتا عكس و خبر، دو تا يادداشت و مقاله، انعكاس آه و ناله دو نفر و نهايتاً هم صداي دادخواهي بازماندگان اين سوانح كه مرور زمان گرد و غبار فراموشي روي آن مي‌پوشاند و ديگر صدايشان را نيز كسي نمي‌شنود.

ديگر همه ما پذيرفته‌ايم كه سوانح هوايي در ايران دلايل متعددي دارد از كهنگي هواپيماها به دليل تحريم اقتصادي ايران توسط آمريكا تا عدم مديريت در بخش هوايي كشور و ده‌ها دليل ريز و درشت ديگر. اما به هزار و يك دليل اگر سانحه‌اي تلخ و ناگوار اتفاق افتاده باشد حالا بازماندگان آنان چگونه بايد به حق خود برسند؟! يكي پدر خود را از دست داده است. ديگري مادر خود را. يكي پسرش و ديگري دخترش. يكي برادرش و ديگري خواهرش، يكي همسرش و ديگري شوهرش را از دست داده است.

چه كسي بايد مدافع حق و حقوق خانواده‌هاي داغدار آنان باشد. آيا به جز قوه قضائيه و دادگستري مرجع ديگري براي حمايت از اين خانواده‌ها وجود دارد؟!سرانجام پرونده فوكر 28 پس ازيازده سال دوندگي و مشقت بازماندگان آنان به كجا رسيده است؟! غير از اين بود كه پس از بيش از 20 جلسه دادگاه نفس‌گير سرانجام با رأي قاطع و مستدل قضاوت مقتدر و نفوذناپذير دادگستري اصفهان به اين رأي رسيدند كه: طبق كنوانسيون ورشو كه مجلس ايران در سال 1364 آن را تصويب و شوراي نگهبان نيز آن را تأييد كرده است اگر سانحه‌اي هوايي-داخلي و بين‌المللي فرقي نمي‌كند-اتفاق بيفتد و در اين بين مسافري فوت كند يا متحمل جرح و صدمه‌اي گردد بايد معادل 250 هزار فرانك كه هر فرانك معادل 5/65 ميلي گرم طلا داشته باشد-مجموعاً چيزي حدود 16 كيلو و 375 گرم طلا-و نسبت به هر كيلوگرم كالا يا لوازم شخصي مسافر 250 فرانك به بازماندگان پرداخت گردد.البته اين فقط از جنبه خسارت به مسافر بود بماند كه مقصرين اين گونه سوانح نيز مجازات‌هاي كيفري به دليل قصور و تقصير و اعمال مجرمانه خود را بايد تحمل مي‌كردند كه نكردند!

اما ببينيد حداقل پرونده فوكر 28 كه رئيس وقت قوه قضائيه از آن به عنوان پرونده «ملي» ياد كردند امروز پس از آنكه بسياري از محاكم بدوي و تجديدنظر اصفهان و ديوان عالي كشور رأي به نفع بازماندگان مسافران فوكر 28 دادند امروز به چه سرنوشتي دچار شده است. نه تنها مقصرين اين سانحه از مجازات كيفري بر اساس برخي آراي پرمناقشه در تهران! جسته‌اند بلكه خسارت بازماندگاني كه عزيزترين افراد خانواده خود را از دست داده‌اند به مسيري منحرف شد كه گفتنش مثنوي هزارمن كاغذ است فقط همين مقدار گفته شود كه يازده سال دوندگي اين خانواده‌ها در راهروهاي دادگستري اصفهان و ديوان عالي امروز دوباره به نقطه صفر رسيده است!

از پرونده قضايي سقوط توپولف و مرگ 117 انسان بي‌گناه، هيچ خبري وجود ندارد. آيا خانواده‌هاي داغدار آنان نيز به همين سرنوشت خانواده‌هاي فوكر 28 مبتلا شده‌اند كه هم عزيزان خود را به جهت تقصير برخي مديران هواپيمايي از دست بدهند هم خسارات و ضرر و زياني را نتوانند بگيرند.

البته پيگيري خسارات مادي و معنوي مسافريني كه سر از رودخانه كن برآوردند نيز بماند كه حتماً پس از پيگيري‌هاي زياد اگر موهاي سرشان سفيد نشود ممكن است به آن برسند.

همه به اين مسأله واقفيم كه دادگستري بايد به معناي واقعي ملجأ و پناهگاه اين خانواده‌هاي داغدار باشد.بايد يازده سال پله‌هاي دادگستري را بالا و پايين بروند و آخر هم دست‌شان از همه چيز كوتاه باشد. وقتي پرونده ملي مثل فوكر 28 به چنين سرنوشتي دچار مي‌شود آيا مسافرين پرواز كيش به تهران كه سر از رودخانه كن درآوردند مي‌توانند اميدوار باشند كه خسارت مادي و معنوي خود را از اين سفر هولناك از مقصرين بگيرند؟ آيا مي‌توانند اميدوار باشند كه اگر تقصيري از مديران هواپيمايي به اثبات رسيد آنان به مجازات قانوني خود برسند؟

درست است كه تحريم اقتصادي هستيم و هواپيماي نو نداريم، اما مردم هم جانشان را از سر راه نياورده‌اند! بي شك اگر مي‌شد همه بازماندگان سوانح هواپيمايي اين سال‌ها از فوكر 28 تا همين سانحه اخير بوئينگ 707 حاضر مي‌شدند عزيزانشان را صحيح و سالم از مديران مقصر تحويل بگيرند! خسارات مادي و معنوي را پيشكش مي‌كردند. جان عزيزان آنان قطعاً بيشتر از 250 هزار فرانك و... ارزش دارد.

با اقبال فردا

2005-04-30T00:00:00.000-07:00

امشب تو روزنامه اتفاقات مختلفی رخ داد آقای عموزاده خلیلی یادداشت خوبی در نقد صحبتهای احمدی نژاد نوشت البته علی دهقان و شیرزاد هم در این همین زمینه مطلب نوشتن.
کریم ارغنده پور هم در زمینه انتخابات انگلیس یادداشتی نوشت
بزرگمهر حسین پور برای صفحه اول کاریکاتوری جالب از شهردار کشید
خودم هم یادداشتی نسبت به جبران خسارت بازماندگان هواپیمایی نوشتم که همیشه حقشان را میخورند روزنامه اقبال فردا مطالب خوندنی دیگه ای هم داره از دست ندید

احمدی نژاد هم دم در آورده!

2005-04-29T01:57:00.000-07:00

شهردار تهران گفت: صحنه‌ي كشور نشان مي‌دهد در اين هشت سال سر چه كساني كلاه رفته است.
«محمود احمدي‌نژاد» در حاشيه‌ي بازديد از شهرداري منطقه‌ي چهار شهر تهران گفت: مطلع شدم كه رئيس محترم دستگاه‌هاي اجرايي بالاخره يك بار در ترافيك تهران معطل شدند و از نزديك آن را لمس كردند، از اين جهت خوشحال و از سوي ديگر متأسف هستم.
وي افزود:‌ خوشحال از اينكه بالاخره يك بار از ميان مردم عبور و در پايان دوره‌ي هشت ساله بخشي از مشكلات مردم را لمس كردند و متأسف از اينكه بسيار دير و در پايان دوره‌ي مأموريت با معضل ترافيك آشنا شدند.
احمدي‌نژاد گفت: البته احتمال مي‌دهم كه رييس جمهور اين بار از مسير ويژه و با اسكورت حركت نكرده و همين امر باعث شده كه بخشي از مشكلات مردم را لمس كند.
وي ادامه داد: شايد به جاي اينكه از پاستور به دانشگاه تهران بروند، از كاخ سعدآباد حركت كرده‌اند و اين مسير طولاني وي را دچار مشكل كرده است و فكر مي‌كنم اگر دفتر ايشان در پاستور باقي مي‌ماند شايد زودتر با مشكلات مردم آشنا مي‌شدند چرا كه در سعدآباد انسان ديرتر واقعيت‌هاي زندگي مردم را مي‌بيند.
احمدي‌نژاد افزود: البته علت تشديد هجوم به مديريت شهري را اين روزها خوب متوجه‌ايم، درد پاسخ به اين مسائل نبوده و الان هم نيست، اما اينها را بي‌ارتباط با موضوع كلاه نمي‌دانيم، همان كلاهي كه ايشان مطرح كردند و البته ساحت ملت ما پاك‌تر و بزرگتر از آن است كه سر كسي كلاه بگذارد و صحنه‌ي كشور نشان مي‌دهد در اين هشت سال سر چه كساني كلاه رفته است.
وي با بيان اينكه «دير رسيدن رئيس جمهور به دانشگاه تهران بركاتي براي تهران و كشور به دنبال دارد» افزود: سه ماه به پايان ايشان باقي است و اين مدت وقت خوبي براي اتخاذ تصميمات خوب، ارائه‌ي خدمات و رفع گره‌هاي مردم است

ادامه مطلب را هم اینجا بخوانید

تنها یک لبه کاغذ

2005-04-28T15:32:00.000-07:00

آنان که نمی انیشند اندیش مندان را بی وقفه می کشند.
نمی توانستند پاسخ ات گویند پس تو را کشتند
***
فاصله میان مرگ و زندگی من تنها یک لبه ی کاغذ است. صدای گام هایت را از پشت سر می شنوم
شتاب زیبایی در کندی گام های توست.آن که صدای اش را می شنود گوش هایی از جنس کریستال دارد. او به اندازه ی تو تنهاست
مسیح در شقایق- کریستیان بوبن

تبرئه از چه!!!؟

2005-04-28T00:00:00.000-07:00

نامه حنیف مزروعی به رئيس کل دادگستري استان تهران در پي مصاحبه روز پنجشنبه و اعلام تبرئه شدن حنیف را حتما بخوانيد

مسیح دوباره می نویسد

2005-04-27T00:43:00.000-07:00

وبلاگ خانم مسیح علی نژاد دوباره راه افتاده سری به او بزنید ثواب داره !!

در ضمن تهدید ارهابیون شاخه ارهاب سپاه اسلام را ببینید مسیح خدا رحمتت کنه!!!!!!!

اخراج دسته‌جمعي 51 روزنامه‌نگار از همشهری

2005-04-26T21:48:00.000-07:00

بدون هیچ توضیحی متن کامل نامه همکاراننم را منتشر می کنم:
جناب آقاي مهندس عليرضا شيخ‌عطار
سردبير محترم روزنامه همشهري
با سلام
احتراما همانگونه كه مستحضريد 19 ماه از انتشار ضميمه ايرانشهر مي‌گذرد. به اذعان شخص جنابعالي در جلساتي كه با دبير سرويسان تحريريه ايرانشهر داشته‌ايد و اعتراف اهالي مطبوعات و اصحاب فني، ايرانشهر پديده‌اي نو در مطبوعات ايران است و اين مهم محقق نبود مگر، خلاقيت، نوآوري و تلاش خستگي‌ناپذير تك تك اعضاي تحريريه ايرانشهر كه اكثريت آن را جوانان متعهد و متخصص با سابقه مثبت و درخشان در مطبوعات تشكيل مي‌دهند.
روزنامه‌نگاراني كه فارغ از ديدگاه‌هاي سياسي و تنها و تنها بر اساس نگرش حرفه‌اي آمدند تا كار جديد و نويني‌ را در مطبوعات ايران به وجود بياورند، علي‌رغم اينكه مشكلات بسياري را در اين راه تحمل كردند، بگذاريد بي‌پرده بگوييم از خود هزينه كردند.
مشكلات طاقتفرساي مالي، مميزي‌هاي تمام‌نشدني كه باعث شده تحريريه ايرانشهر در روز 10 صفحه و بعضا 12 صفحه مطلب تهيه كند تا 8 صفحه منتشر شود؛ مميزي‌هايي كه چارچوب و قاعده مشخصي پيدا نكرده است.
جناب آقاي شيخ‌عطار
اعضاي تحريريه ايرانشهر براي ايرانشهري كه اكنون ثمره‌اش را برداشت مي‌كنيد، مشقاتي را تحمل كردند تا امروز شكوفايي اين نهال را ببينند. اما اخبار حكايت از آن دارد كه قرار است اعضاي تحريريه ايرانشهر هرگز ارديبهشت و شكوفايي را نبينند.
جناب آقاي شيخ‌عطار
شنيده‌ها و گفته‌ها و اخبار موثق حاكي از آن است كه مديريت همشهري با تيم مطبوعاتي ديگري وارد مذاكره شده و قرار است به زودي كار ايرانشهر از ايرانشهريان گرفته و به ديگران واگذار شود.
لذا ما اعضاي تحريريه لازم دانستيم،‌ پيش از هر گونه اقدام قضائي و رسانه‌اي ابتدا با نوشتن اين نامه شما را مورد خطاب قرار داده و مواردي را به جنابعالي گوشزد كنيم.
1 – اخراج دسته‌جمعي 51 روزنامه‌نگار در آستانه انتخابات رياست جمهوري چه معنايي مي‌تواند داشته باشد؟
2 – همانگونه كه همشهري متعلق به شخص خاصي نيست و با رفتن يك مدير تمام نيروهاي همشهري از كار بركنار نمي‌شوند، از اين رو حتي با تغيير مديريت ضميمه ايرانشهر و آمدن مدير جديد، اخراج دسته‌جمعي 51 خبرنگار (تحريريه يك روزنامه) در تمام دنيا بي‌سابقه و عملي غير حرفه‌اي و غير ممكن است.
3 - بي‌گمان ما جزيي از خانواده همشهري هستيم و ايرانشهر متعلق به تك تك خبرنگاراني است كه در سخت‌ترين شرايط ماندند و از جان مايه گذاشتند تا امروز شما به ايرانشهر به عنوان يكي از محركه‌هاي اصلي افزايش تيراژ همشهري بباليد.
جناب آقاي شيخ عطار
بر اساس آنچه مي‌دانيم، تيم جديد از 15 ارديبهشت كار خود را آغاز خواهد كرد و اين تصميم غير منطقي و غير حرفه‌اي و غير انساني در شرايطي اتخاذ شده كه جناب آقاي احمدي‌نژاد مدير مسوول محترم روزنامه همشهري شعار عدالت اجتماعي را سر لوحه‌ شعارهاي انتخاباتي خود قرار داده‌اند. تحريريه ايرانشهر پس از اطمينان از موثق بودن اخبار در جلسه مورخ 6/2/84 روز سه‌شنبه به اين جمع‌بندي رسيده است:
همانطور كه در ذيل نامه آمده، ايرانشهر وابسته به شخص يا يك مدير نيست، از اين رو اعضاي تحريريه تحت هر شرايطي با حضور در محل روزنامه‌ به كار خود ادامه خواهند داد و تغيير مديريت نبايد به هيچ عنوان امنيت شغلي آنان را به مخاطره بيندازد.
آقايان اكبر هاشمي، پژمان راهبر و شهرام فرهنگي به عنوان نماينده از سوي همكاران موظف هستند مطالبات تحريريه ايرانشهر را پيگيري كنند.
منتظر پاسخ فوري شما هستيم.
اعضاي تحريريه ايرانشهر

اکبر گنجی و بلاگرها

2005-04-26T13:52:00.000-07:00

ببینید حمیت بلاگرها را که این هفته برای اکبر گنجی چه کردند شاید انجمن روزنامه نگاران و انجمن آزادی از مطبوعات و دیگر دوستان مطبوعاتی کمی به رگ غیرتشان بر بخورد

پلاک 230-سبك نيويورك تايمز در اقبال!

2005-04-26T00:01:00.000-07:00

این پشت پرده روزنامه اقبال است که شنبه در اقبال کار کردم:
ما بعد از كلي ناز و قميش آمدن دوباره آمديم خدمتتان. هر چند كه كلي سوژه در طول اين مدت اتفاق افتاد كه برخي از آنان بيات شدند اما برخي از آنان-البته بخوانيد برخي از اين گاف‌ها-عليرغم اينكه چند هفته پيش اتفاق افتاده اما هنوز ملسي خودشان را از دست نداده‌اند.
آخه من به كي بگم كه فاضل خان روزنامه يك مطلب تو صفحه بين‌الملل داخلي روز شبنه سوم ارديبهشت گذاشته بودند و ادامه آن را داخل صفحه اقتصادي روز پنجشنبه اول ارديبهشت! به من مي‌گن اينقدر نگو خدا وكيليش! اما خداوكيليش شما اگر جاي من بوديد به مديران «جايزه پوليتزر» توصيه نمي‌كرديد اين جايزه را امسال به فاضل بدن.
2-يك روز وارد تحريريه شدم ديدم يك ساندويچ به اين گندگي-شما نمي‌بينيد به كدوم كندگي-اما تصور كنيد خيلي بزرگ! روي ميز سرويس [...] است. پرسيدم اين چيه خانم [...]. هيچي نگفت حدس زدم «ساندويچ پاچه‌خواري» است! پرسيدم براي رئيس‌ات گرفتي. خنده‌اي كرد و تأييد كرد. پرسيدم پس خودش كو. گفت تو راهه داره مي‌ياد زنگ زده كه ساندويچ رو بگير من دارم مي‌يام!
البته شما تصور بدي نداشته باشيد حقيقتش به جهت صرفه‌جويي در زمان و وقت و اين حرف‌ها بوده وگرنه يك ساندويچ چيه كه آدم بخواد به خاطرش «پاچه‌خواري» كنه! آره بابا!
3-اتاق سردبيري روزنامه به قول نويسنده «اتاق تيتر»-كه خدا بگم چي كارش كند كه از وقتي اومده دكان ما را تخته كرده-مثل اتوبوس مي‌مونه چون واقعاً جانداره همه بشينن و تعدادي سرپا مي‌ايستن يك روز ارغنده پور عزيز در وصف سرپا برگزار كردن شوراي تيتر گفت: من شوراي تيتر روزنامه «نيويورك تايمز» را ديده‌ام كه به صورت سرپايي برگزار مي‌شود. بچه‌ها پس از اين گفته اعضاي شوراي تيتر روزنامه را به سه سيستم برگزار مي‌كنند:
سيستم ايراني: دوستاني كه زودتر مي‌آن روي صندلي مي‌شينن.
سيستم نيويورك تايمز: دوستاني كه دير مي‌يان (صندلي ندارن-و سرپا مي‌ايستند)
البته دو سه نفر هم لبه طاقچه اتاق مي‌نشينند كه اونها معتقدند سبك واشينگتن پستي است.
اون دبير سرويس‌هايي هم كه اصلاً توي شوراي تيتر نمي‌يان و اصلاً تحويل نمي‌گيرند معتقدند به شيوه لوموند رفتار مي‌كنن!!! خداوكيلي ببينيد ما با كيا كار مي‌كنيم!
4-ما از نظر امكانات هر روز در حال پيشرفتيم چون تا چند روز پيش فقط يك خط تلفن داشتيم كه جلو در نگهباني بود و بچه‌هاي تحريريه جلوي نگهباني صف مي‌بستند تا مصاحبه بگيرند. اما روزهاي گذشته يكي دو تا خط ديگر اضافه شد و مشكلات برطرف شد يك روز توي تحريريه يكي از بچه‌ها گفت آخه اينجا امكانات نيست حداقل يك صندلي درست و حسابي كه نشكسته باشد بذارين تو اين تحريريه تا... هنوز حرفش تمام نشده بود يكي ديگر از گوشه تحريريه به شوخي داد زد يعني چه امروز مي‌گي صندلي درست مي‌خواهم فردا حتماً سوزن ته گرد هم مي‌خواي پس فردا هم حتماً نوارچسب مي‌خواي. يعني چي بشين كارتو بكن!!!
5-ما تو روزنامه همچنان ماجراي مارادونا و غضنفر را داريم. بابا يكي بيايد اين مدير مسؤول نازنين ما رو كه انصافاً بهترين مدير مسؤول دنياست كنترل كند! بعضي وقت‌ها يك تيترهاي خطرناك پيشنهاد مي‌ده كه اون سرش ناپيدا است.
6-ما تو روزنامه چيزي به نام «عصرانه»! كه بعضي وقت‌ها ديگه نام صبحانه برازنده آن است داريم چرا كه شامل مربا و حلوا مي‌شود! هي اين بچه‌ها بگن امكانات كمه! پس اين حلوارده چيه!
تو نيويورك تايمز همين مربا و حلواارده را عصرانه مي‌خورن كه مي‌تونن شوراي تيترشون رو سرپا برگزار كنن آقاي مالي اين بچه‌هاي ما انصافاً تو باغ نيستنا! نه؟!
7-ما از اين به بعد شنبه‌ها خدمت مي‌رسيم. ببخشيد از اينكه دفعات پيش، وعده‌مان مثل برخي مسؤولان شد. اين دفعه مثل نامزدهاي انتخابات رياست جمهوري قول مي‌دهيم و تضمين مي‌كنيم.

كريستال‌هاي ايراني

2005-04-24T14:49:00.000-07:00

امروز تكرار همان قصه پرغصه مطبوعات ايران است. تكرار همان روزها و روزهاي غم‌انگيزي كه در تاريخ اين كشورثبت شد و با هزار آب زمزم هم نمي‌شود آن را پاك كرد. چهارم ارديبهشت سالگرد توقيف دسته جمعي و يا همان واژه معروفش «فله‌اي» مطبوعات ايران در سال 79 است كه شبانه بسياري از روزنامه‌ها و نشريات كشور توقيف موقت شدند اما امروز پس از گذشت پنج سال فقط سوگواره آنان را برگزار مي‌كنيم. نشريات توقيف موقت شده آن روز مثل فرد مفقودالاثري شده‌اند كه تنها پلاكي از آنان باقي مانده است كه با هزار و يك دليل آب پاكي را روي دست صاحب عزا مي‌ريزند كه ديگر به يادشان نباش آنها مرده‌اند و ديگر برنمي‌گردند. فقط بايد هرسال يادشان را گرامي داشت و برآنان فاتحه‌اي خواند.

ادامه این مطلبم را در اقبال بخوانید

شيشه هاي ماشين مسيح علي نژاد تكه تكه شد!

2005-04-24T14:17:00.000-07:00

داستان مسيح علي نژاد همچنان ادامه دارد اما اين روزها كه وبلاگش به ملكوت اعلي پيوسته است او همچنان مهمان وبلاگ من خواهد بود.

عکس: منصور نصیری

مسيح علي نژاد: تاج خاري كه به سر حضرت مسيح زدند كجا و تاج خاري كه اين روزها بر سر ما مي زنند كجا.

اما من همچنان در فكر رمان سياسي «تاج خار» هستم تا روايتي باشد بر زندگي دشوار شخصي و اجتماعي خبرنگاري كه اين روزها از يكي از قواي مهم حكومتي اخراج و ساير قوا نيز نظاره گر بي حرمت شدن او از سوي برخي از اعضاي هيأت رئيسه قوه مقننه و هواداران اين قوه بودند. باشد كه آنچه در اين رمان مي گوييم فراتر از آنچه باشد كه كوهكن و هوادارانش مرا تهديد به افشاي آن مي كنند. بخش هايي از روزهاي تلخ زندگي اجتماعي و سياسي ام كه من با افتخار از آن ياد كردم اما ديگران اين روزها به بي شرمانه ترين و وقيحانه ترين شكل ممكن در تريبون هاي رسمي و غيررسمي از آن بهره نابجا بردند و سپس در سكوت كامل نظاره گر اخراج خبرنگار زني از خانه ملت شدند كه از هر سوي آماج اتهام بود و حمله هاي بي شرمانه كساني كه ادبيات بي شرمانه تري را به خدمت گرفتند.

پس از آن كه شكايت به رئيس كميسيون فرهنگي مجلس هفتم بردم و او نيز در نشست مشتركتش با مديران ايلنا قول مساعد داد تا براي بازگشت خبرنگار اخراجي از موضع فرهنگي تلاش كند ديديم كه آقاي افروغ در كسوت رياست اين كميسيون هم بين راه تنهايمان گذاشت و خود را در مصاحبه اي اين چنين گفت: اعضاي هيأت رئيسه مي گويند كه سه نفر حاضرند شهادت دهند كه مسيح علي نژاد را سر كازيه شخصي يكي از نمايندگان ديده اند.

پس از آن بر آقاي ابوترابي نايب رئيس مجلس هفتم نيز شاهد و گواه بودم كه فيش حقوقي نمايندگان را ندزديده و بر هيچ كس هم بي ادبي نكرده ام او نيز اگرچه پذيرفت اما اين چنين پاسخ گفت: به عنوان يك «برادر مسلمان» از شما دفاع خواهم كرد و اين يعني اين كه

ابوترابي را هم در كسوت نايب رئيس مجلس ياراي مقابله با ادبيات مشمئزكننده همكارانش در اخراج يك خبرنگار زن از مجلس نيست. و ديروز با آقاي فاكر رياست كميسيون اصل 90 مجلس از ماجرا گفتم و شكوه و شكايت به اين كميسيون بردم اما چون مرا به عنوان مهمان و شهروندي كه شكوه نامه به مجلس آورده است به خانه ملت راه ندادند- بنا به تصميم هيأت رئيسه- نامه را از طريق يكي از همكارانم روانه عدالتخانه ساختم.

و اما شيرين عبادي برنده جايزه صلح نوبل كشورم كه پس از خواندن اخبار اخراج يك خبرنگار زن از مجلس خود پيش قدم مي شود و به خبرگزاري اعلام مي كند كه حاضر به دفاع از حقوق خبرنگار اخراجي است، ادب حكم مي كرد كه علي رغم همه جوسازي ها و توهمات اين فضاي مسموم سياسي، ديروز را روانه دفتر وكالت ايشان شوم تا هم قدرداني كرده باشم و هم كوتاه شرح ماوقع گويم و چه زيبا گفت: تو خبرنگاري و بازگشت به حوزه خبري ات حق توست اما گره اي كه با دست باز مي شود را با دندان نبايد گشود كه او هم علي رغم تصور و توهم خيلي ها شكوه و شكايت بردنم به كميسيون هاي فرهنگي و اصل نود مجلس را قدر نهاد و بنابر آن شد كه اگر اين گره به دست هيچ يك از اهالي خانه ملت باز نشد آنگاه به مراجع قضايي پناه برم و او نيز در اين راه مرا ياري كند.

به او گفتم اگرچه پيگيري ها تاكنون به بن بست رسيده اما تا شنبه هفته آينده به پيگيري هاي ديگر اميدوارم و اگر باز هم بن بست بود آنگاه از تمام كساني كه اين روزها فقط اتهام زدند بي آن كه اثبات كنند شكايت خواهم كرد تا مراجع قضايي آنان را به اثبات اتهاماتشان فرا خوانند.

هنوز پله هاي دفتر زيرزميني وكالت خانم عبادي را به انتها نرسانده بودم كه در نيمه باز اتومبيل ام و شيشه هاي تيكه تيكه شده اش دلم را از جا كند. دزد اگرچه خط و خطوطي نامفهوم هم بر درهاي ماشينم به جاي گذاشت اما از شيشه هاي شكسته شده تنها براي بردن ضبط صوت و يكي از كارت هاي خبرنگاري ام بهره جست. شايد نيازمند بود و ناچار به دزدي...

اما من كه به همت برادران و خواهران مجلس هفتم تعداد خبرهايم خبر از حقوق چنداني نمي دهد تا ضبطي را كه با پول عيدي همبستگي و ايلنا خريده بودم را برگردانم. مگر آن كه چمدان هاي دلار از توهمات حضرات فراتر رود و پا به واقعيت بگذارد. غم انگيز است. حالم از دنياي متوهم همه به هم مي خورد. اما خسته نيستم.

عکس های دیدار مسیح و شیرین عبادی را در سایت منصور ببینید *

تولد شش سالگي!

2005-04-23T16:41:00.000-07:00

این مطلب بدون سانسور من در اقبال امروز است هر چند که انتشار غیر از آنچه که در روزنامه چاپ شده است را اخلاقی نمی دانم اما دیگر اعضای سردبیری معتقد بودند اصل این مطلب حتما کار شود:
پنج سال گذشت خيلي راحت و ساده البته نه براي او كه براي من براي ما! ما كه در گوشه خانه نشسته بوديم و گذر عمر مي‌ديديم اما او رسم صبوري را به ما آموخت، او سمبل بردباري شد، سمبل مقاومت و ايستادگي، سمبل جامعه روزنامه‌نگاري ايران.
پنج سال گذشت. سرماخوردگي روز اولش امروز به آسم بدل شده است. صورت شاداب و پرخنده‌اش امروز شكسته است هر چند هنوز مي‌خندد، پرهيجان و اميدوار است اما كسي از دلش خبر ندارد. شايد دلش شكسته باشد، شايد دلش را شكسته باشيم.
شايد... نمي‌دانم!
پنج سال گذشت و او هنوز تنهاست. البته خدا را دارد. «داور نهايي حضرت حق است» خودش اين را مي‌گفت.
شش سال براي او بريدند. پرسروصداترين پرونده سال شد مهمترين خبر رسانه‌هاي ايران و جهان شد. اما...
زندان انفرادي كشيد، تماسش با همسر و دو دخترش قطع شد، مرخصي به او ندادند اگر هم دادند به سختي و با منت، سخت مريض شد. نفسش بالا نمي‌آمد، نفسش بالا نمي‌آيد! براي پوشيدن لباس زندان او را مجبور كردند. به دادگاه كه پا گذاشت فرياد زد اعتراض كرد! اما...
شش سال حبس براي او بريدند. چهار سال فقط براي بريده جرايد نشريات خارج از كشور كه به صورت بولتني درآمده بود كه مهر محرمانه بر بالاي آن حك شده بود. گفتند: اسناد محرمانه بوده است اما هر چقدر فرياد زد كه همه عالم و آدم مي‌توانند پشت كامپيوتر بنشينند و به اينترنت وصل شوند تا تمام اين مطالب را آنجا بيابند. اما كسي گوش نداد! فريادش به جايي نرسيد البته فرياد اعتراضش در تاريخ ثبت شد. اما آيا ثبت شدن در تاريخ رنج او را از پنج سال گوشه سلول ماندن كم مي‌كند؟!
پنج سال گذشت و او امروز ششمين سال سربلندي خود را آغاز مي‌كند.
او مدت‌هاست كه فرياد سكوت گرفته است. در دل فرياد مي‌زند اما به زبان نمي‌آورد.
و چه دردي بالاتر از اينكه فريادش را در دل مي‌ريزد.
اما به راستي جرم او چه بود؟! خود مي‌گفت: «جرم ما دفاع از قرائت رحماني-انساني از دين و مخالفت با قرائت فاشيستي و سلطنتي از دين است.» مي‌گفت: «ما مي‌گويم نبايد از دين براي توجيه خشونت و مشروع كردن قدرت مطلقه زميني استفاده كرد.» مي‌گفت: «دين نيامده است تا عقلا را خانه‌نشين و زنداني و جاهلان را صدرنشين كند.»
روزهاي متمادي دفاعيه نوشت. نامه نوشت. اعتراضيه نوشت. ساعت‌ها در دادگاه از خود دفاع كرد كه من نه برهم زننده امنيت كشور هستم و نه عليه نظام تبليغ كرده‌ام. مستدل و پرمايه دفاع كرد. هرگونه توهين به مقامات را با منطق و استدلال رد كرد. اما 10 سال حبس و 5 سال به تبعيدش حكم دادند. دوباره از پا ننشست دفاعيه نوشت: در دادگاه تجديدنظر حاضر شد. محكم و استوار دفاع كرد. از اكثر اتهامات تبرئه شد و تنها حكم به شش ماه حبس او دادند اما برخي پس از هياهوي بسيار به اين رأي هم آرام نشدند، دوباره پرونده به جريان افتاد اين بار گفتند نه آن ده سال نه اين شش ماه حد وسطش-شش سال!!!
و امروز پنج سال از اين شش سال مي‌گذرد. با سختي و رنج. با تحمل و بردباري. با صبوري و اميد...
آري اميد، اميد به رهايي. اميد به آزادي با سرافرازي و سربلندي و پرصلابت از هميشه. سينه‌اش را جلو مي‌گيرد و مي‌گويد منم «اكبر گنجي»!

آیا کسی به یاد اکبر گنجی هست!؟

2005-04-21T20:30:00.000-07:00

شنبه سوم اردیبهشت سالروز بازداشت اکبر گنجی روزنامه نگار مظلوم ایرانی است

ای کاش می شد برای این همه مظلومیت و پایمال شدن حق او کاری کرد ای کاش می شد همه روز نامه نگاران و وبلاگ نویسان آزادی خواه و عدالت خواه حداقل در این روز یک صدا خواهان آزادی بدون قید و شرط او می شدند یا حداقل چند سطر به یاد او می .نوشتن

امسال و در لحظه ساعت تحویل در یاداشتی سال نو را به او تبریک گفتم و امروز پیشاپیش آغاز ششمین سال مقاومت و بردباری اش در زندان اوین را تبریک می گویم

یاداشت قبلی ام را دوباره تکرار می کنم:

"صداي سرفه‌هاي شديد اعضاي تحريريه را به خود آورد، اكبر گنجي به همراه احمد ستاري و غلامعلي رياحي و چند نفر ديگر وارد تحريريه مشترك روزنامه‌هاي «صبح امروز» و «آفتاب امروز» شد. سرفه امانش نمي‌داد. سرماخوردگي شديد، كاملاً از چهره‌اش نمايان بود. با تك‌تك‌ بچه‌ها دست داد و خداحافظي كرد.

چند روز نبود كه از برلين برگشته بود. برگوشه چشمان بعضي از بچه‌ها اشك حلقه زده بود. زهرا مشتاق خبرنگار گروه فرهنگي آفتاب امروز به گوشه‌اي خزيده بود و اشك مي‌ريخت. از همه بچه‌ها حلاليت طلبيد. او مطمئن بود كه دقايقي ديگر او را راهي زندان اوين مي‌كنند و سال‌هاي سال دوستان خود را نمي‌بيند. فضاي غم‌انگيزي بود. سوم ارديبهشت سال 1379.

او را تا جلو خيابان مشايعت كردند. دقايقي بعد خبرنگاران از اطراف مجتمع قضايي كاركنان دولت اين خبر را مخابره كردند: «اكبر گنجي روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب ايراني راهي اوين شد» و روز بعد عكس او بر صفحه اول همه روزنامه‌هاي اصلاح‌طلب نشست. عكسي خندان در كنار عمادالدين باقي در طبقات بالاي مجتمع قضايي با بلند كردن دو انگشت دستش به علامت پيروزي!

روز بعد هم، همه روزنامه‌هاي اصلاح‌طلب را راهي گورستان زنده‌بگوران كردند! از آن روزهاي شوم پنج سال مي‌گذرد و اكبر گنجي همچنان نستوه و مقاوم در گوشه سلولي از سلول‌هاي زندان اوين روزگار مي‌گذراند.

هركسي مي‌تواند با افكار گنجي مخالف باشد اما نمي‌تواند نسبت به پيش پاافتاده‌ترين حقوق اوليه و انساني او بي‌تفاوت باشد. حق تماس با خانواده، حق مرخصي، حق محاكمه‌اي عادلانه، حق ... اما آيا او عادلانه 5 سال در گوشه زندان روزگار خود را سپري مي‌كند.

من كه بارها و بارها در طول اين چندسال پرونده حقوقي و آراي او را زيرورو كرده‌ام وقتي مي‌بينم اكبر گنجي بايد چهارسال از شش سال محكوميت خود را تنها به خاطر يك بولتن كه حاوي بريده روزنامه‌هاي گروه‌ها و سازمان‌هاي مخالف نظام خارج از كشور است - كه همه مردم مي‌توانند به آن دسترسي داشته باشند - اما تنها به صرف مهر محرمانه خوردن بربالاي آن او را تنها به اين خاطر چهارسال به حبس مي‌كشانند دلم مي‌گيرد چرا كه عدالت را در اين امور ملعبه‌اي سياسي بيش نمي‌بينم.

نمي‌خواهم اين را بگويم اما همه ما در حق گنجي بد كرديم از نزديكترين دوستانش تا دورترين افراد به او. آيا ما گنجي را فراموش نكرده‌ايم؟! پنج سال زندان شوخي نيست. انسان بايد حتي يك روز زندان را تجربه كند تا به معني واقعي درك كند 5 سال زندان يعني چه؟! موهايش سفيد شده است! چهره‌اش شكسته و از همه اسفناك‌تر اينكه او در طول اين پنج‌ سال به «آسم» مبتلا شده است! باز اينها به اعتقاد به من اهميتي ندارد، مي‌ترسم دل گنجي از ما شكسته شده باشد! "

شریف نیوز جعل خبر می کند

2005-04-21T16:43:00.000-07:00

امروز بر حسب اتفاق سایت شریف نیوز را دیدم و خبری که انتساب دروغ به من داده بود

من مدتی است که سردبیر سایت آفتاب نیستم و البته سردبیر روزنامه اقبال هم نیستم زیرا اقبال به صورت شورایی اداره می شود که من هم افتخار دارم یکی از اعضای این شورای سردبیری باشم

فرجام پرونده وبلاگ نویسان

2005-04-21T03:36:00.000-07:00

سرانجام روز گذشته گزارش پرونده هيأت تعيين شده از سوي رئيس قوه قضائيه درخصوص پرونده وبلاگ‌نويسان منتشر شد. طبق اين گزارش، از جمع وبلاگ‌نويسان بازداشت شده 4 نفر همچنان متهمند و براي مابقي قرار منع تعقيب صادر شده است ضمن آنكه وعده داده شده نسبت به عملكرد ضابطان و مقام‌هاي قضايي پرونده در صورت احراز تخلف رسيدگي شود. كليد آغاز اين پرونده جنجالي كه در اصل دست‌اندركاران سايت‌هاي اينترنتي و خدمات‌دهندگان به سايت‌هاي سياسي را شامل مي‌شد، در مردادماه سال گذشته زده شد.
گزارش اقبال را بخوانید

بازهم حادثه

2005-04-21T01:00:00.000-07:00

پرواز شماره‌ي ‌١٧١ ساعت ‌٣٠/٢٠ كيش به تهران حدود ساعت ‌١٠/٢٢ چهارشنبه به هنگام فرود در حوالي فرودگاه مهرآباد دچار نقص فني شد و خلبان، هواپيما را به سمت رودخانه‌ي كن هدايت كرد.
به گزارش ايسنا، اين هواپيما حامل حدود ‌٢٠٠ مسافر بوده كه بر اساس اخبار اوليه چند ده نفر مجروح شده‌اند و ظاهرا يك كودك نيز مفقود شده است.
اين هواپيما متعلق به ساها بوده است.

ضرب و شتم یک دانشجو به خاطر سوال از لاریجانی

2005-04-19T23:50:00.000-07:00

روز يكشنبه، علي لاريجاني با حضور در شهركرد، در جلسه‌اي كه به نام دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي تشكيل شده بود، سخنراني كرد. يكي از دانشجويان حاضر در جلسه از لاريجاني درباره موضوع 525 ميليارد تومان تخلف مالي صدا و سيما براساس تحقيق و تفحص مجلس ششم پرسش كرد و مورد ضرب و شتم گروهي از حاضران قرار گرفت. به دنبال اين حادثه خبرگزاري ايلنا گزارش داد كه اعضاي شوراي مركزي و شوراي عمومي انجمن اسلامي دانشجويان علوم پزشكي شهركرد، در اعتراض به وقايع اتفاق افتاده در مراسم سخنراني لاريجاني، مقابل استانداري چهارمحال و بختياري تحصن كردند.
جریان کامل این خبر را اینجا بخوانید

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -23

2005-04-19T13:30:00.000-07:00

مهران قاسمی :آري اين چنين شد برادر !
نوشتن هيچ وقت برايم اين چنين سخت نبوده است . حداقل از همان روزهايي كه مكانيك را كنار گذاشته و كلاس هاي خصوصي و عمومي و تضميني و هزار و يك كار ديگر را فراموش كردم تا بنويسم تا همين امروز كه هر روز مجبورم بنويسم و بنويسم و بنويسم .هيچ وقت چنين احساس غريبي نداشتم .
حالا ديگر خيلي وقت است مي نويسم . حداقل براي جواني مثل من كه روزي روزگاري آرزوها داشت و روياها زمان به سرعت گذشت. هنوز يادم هست انشاي دوران نوجواني ام را كه همه مي خواستند خلبان شوند و دكتر و يا شايد مهندس و من مي خواستم بنويسم . كتك مفصل دوران راهنمايي ام كه ناظم با گرفتن كتاب ‹آري اين چنين بود برادر› ميهمان ام كرد و يا اخراج موقتي كه به همراه داشتن ‹ حاجي آقا › برايم به همراه آورد. هنوز يادم هست كه وقتي برگ برگ كتاب را پاره كردند با خودم سوگند خوردم كه روزي من بنويسم . بنويسم و اگر كتاب هايم را پاره كردند فرياد بزنم. هنوز نفرتي كه آن روزها تمام وجودم را گرفته بود احساس مي كنم. بغض گره خورده در گلويم بعد از 14 سال باز مي شكند . دوست دارم روزي روزگاري بنويسم براي نسل بعدي كه شايد نداند و شايد نگذارند بداند كه اين روزها چگونه گذشت .دوست دارم بنويسم ‹آري اين چنين شد برادر› تا سال ها بعد هيچ كس نسل ما را براي ننوشتن تمام واقعيت سرزنش نكند .
نوشتن هيچ وقت برايم اين چنين سخت نبوده است. صداي آرش هنوز در گوشم است.
-يه روزنامه جديد !
-خب اسمش چيه ؟
-وقايع اتفاقيه
-چي ؟ از كي شروع مي شه ؟
-چه فرقي مي كنه ؟ مي توني مثل آدم بياي . ببين مهران يه صفحه لايي دارند ....
-آره چرا كه نه ؟
-ببين قرار نيست دودر كني كه ؟
-نه بابا – خب كي و كجا بايد بيام ؟
يك مكالمه كوتاه تلفني در روزهاي اول بهار . داستان حضور من در روزنامه وقايع اين گونه اتفاق افتاد. نمي دانم اگر آن روز مي دانستم كه زيباترين دوران كار من قرار است به تجربه اي تكراري اما تلخ تر از هميشه منجر شود باز هم قبول مي كردم ؟ هنوز هم نمي دانم . هنوز هم نمي دانم چرا وقايع با هر روزنامه ديگري فرق داشت . چرا هر وقت از جلوي ساختمان قديمي اش رد مي شوم بي اختيار چند لحظه اي به آن خيره مي شوم. نمي دانم چرا مي خواهم – و بارها اين كار را كرده ام – كه به عابري يا مسافري در كنارم رو كنم و بگويم اين دفتر روزنامه وقايع اتفاقيه بود. نمي دانم چرا هر بار كه آن ها با بي اعتنايي شانه بالا مي اندازند بغضي تلخ گلويم را مي گيرد و من دل خوش مي كنم كه روزي روزگاري ...
هنوز نمي دانم . حتي نمي دانم كه چرا نوشتن اين چند سطر را هم قبول كردم. شايد اصرار وحيد پوراستاد و شايد جنوني غير قابل درمان . مثل بازي با يك زخم شايد. سرباز كردن اين زخم كهنه –هرچند دردناك و حزن انگيز- شايد باعث شود باور كنم كه هنوز زنده ام. باور كنم كه اگر امروز مجبورم بنويسم و بنويسم براي نان و نه آزادي و اگر مجبورم براي حفظ نام به كار كردن با جمعي تن دهم كه به تعبير علي دچار ماليخولياي فرهنگي شده اند تنها براي ماندن است . ماندن به اميد روزي كه شايد وقايع ديگري اتفاق بيافتد و اين بار ماندگارتر . نمي دانم اين انتظار چقدر خواهد بود؟ فاصله بين دو وقايع اتفاقيه يك قرن و نيم بود. از اميركبير تا خاتمي . تولد وقايع اتفاقيه سوم را كي بايد جشن گرفت ؟مطمئنم زياد دور نيست .

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -22

2005-04-18T22:45:00.000-07:00

اكبر منتجبي: عهد قجر و درخت توت

تمام صفاي روزنامه وقايع اتفاقيه به دو سه چيز بود. اول ساختمان عهد بوقش كه وقتي زلزله آمد همه هول كرديم و كار را تموم شده دانستيم. دوم نيز آن درخت توتي كه كنج حياط بزرگ آن روزنامه، آرام نشسته بود و عصرها بزرگوارانه پاهاي من را بر روي شاخه هاي خودش تحمل مي كرد تا از آن بالا بروم و توت بچينم و شاخه ها را تكان بدهم و بچه ها تناول كنند.

*** اما درباره آن ساختمان عهد قجر، روزي كه زلزله تهران آمد، من پشت ميز مشغول نوشتن يك گزراش سياسي بودم. امير نخعي كنارم بود و در حالي كه سيگاري لاي دو انگشتش دود مي شد از پنجره به بيرون زل زده بود تا سوژه يك يادداشت را از لابه لاي ابرهاي آسمان پيدا كند و بعد بنويسد. ميز سرويس سياسي هم مثل وضعيت كشور بود. لغزان و مرتب در حال تكان خوردن. در حين نوشتن گزارش دستم روي ميز به شدت دچار تكان شد و دستم خط خورد. به امير اعتراض كردم: «چرا ميز را تكون ميدي؟» گفت: «تو تكون دادي.» گفتم: من كه دارم گزارش مي نويسم. گفت: منم مطلب مي نويسم. در بين اين جروبحث بوديم كه ديدم اطراف خالي تر شده و بچه ها پا به فرار گذاشتند. تازه متوجه شديم كه زلزله آمده. هر دو پا به فرار گذاشتيم. وسط راه پله ها ژيلا بني يعقوب را ديدم كه به اضطراب برمي گشت به تحريريه. گفتم: كجا؟ گفت: موبايلم را جا گذاشتم. ديدم موبايل منم همراهم نيست. پشت سر او راه افتادم تا قبل از اين كه زير آوار بمانم، موبايلم را بردارم. وقتي برداشتم و خواستم برگردم، ديدم تمام تكان ها از بين رفته و من و ژيلا بني يعقوب تنها كساني هستيم كه در تحريريه مانده بوديم. بقيه وسط حياط بودند. بعدتر كه فضا آرام شد و سروصداها خوابيد همه برگشتند به جز اميرعباس نخعي. يك ماشين پيدا كرده بود. رفته روي روي كاپوت آن داشت سوژه يادداشتش را پروبال مي داد. تا آخر وقت همان جا ماند و بعد هم از همان حياط رفت خانه. *** اما آن درخت توت كه بزرگواري كرد. يكي از روزها رفتيم بالاي درخت تا توت بچينيم. مظفر عقيلي ناظر چاپ روزنامه از پايين به من گفت: «تو بالاخره مي افتي و قلم پاهات خرد مي شه.» خنديدم و گفتم: بيا بابا توت بخور. گفت: مثه تو ديوونه نيستم. و رفت. من نيم ساعت بعد آمدم پايين. بايد مي رفتم صفحه بندي تا صفحات سياسي را ببندم. يكي از بچه ها گفت كه عقيلي گفته شماها كه به خاطر 200 تومان توت از درخت بالا مي ريد آخرش كار دست خودتان مي دهيد. توجه نكردم. يك ساعتي بعد از حياط سروصداي زيادي آمد. از محل «صفحه بندي» كه در زيرزمين بود، بيرون زدم. زير درخت توت همه جمع بودند. رفتم جلوتر. مظفر عقيلي در حالي كه از درد نعره مي كشيد پاهايش را گرفته بود. ماجرا را پرسيدم. يكي از بچه ها گفت وقتي تو رفتي صفحه بندي، مظفر از درخت رفت بالا تا توت بچينه. وسط كار ناگهان شاخه شكست و از همان بالا به شدت افتاد زمين. مظفر را سريع بردند بيمارستان. ساق يكي از پاهايش، به گمانم پاي راستش از چند جا شكسته بود. بعداً كه عصا به دست ديدمش گفتم: به خاطر 200 تومان، 200 هزار تومان خرج گذاشتي روي دست خودت. *** به هرحال آن روزها گذشت و امروز فقط خاطره اي از بچه ها به ياد مانده. كاظم رهبر و گوشه گيري هايش، اصغر سيدآبادي و بچه هاي ادبي اش، رويا كريمي مجد و پچ پچ هاي محرمانه با همكارانش زير باد كولري كه ما در تابستان حسرتش را مي خورديم، آرش حسن نيا و دعواهاش سر ليوان يه بار مصرف. ژيلا بني يعقوب و بهمن احمدي و گرفتاري هايشان سر ناهار ظهر، مراد ويسي و خنده هايي كه لپاش را چال مي انداخت و نهايت از زير قول هاش در مي رفت، وحيد پوراستاد و قهر كردن هاي يك روز در ميانش، ميردامادي و متانتش و البته بهروز گرانپايه و منش آقايي اش كه همه را گذاشت و كار را به عطايش بخشيد و رفت. ياد باد آن روزگاران ياد باد.

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -21

2005-04-18T22:30:00.000-07:00

بنفشه رمضانی یگانه :به نام خدايي كه در اين نزديكي است

وقايع‌اتفاقيه يك اتفاق بسيار مهم پس از مدت‌ها بيكاري من بود، اتفاقي كه پس از آن مي‌توانستم احساس كنم در اين دنياي بزرگ من هم عنصري هستم كه ديگران من را مي‌بينند.
احساس ترس از نوشتن كه به دليل بيكاري‌هاي مداوم من، به دليل شرايط اجتماعي، سياسي ايجاد شده بود با وقايع اتفاقيه اندكي التيام يافت. به ويژه آنكه به روزنامه‌اي دعوت شده بودم كه بدعت‌هاي نويي در نوشتن گذاشته بود كه شايد با واقعيت روحيه‌اي من همخواني داشت. از طرف ديگر همكاراني كه شور و نشاط جواني در آن ها غليان داشت، براي همراهي مرا ترغيب مي‌كردند.
اما آنچه كه در آن روزنامه براي من از همه مهمتر بود هويت مستقلي بود كه به لحاظ كاري به دست آورده بودم هر چند مسؤوليت بسيار كوچكي را در آن جا دنبال مي‌كردم و تنها به نوشتن ستون هميشگي تيمچه اشتغال داشتم.
دبير سرويس اقتصادي كه حالا چهار سال از زندگي مشتركش با من مي‌گذشت به عنوان همسر و همكاري دلسوز در كنار من بود و اين بار نيز مرا همچون هميشه در يافتن راهي به دنياي خارج از تصوراتم راهنمايي مي‌كرد. در آن زمان شرايط خانوادگي و كاري‌ام به گونه‌اي بود كه در احساس شخصي‌ام من مغلوب هميشه صحنه‌هاي زندگي بودم و اصلاً اين حس خوشايندي نبود اما در روزنامه وقايع فرصتي دست داد تا درافكارم تجديد نظر كنم و اعتماد به نفس متزلزل شده‌ام را كه شايد مي‌شود به گونه‌اي به تغييرات پس از دوران مجردي‌ام ارتباط داد و دوباره احياء كنم و اين تغييرات ايجاد شده بسيار مطلوب بود.
در زماني كه ما در روزنامه وقايع به سر مي‌برديم مجبور به تغيير فيزيكي منزلمان بوديم و مسأله يافتن خانه‌اي استيجاري وگاهي مسائل خانوادگي بر فضاي جدي همكاري‌مان سايه مي‌انداخت اما در آنجا مي‌توانستيم احساساتي ديگري را نيز تجربه كنيم. مدت‌ها بود آن را فراموش كرده بوده احساسي كه ديگران تو را مي‌بينند و باور مي‌كنند و تنها همسر و زندگي مشترك محور تمامي كوچك و بزرگ زندگي است و در عرض زندگي قرار دارد و دو نفر وسيله‌اي براي ارتقاء تمنيات خويش و افتادن در مسير كمال‌جويي هستند اين چيزي بود كه پس از اولين فرصت گفت‌وگو با شريك زندگي‌ام به دست فراموشي سپرده بودم.
اما باز هم با كاركردن در آن فضاي دموكرات و پرتجربه آن اعتماد به نفس هميشگي به سراغم آمده بود و من را كه 4 سال در فضاي مشترك زندگي ذوب شده بودم به در مي‌آورد و با دنياي بيرون از چارچوب افكارم پيوند مي‌داد.
در طول دوران وقايع، اتفاقات بسياري تجربه شد كه اتفاقي نو در عرصه مطبوعات بود اما آنچه از همه به ياد ماندني‌تر شد سادگي روابط دوستانه‌مان بود و ساختمان زيبا و پرروح روزنامه و در ميان همه آنها غم توقيف روزنامه‌اي كه بدان دلبسته بوديم و مي‌دانستيم امروز و فردا رشته اتصالمان را قيچي خواهند كرد اما يادش فراموش ناشدني‌ست.

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -20

2005-04-18T22:10:00.000-07:00

امیر عباس نخعی :براي يك روز بيشتر زنده موندن

اين وحيد پوراستاد از اون دسته آدم هاي جالب ولي از نوع بي مزه اونه. هرچي دل تنگش خواسته و مي خواد داره درباره روزنامه «وقايع اتفاقيه» و خبرنگارهاي حرفه اي و سافت نيوز نويسش مي نويسه اون وقت زنگ زده به من مي گه اميرجان در حد پنج خط براي وبلاگم در مورد «وقايع اتفاقيه» مطلب بده!؟ خوشمزس كه خودشم خط مي ده كجاي داستان و بنويسم، انگار هنوز «وقايع» بازه و اونم تو اتاق سردبيري. خلاصه قرار شد براش از روز آخر وقايع بنويسم. روزي كه طبق عادت مألوف از چند روز قبل از توقيف روزنامه بوش دراومده بود. من چند روز قبل از توقيف، مصاحبه مفصلي با دكتر سروش كه تازه از آمريكا به ايران اومده بود انجام داده بودم و قرار بود قبل از چاپ مصاحبه را دكتر سروش هم يك بار ببينه. ولي خوب روزي كه مي خواستيم مطلب را چاپ كنيم سروش مسافرت بود و تنها راه ارتباطي من با اون پسرش بود. دو روز مونده بود به توقيف و من هي اصرار داشتم كه مصاحبه را هرچه زودتر تحويل بگيرم و پسر دكتر سروش خوب متوجه نبود كه چرا من اينقدر اصرار مي كنم كه آقاي «دكتر» تلفني مصاحبه راتأييد كنه. خلاصه موفق به اين كار نشديم تا فردا دكتر سروش به تهران آمد، مصاحبه را خواند و به من تحويل داد. دكتر م همان شب با من تماس گرفت و گفت مصاحبه بايد براي فردا آماده باشه و من هم همان شب مصاحبه را اصلاح شده با ماشين به منزل دكتر م فرستادم. مصاحبه تا فردا صبح آن روز آماده شد و براي حروفچيني به روزنامه رفت و تا ظهر مقدمات آن آماده شد. از ظهر همه بچه ها طبق روزهاي معمول سركار بودند و صد البته آن روز سرويس حوادث سرگرم پوشش دادن دادگاه «زهرا كاظمي». همان شب قرار بود دادگاه زهرا كاظمي به طور كامل در روزنامه به چاپ برسه چون حدس زده مي شد كه روزنامه هاي ديگر اين كارو نكنن. اما بوي تعطيلي دست از فضاي تحريريه برنمي داشت. حس غريبي مي گفت: فيتيله روزنامه امروز تعطيله. حوالي غروب از تحريريه به حياط دلنشين روزنامه نگاه كردم ديدم «اكبر منتجبي» مثل هميشه داره لاي درختا راه مي ره و پچ پچ با موبايل صحبت مي كنه. رفتم پايين تا كمي سر به سرش بذارم. به طبقه پايين كه رسيدم ديدم يك چهره ناآشنا با يك برگ كاغذ همچون سفير مرگ دم در ايستاده با اين صحنه تو خيلي از روزنامه ها آشنا بودم. حكم توقيف بود. آره كار تموم بود. يك راست رفتم تو حياط ديدم وحيد پوراستاد كنار در صفحه بندي داره يك صفحه رو مي خونه، بيچاره چقدر جدي بود، نمي دوست كه ديگه فايده نداره، تند و تند سانسور مي كرد كه اگر فردا روزنامه چاپ شد كسي گير نده و روزنامه يك روز بيشتر زنده بمونه. با حال و روز «وحيد» همه بچه ها آشنا بودن، يك دقيقه آفتابي، يك ثانيه ابري و بقيه اش باراني و باز بالعكس. گفتم وحيد روزنامه تعطيل شد. اصلا نه محل گذاشت، نه باور كرد. گفتم وحيد روزنامه رو تعطيل كردن، ولي بازم باور نكرد. خلاصه باور نكرد كه نكرد ولي به درك، چون واقعيت داشت و روزنامه تعطيل شده بود و وحيد پوراستاد هم تلخي اونو با چند دقيقه تفاوت احساس كرد. ولي ديگه دير بود كه بفهمه كه من هميشه خالي نمي بندم. داستان ما تموم شد ولي من هنوز هم همه بچه هاي وقايع اتفاقيه رو دوست دارم.

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -19

2005-04-18T21:45:00.000-07:00

كريم ارغنده‌پور:
بي‌رياي مطبوعات

سال گذشته من پس از يك سفر نسبتاً طولاني ، وقتي به فعاليت مطبوعاتي بازگشتم كه «وقايع اتفاقيه» در آستانه انتشار قرار داشت ولي عمر كوتاه آن، مجالي برايم ايجاد نكرد كه به طور كامل در جريان مقدمات نحوه شروع كار در آن روزنامه قرار گيرم، حالا كه خاطرات آقا وحيد را مرور مي‌كنم مي‌بينم كه پايه‌ريزي روزنامه بر دوش او قرار داشته است. آقا وحيد شكل دادن به اين استخوان‌بندي را با توجه به نكات زير انجام داده بود كه همگي بسيار مهمند: 1-حرفه‌اي بودن 2-مدرن شدن 3-استقلال 4-خبرنگار محوري 5-فراگيري. آنان كه با چگونگي كار مطبوعاتي در ايران آشنايي دارند مي‌توانند درك كنندكه براي تحقق هر يك از پنج‌گانه‌هاي فوق چقدر بايد وقت گذاشت و همت داشت وقوي بود و صبوري كرد.
آنچه مهم است اينكه در وقايع اتفاقيه تحقق بسياري از اين دغدغه‌ها كمابيش قابل مشاهده بود و اين، حداقل براي من، كاملاً قابل فهم است كه در پس ظاهر روزنامه او چقدر تلاش كرده بوده است. اما آنچه را مي‌خواستم در اینجا اشاره كنم اين بود كه او همه اين تلاش‌ها را «بي‌ادعا» انجام داده بود، آنقدر كه براي من كه پس از انجام مقدمات كار به آن جمع پيوستم، تا قبل از خواندن خاطراتش، دانستن بسياري از جزئيات كاملاً تازگي داشت. آقا وحيد «بي‌ريا» است. مي‌دانم قطعاً كارهاي ناگفته زيادي در مورد ساير روزنامه‌ها هم دارد و همين خصلت اوست كه ارزشش را دوچندان مي‌سازد. در سالگرد انتشار «وقايع ‌اتفاقيه» زحمات او و همه همكاران صميمي‌اش را ارج مي‌نهم. پاينده باشد.

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -18

2005-04-18T18:30:00.001-07:00

امير صدري:
يك مرثيه چيني
در «وقايع» قرار بود كه همه چيز جدي گرفته شود،‌ حتي ورزش كه سياستمداران(و روزنامه‌نگاران سياسي‌گرا به تبع آن‌ها)‌ آن را چندان جدي نمي‌گيرند، اما در وقايع حتي ورزش هم جدي گرفته مي‌شد، خود ما اين موضوع را حس مي‌كرديم چرا كه باخوردهايش را در اجتماع، چه در ميان مرتبطان با ورزش و چه در جامعه عام، مي‌ديديم و حس مي‌كرديم، و ما ورزشي نويس‌ها خوشحال بوديم كه اين‌گونه شده است ...
اولين سفر ورزشي – كاري من زير پرچم «وقايع» بود، همراه تيم ملي به چين، جام‌ ملت‌هاي آسيا، روزهاي پرالتهاب پيش از شروع مسابقات در يك محيط كاملا بيگانه با استرس‌هاي اقامت و غذا و ... اما بالاخره استرس‌ها تمام شد و نوبت به كار رسيد، اولين تماس با تهران بحران فرستادن اولين مطلب بود، اما فكس روزنامه كار نمي‌كرد، بالاخره بعد از كلي سر و كله زدن با خانم چيني مسئول فكس كه انگليسي بلد نبود به اين نتيجه رسيدم كه بايد تماس تلفني با تهران بگيرم، زنگ زدم نيما گوشي را برداشت، سلام و احوالپرسي و من كه فكر صرفه‌جويي در هزينه تلفن بودم پرسيدم «چرا فكس روزنامه كار نمي‌كند، مي‌‌خواهم مطلب بفرستم ...» و جواب نيما كه «زحمت نكش ...» معني حرفش را نمي‌فهميدم، يعني شايد مي‌فهميدم و نمي‌خواستم باور كنم! «روزنامه بسته شد ...» باورم نمي‌شد، آخر چرا؟ نمي‌توانستم جوابي پيدا كنم، كيلومترها دور بودم و حتي نمي‌دانستم به چه جرمي ... آنجا تنها نبودم، اما غم تعطيلي روزنامه‌اي را كه به آن دلبسته بودم را نمي‌شد با كسي تقسيم كرد ... تلخ بود، غمگين بودن در غربت، رفتم قدم بزنم، از هتل چند قدمي نرفته بودم كه به يك نوار فروشي رسيدم، آنجا بود كه فهميدم موسيقي چيني هم مثل موسيقي ايران بيشتر تلخي است تا شيريني و طرب ... چند روز بعد يكي از روزنامه‌هاي ورزشي معلوم الحال نوشت «فدراسيون فوتبال خبرنگاري را به چين فرستاده كه با تعطيلي روزنامه‌اش به يك توريست بدل شد ... » دلم مي‌خواست به سردبير آن روزنامه بگويم: حاضرم توريست بودنم را با تو عوض كنم، در عوض تو هم شاغل بودنت را، در روزنامه‌اي كه به آن تعلق داري و به آن عشق مي‌ورزي به من برگردان ...

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -17

2005-04-18T16:09:00.000-07:00

هادی حیدری :یادم تو را فراموش !
تلفن زنگ می زند.پشت خط، وحید پوراستاد است. قراری را با هم می گذاریم که نتیجه قرار پذیرفتن مدیریت هنری روزنامه "وقایع اتفاقیه" از سوی من است.
در میان گفتگو به او خاطرات روزهای قبل از انتشار را یادآوری می کنم. آن روز که می خواست از احمدرضا دالوند برای مدیریت هنری دعوت کند و علیرغم احترامی که برای دالوند قائلم به وحید گفتم که دالوند در هر روزنامه ای بیش از دوهفته دوام نمی آورد؛ اما او تصمیمش را گرفته بود.
آن روز همان زمانی بود که پیش بینی می کردم و گمانه زنی هایم به حقیقت پیوسته بود.
روزنامه ای که در میانه راه بحران زده شده بود، اکنون خود را بدون مدیر هنری هم می دید. باخود اندیشیدم که دوستی و همراهی به درد روزهای بحرانی می خورد و شاید حضورم کمی بتواند بخش هنری و گرافیکی "وقایع اتفاقیه" را سامان دهد.
پیشنهاد وحید را پذیرفتم و از دو یا سه روز بعد وارد ساختمان شماره 125 خیابان ویلا شدم.
این تازه آغاز راه بود.
یکی از همکاران قدیمیم که روزگاری در جایی دیگر برایش کاری ردیف کرده بودم و سودی نیز از آن کار برده بود، اینک به مجرد شنیدن خبر آمدنم برای مدیریت هنری "وقایع" چنان فضا را علیه من مسموم کرده بود که از همان ابتدا به آن پی بردم اما می دانستم که این رسم روزگار است. از کسانی می خوری که روزگاری دستشان را گرفته بودی و یاریشان کرده بودی!گریزی نبود؛ وعده ای داده بودم و باید با مشکلاتش کنار می آمدم.
4 صفحه آرا که هر کدام شیوه ای دارند و تو باید با ظرافت با زبان هرکدامشان سخن بگویی تا بتوانی یگانگی ایجاد کنی در صفحات روزنامه.
از طرفی سردبیری روزنامه بود که باید رضایتش را جلب می کردی.
هر صفحه برای خودش شکلی مخصوص یافته بود به سلیقه صفحه آرایی که آن را بسته بود.
به اندازه ستون های روزنامه سرکلیشه های جورواجور طراحی شده بود که به که آرامش هر صفحه را مشوش می کرد.
صفحه اول روزنامه هنوز به شکلی واحد نرسیده بود و کلیشه های طراحی شده برای آن هر روز به شکلی در می آمد؛ روزی 4 مربع که تیترهای مهم را در خود داشت، روزی دیگر 3 مربع و همین طور روزهای دیگر با شمایلی دیگر.
اگر می خواستم فرم کلی را دگرگون کنم ، صلاح نبود چرا که روزنامه با همین شمایل ، خود را شناسانده بود. اگر می خواستم بی خیال باشم که رسم مردانگی نبود. آخر به این نتیجه رسیدم که در همین فرم و شکل سعی کنم به یک نظم نسبی برسم. روی تمام صفحات، یک به یک نظارت کردم و تا آخرین ساعت کار روزنامه می ماندم تا چیزی از قلم نیفتد.
کار سنگینی بود اما آن چیزی که مرا و دوستان دیگرم را دلگرم می کرد فضای صمیمانه حاکم بر روزنامه بود.
آخر نمی دانم این روزنامه ها چه در خو دارند که تورا به اعتیاد می کشند.
روزی که می روی تا ماه ها در هوای روزنامه ای که در آن مشغول بودی نفس می کشی.
یادش به خیر! از روزنامه مشارکت که با همین تیم منتشر کردیم تا امروز روزنامه ها از پی هم توقیف شدند و در هوایشان نفسی کشیدیم و خاطره ای و افسوسی و اندوهی!
اواخر تیرماه است. روزنامه تازه دارد شکلی نسبتا دلخواه می گیرد. با صفحه آرا ها تقریبا به کار کردن با هم عادت کرده ایم. حرف های هم را می فهمیم. سردبیری هم ابراز رضایت نسبی دارد. آرامشی پیدا کرده ام.

دادگاه زهرا کاظمی برگزار شده است. بچه های سرویس حوادث مشروح خبر را آورده اند
وحید سالمی عکس های خوبی آورده است.
صفحه های دیگر روزنامه بسته شده اند. داریم صفحه اول را می بندیم. عکس شیرین عبادی و مادر زهرا کاظمی که در ماشینی نشسته اند.
پرینت صفحه اول را که می گیرم، مراد ویسی از پله های اتاق پایین می آید و می گوید روزنامه را توقیف کردند.
آب سردی دیگر روی بدنم می ریزند. دیگر نمی دانم این چندمین روزنامه است که خبر توقیفش را می شنوم.
ما صفحه ها را بستیم، آن ها روزنامه را بستند!

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -16

2005-04-18T16:00:00.000-07:00

پرستو دوکوهکی : می‌خندد.می‌خنديم. گيرم کمی تلخ.

می‌پرسد: «کار در وقايع چطور است؟»
می‌دانم که منظورش «اقبال» است، نه «وقايع». 9 ماه از توقيف «وقايع اتفاقيه» گذشته است.
می‌گويم: «خوب است. اقبال را می‌گويی ديگر؟»
می‌خندد.می‌خنديم. گيرم کمی تلخ.

**

دست‌هايم را جلو بردم. نمی‌دانم ترانه بود يا فريده يا شايد هم نازلی که آن طناب زمخت آبی‌رنگ را دور هر دو مچ دستم انداخت و گره زد. در سالن کوچک اجتماعات انجمن صنفی روزنامه‌نگاران جمع شده بوديم در اعتراض به توقيف روزنامه‌ی وقايع اتفاقيه، روزنامه‌مان. اولين و فعلا تنها روزنامه‌ای که از پيش‌شماره تا آخرين شماره‌اش مطلب داشتم. دستان بسته‌شده‌مان نشان می‌داد که چه حسی داريم. وقتی دستم را می‌بستند، کوله‌ام روی دوشم بود و وقتی به سختی جايی برای نشستن پيدا کردم، نتوانستم کوله را از پشتم دربياورم! صحنه‌ی جالبی بود تقلای من! يادم هست که می‌خنديديم. قاه‌قاه! گيرم تلخ.

***

اصل 28 قانون اساسی: «هرکس حق دارد شغلی را که بدان مايل است و مخالف اسلام و مصالح عمومی و حقوق ديگران نيست برگزيند...» توقيف‌های پشت سر هم روزنامه‌ها، ناامنی شغلی، زندانی شدن به خاطر نوشتن و هزار مشکل ديگر، روزنامه‌نگاران را از حق مصرح در اصل 28 محروم کرده است.
نمی‌خنديم. خنده‌دار نيست. در سال‌روز تولد «وقايع» توقيف‌شده، برای به دست آوردن حقوق بشری‌مان، تلاش می‌کنيم. گيرم تلاشی تلخِ تلخ!

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -15

2005-04-18T15:35:00.000-07:00

علی پیرحسین لو:فكر كردن قبل از نوشتن

اول اولش رويم نمي‌شد به دفتر روزنامه بيايم. نمي‌دانم چرا. شايد به اين خاطر كه مطمئن نبودم در يك روزنامه «متفاوت» و «حرفه‌اي» كه قرار است نقطه عطفي در تاريخ «سافت نيوز» باشد، جايي براي من بي‌سواد و كم‌تجربه هم هست. شنيده بودم كه وقايع دارد درمي‌آيد و با اين تيم هم لااقل در دو روزنامه كار كرده بودم، اما چند روزي طول كشيد تا خودم را راضي كنم كه به كسي از بچه‌ها زنگ بزنم.
با ژيلا بني يعقوب راحت‌تر از بقيه بودم، سرويس اجتماعي هم كه تجربه بدي نبود. تماسي و قراري و ديداري. در همان چند دقيقه اول صحبت بلافاصله سوژه و ايده‌اي را كه در اواخر كار «ياس نو» داشتم و عمر روزنامه قد نداده بود، گذاشتم وسط: جوانان. آن موقع داشتيم با حسين باستاني قرارداد اجاره يك ستون به نام «نگاه جوان» را به موازات ستون «نگاه زنان» شادي صدر به سرانجام مي‌رسانديم كه روزنامه تعطيل شد.
يادداشت درباره «جوانان» را كه با بني يعقوب كنار آمدم، مراد ويسي را ديدم و يادداشت در مورد «عراق» را هم گذاشت روي گردنم. آمدم كه خداحافظي كنم، حسين باستاني را ديدم و بعد از اينكه كلي داد سخن درباره اهميت ستون يادداشت‌هاي سياسي روزنامه با عنوان «حوزه عمومي» داد، يك قول ديگر هم از من گرفت. به خودم كه آمدم، اينقدر هنوز سر حواس بودم كه بفهمم بايد يروم دنبال سرمايه تا يك «توليدي يادداشت»! بزنم.
بگذريم كه بعدا چقدر دعوا بر سر اين يك سر و هزار سودايي من شد و چقدر آقاي گرانپايه دعوايم كرد كه: براي يك صفحه بنويس و تمركز كن. و آخر سر بنده خدا كوتاه آمد كه: لااقل مراقب باش در يك روز در دو صفحه ياددشات نداشته باشي . . .
وقايع اتفاقيه، براي من تجربه‌اي از اين حيث متفاوت بود. هم تجربه و ظرفيتم را بالا برد و هم توقعم را. در وقايع بايد اول فكر مي‌كردم، بعد مي‌نوشتم. مجبور بودم كتاب بخوانم، حرفهاي ديگران را بدانم، حتي بعدا به خاطر بعضي نوشته‌ها به ديگران جواب پس بدهم . . .
الان كه به آن روزها نگاه مي كنم، فقط مي‌توانم افسوس بخورم. كجا رفتند آن روزهاي طلايي انديشه و ذهن من، روزهايي كه «وقايع» و «جمهوريت» تمام فكر و ذكر من بودند. تمام آرمان‌هاي خود را مي‌خواستم در كلماتي كه در آنها مي نويسم، بياورم. تمام ذهن خود را مي‌خواستم پياده كنم روي كاغذ و خالي شوم. تمام شد. اين هم مثل بقيه روزنامه‌هاي متوقف! وقايع رفت، اما براي من يكي، يك تجربه را به ارث گذاشت: فكر كردن قبل از نوشتن را . . . ياد آن روزها بخير

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -14

2005-04-18T15:30:00.000-07:00

مراد ويسي -سردبيري:خيابان گردي دو نفري و حرفه اي

يك ماه قبل از تعطيلي وقايع اتفاقيه، از سردبيري روزنامه الكترونيكي خانه ملت استعفا دادم، چون مديريت مجلس هفتمي ها بر مركز پژوهش هاي مجلس را كه صاحب روزنامه بود، نمي توانستم هضم كنم. دوستان مديران دفاتر مركز پژوهش ها توصيه كردند كه بمان اما گفتم كه شما هم تا دو ماه ديگر ماندني نيست و در مورد اكثر آنها همان طور شد. از اون به بعد، صبح ها مي خوابيدم كه پس از كار فشرده در ماه هاي پيشين مي چسبيد و ظهرها هم به وقايع اتفاقيه مي رفتم. يك ماه نكشيد كه وقايع هم تعطيل شد. چون شب را طبق معمول گذشته مي خوابيدم و بعد از استعفا از مركز پژوهش ها صبح ها نيز به آن اضافه شده بود، مانده بودم كه عصرها را چه كنم. بعد از چند روز كسل كننده راهش را پيدا كردم. يا من به وحيد پوراستاد زنگ مي زدم يا اون به من. با ماشين من مي رفتيم خيابان گردي. هرجا را كه ماه ها و بلكه سال ها در تهران فرصت نكرده بوديم برويم، رفتيم. چند ماهي حسابي خيابان گرد حرفه اي شديم.

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -13

2005-04-18T15:00:00.000-07:00

پناه فرهادبهمن: دوستی هایی که توقیف شدنی نیست!

خیلی سخت است اگر بخواهی حجم زیادی از احساسات متراکمت را در چند سطر خلاصه کنی. به همین خاطر، من تنها تکه کوچکی از مجموعه تصاویر به یاد ماندنی دوران وقایع اتفاقیه را در حد یک قاب عکس کوچک بر روی دیوار وبلاگ وحید عزیز نصب می کنم:
«اردیبهشت 76 که روزنامه «آفتابگردان» توقیف شد خیلی غمگین شدم. جای بغضش هنوز در گلویم هست! روزنامه ای بود که من کارم را در آن شروع کردم و آنجا بود که تصمیم گرفتم روزنامه نگار شوم. طبیعی است که احساس من به آن فراتر از یک روزنامه باشد... بغض کردم، اما جلوی اشکهایم را گرفتم. من برای «آفتابگردان» گریه نکردم!
به «وقایع اتفاقیه» که رسیدم، بغض توقیف و تعطیلی خیلی نشریات را با خود به همراه داشتم. اما همیشه جلوی اشکهایم را گرفته بودم.
آن روز که خبر توقیف «وقایع اتفاقیه»، مصاحبه ام را نیمه کاره گذاشت، دیگر نتوانستم جلوی اشکم را بگیرم.بغض آفتابگردان در وقایع اتفاقیه شکست...
حالا بعد از رسیدن به سالگرد انتشارش به گریه های آن روزم می خندم!
وقایع اتفاقیه برای من تجربه کاری خوبی بود. یکی از چیزهایی که از وقایع اتفاقیه به یادم می ماند اولین مطلبم در آن است که تیتر یک شماره اول بود:«بحران ازدواج های دانشجویی». اولین مطلبم به خاطر بازتابی که داشت و کفر بعضی از آقایان را در آورده بود و حمایتهای جانانه ژیلا بنی یعقوب (دبیر سرویس اجتماعی) در برابر تهدیدهای آنها، به یادم خواهد ماند.
اشک من در آن روز به خاطر بیم از دست دادن دوستی ها و جو صمیمانه و بی ریایی بود که جز در تحریریه وقایع اتفاقیه در کمتر میط کاری ای دیده بودم.
نگران فراموش شدن و به فراموشی سپردن بودم.
و حالا به همین خاطر است که به اشکهای آن روز میخندم. روزنامه وقایع اتفاقیه اگر چه توقیف شد، اما از درون آن یک گروه دوستی به دنیا آمد و دوستانی که به تک تکشان افتخار میکنم و از وحید ممنونم که زمینه این قرار مجازی را فراهم کرد.
قراری برای یادآوری دوستی هایی که توقیف شدنی نیست!»

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی لب پنجره پر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود ما دیده ایم اگر خون دل بود ما خورده ایم

اگر دل دلیل است آورده ایم اکر داغ شرط است ما برده ایم

اگر دشنه دشمنان، گردنیم اگر خنجر دوستان، گرده ایم

گواهی بخواهید، اینک گواه همین زخمهایی که نشمرده ایم

ولی سر بلند و سری سر به زیر از این دست عمری به سر برده ایم

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -12

2005-04-18T14:17:00.000-07:00

احسان قلمچي: همدلی و يك رنگی

روزنامه اي كه واقعا در آن همدلي ، يك رنگي ، عشق به كار ، و صميميت بين بچه ها همدلي ، حرف اول را مي زد .
دوران وقايع دوران كمي بود اما شايد به مانند اسمش هر نوع اتفاقي كه فكر كنيد در آن افتاد از انتشارش گرفته كه شايد به واقع بتوان گفت ( مانند شعارش ) اتفاقي دوباره در عرصه روزنامه نگاري ايران بود ،
وقايع اتفاقيه براي من به اين علت عزيز بود كه با دوستان خوبي كه واقعا آنها را عين خواهر و برادر هاي بزرگ خودم مي دونم آشنا شدم .اخه مي دونيد چيه كوچك ترين عضو روزنامه من بودم و شايد به خاطر همين هم بود كه از سردبيري تا خود بچه ها همه مرا به اسم كوچك مي شناختند و مي شناسند .
من تجربه اي ديگر از توقيف داشتم ولي نمي دونم چرا اين يكي با قبلي فرق مي كرد شايد به خاطر اين بود كه توي اون فاكس لعنتي نوشته شده بود شما محكوميد كه ديگه نتونيد در يك جا كنار هم كاركنيد ، شايد از دست دادن اين فضا خيلي براي من سنگين بود .
روزنامه ها پشت هم مي آيند و مي روند ولي تنها چيزي كه مي ماند ياد و خاطره آنهاست .
ياد و خاطره اي كه تنها در سالگرد انتشار و توقيف جلوه مي كند .

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -11

2005-04-18T13:45:00.000-07:00

عذرا فراهاني :خبرنگار خانه بدوش

خبرنگاري كه روزي صدتا خبر به روزنامه اش ندهد خبرنگار نيست. «خبرنگار خانه بدوش» خبرنگاري كه تمام خبرها در ذهنش بماند، خبرنگار نيست. (خبرنگار خانه بدوش) ولي از قضا من همه مطالبي را كه به روزنامه وقايع اتفاقيه دادم تا زمان تحرير اين مطلب هيچ وقت فراموش نكرده ام. حتي اولين مطلب. چرا كه اثرات چاپ آن تا امروز همچنان ادامه دارد. آن مطلب در مورد يك دختر دانشجوي بمي بود. دختر دانشجو در دفترچه خاطرات خود كه من آن را از لا به لاي آواره هاي بم پيدا كرده بودم، خبر از يك مرگ دسته جمعي داده بود... روزي كه چهره آقاي خاتمي رئيس جمهوري را در زرند كرمان ديده بود، به عنوان بهترين روز زندگي اش مي دانست... و راجع به كانديداهاي دوره هشتم رياست جمهوري و كنفرانس برلين و... اظهارنظر كرده بود. درج نسبتاً كامل خاطرات دختر بمي در روزنامه و نحوه پيدا كردن صاحب دفترچه و حسن استفاده من از وقت چند دقيقه اي كه هنگام ديدار رئيس جمهوري از بم پيش آمد، همه و همه منجر به دعوت من و اين دختر دانشجو (اشرف آرمون) به دفتر رئيس جمهوري در كاخ سعدآباد شد. در اين ديدار اختصاصي و 20 دقيقه اي ناگهان فكر سوءاستفاده به سرم زد. با نوشتن مكتوبه اي به آقاي خاتمي رئيس جمهوري خواستار رسيدگي به امور مالي دانشجويان پيام نور بم شدم. فرداي آن روز پس از اطمينان از ثبت نامه و دستور پيگيري از سوي رئيس جمهوري تلفن هاي پي در پي من به نهاد رياست جمهوري آغاز شد. در اين ايام بود كه يك شركت فرهنگي و فيلمسازي علاقه مندي خود براي ساخت فيلمي در مورد سوژه گزارش روزنامه وقايع اتفاقيه (دختر دانشجوي بمي) اعلام كرد. پس از گفت و گوهاي اوليه و حصول توافق بين ما، من و تيم آن گروه در مردادماه سال گذشته شال و كلاه كرديم و به بم رفتيم تا فيلم بسازيم. سه ماه بعد علي رغم همه ناشي گري هاي من در اين كار فيلم خاطرات گمشده به كارگرداني حميدرضا صلاحمند تهيه و تدوين شد. در نخستين روزهاي سال جديد رئيس دانشگاه پيام نور بم در تماس تلفني عيدي خوبي برايم داشت. او از كمك 40 ميليون توماني رئيس جمهور براي دانشجويان بمي خبر داد و با خوشحالي گفت: «اين پول به حساب دانشگاه واريز شده است.» كمتر از دو ماه ديگر شايد براي... و برگزاري انتخابات مجلس شوراي اسلامي... به بم بروم چون...

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -10

2005-04-18T13:40:00.000-07:00

آزاده اكبري:زندگی من

«زندگي چيزي نيست كه از سر مي گذراني، زندگي چيزي است كه براي بازگفتن به خاطر مي آوري.» گابريل گارسيا ماركز يك بار، يك خبرنگار در يك جشنواره مطبوعات، در يك كشور، در يك كره به نام زمين برنده جايزه اول شد. خبرنگار تا آن موقع در حوزه كودك و نوجوان كار كرده بود و بچه ها را هم خيلي دوست داشت. روزي كه جايزه اش را مي دادند لباس هاي پلوخوري اش را پوشيد و رفت نشست وسط جمعيت. برنامه كه شروع شد خبرنگار هي فكر كرد كه چرا دارند در جشنواره مطبوعات از خبرنگارهاي صداوسيما تجليل مي كنند و چرا آقاي مزروعي رئيس انجمن صنفي آن بالا نرفت و چرا از كاوه گلستان اسمي نيامد؟ اما چون خبرنگار يك كمي گاگول مي زد فكر كرد لازم نيست اعتراض كند كه ناگهان از پشت سرش صداي سه تا آدم را شنيد كه خيلي محترمانه داشتند از وسط سالن داد مي زدند. اين سه تا آدم ژيلا بني يعقوب، بهمن احمدي و وحيد پوراستاد بودند. (هميني كه الان دارد از ما بازگويي مي گيرد) بعد دعوا شد. بعد خبرنگار جايزه اش را به نشانه اعتراض پس داد. بعد دوباره رفت سراغ بچه ها و خنده ها و گريه هايشان. هفت ماه گذشت، بعد عيد شد و آن موقع بود كه ديگر وقايع اتفاقيه اتفاق افتاده بود و ژيلا بني يعقوب دبير سرويس اجتماعي شده بود و خبرنگار مي خواست و چون همه دنيا مي دانند كه او از آدم هايي كه از كله شان رايحه قورمه سبزي متصاعد مي شود خوشش مي آيد، خبرنگار رفت روزنامه. خبرنگار آنجا را، آن آدم ها را، آن قلم ها، آن فضا، آن ديوارها را عاشقانه دوست داشت. خبرنگار هيچ وقت فكر نمي كرد كه اين قدر روزنامه نگاري را دوست داشته باشد و اين قدر دستش باز باشد كه آزادانه بنويسد و فكر كند. زندگي خبرنگار پر از وقايع اتفاقيه شده بود. پر از هيجان و سوژه. پر از ياد گرفتن هاي مكرر و حس خوب بودن. بعد روزنامه را بستند. بعد همه پراكنده شدند. بعد باد آمد و همه آدم ها را، قلم ها، فضا را و ديوارها را با خود برد. بعد خبرنگار... ديگر چيزي يادم نمي آيد. اين زندگي من بود.

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -9

2005-04-18T13:32:00.000-07:00

آرمن نرسسيان-فقط یک بهار

ويلا كاشي! 125- روزنامه وقايع اتفاقيه ساختمان قديمي و حياط وقايع را خيلي دوست داشتم، با آن بالكن هايي كه رو به حياط بودند. ما فقط يك بهار آنجا بوديم و همين. رزومه كاري ما دیگر پر شده از روزنامه ها يا سايت هايي! كه هر كدام حداكثر سه ماه دوام می آورند و نمي دانم اين خوب است يا بد. تنها همين!

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -8

2005-04-18T12:20:00.000-07:00

علي دهقان:گریه کردم

يادش گرامي. وقايع اتفاقيه هم رفت تا كارنامه روزنامه هاي شهيد در عصر ارتباطات نوين يك ستاره تاريخي هم داشته باشد. وقتي وقايع را قفل زدند در خيابان بودم. آفتاب نشسته بود همه جا مثل هميشه پر بود از آدم هايي كه لا به لاي ماشين هاي آهني و ساختمان هاي سيماني غوطه مي خوردند. خبر را «ساناز الله بداشتي» در تلفن همراهم فوت كرد و من منگ شدم و دور خودم چرخيدم و درست مثل عكس پنج بر كتاب حساب پنجم دبستان روي زمين پهن شدم و جلوي ويترين پر از چراغ يك مغازه تابلوفروشي گريه كردم، غروب تلخي بود آنقدر كه وقتي نيم ساعت بعد به ساختمان قديمي وقايع برگشتم بهمن احمدي را ديدم كه صورتش را خوابانده بود ميان كف دو دستش و شانه هاي بزرگش بي محابا مي لرزيدند. اين براي نخستين بار بود كه مي ديدم باد زخمي روزنامه اي را با خود برده است و حالا هيچ نمانده جز سكوتي كه از سروكول بناي قديمي كاشي 125 بالا مي رفت. وقتي وقايع شد واقعه اي ديگر تا حديث سياست ايراني دوباره ماهيت خود را به رخ بكشد تمام ساكنين روزنامه مي توانستند خاطرات زيادي را از توقيف هاي فله اي، شبانه و وحشيانه تعريف كنند اما اين بار اين برگه به گونه اي ديگر ورق خورد. رفتن وقايع گلوله اي بود كه هرچند به عمق جان نشست اما باز همه زنده بودند تا اين بار از به خون نشستن روزنامه اي بگويند كه بودنش زيباترين تصوير را به ثبت رساند و رفتنش نيز شد خاطره اي بزرگ كه سخت آزرده مي كند پريشان حالي پريوشان دل سخت را؛ شايد زيباترين طرح به جاي مانده از دوران وقايع اتفاقيه (وقايع اتفاقيه عصر ما) ساده بودن فضاي تحريريه آن باشد. همه بي ريا به هم سلام تعارف مي كردند، درست برعكس برخي از روزنامه هاي خوب شناخته شده كه دچار ماليخولياي فرهنگي هستند و روزنامه نگاران خوب مي دانند كه در چهار ديواري آنان چقدر نفس كشيدن دشوار است. به هر حال اين هم براي خود اتفاقي بود كه بر گريبان وقايع نشست. امروز 29 ارديبهشت است؛ روز انتشار روزنامه ما، اما نمي دانم كه چرا فقط خاطرات روز توقيف در ذهنم رژه مي رود. وحيد روي مهتابي ايستاده بود به او گفتم كه حالا چه مي كني با اين كاشي 125 و او... آرش گفت به سختي نفس مي كشم. به حيات رفتيم. غروب آبي رنگ روي همه چيز نشسته بود. گودالي بزرگ روي سينه خاك حفر كرديم. غسل داديم و نماز ميت را نيز به جاي آورديم. گور دوباره پر از خاك شد. روي تابلوي بزرگي نوشتيم: «مزار اميركبير». علي سيدآبادي مي گفت اينجا زياد هم بي شباهت به حمام فين نيست و من خنديدم و با سرعت فاتحه اي براي اميركبير خوانديم و تمام وسايل را جمع كرديم. حنيف آواز مي خواند و آرش مي گفت عجله كنيد تا از راه نرسيده اند و من مي گفتم اي كاش خواب بودم و حالا هنوز هم دور مي كردم اين خيال روشن را كه زنده بوده ام و قتل امير را ديده ام و مزارش را مي شناسم و حالا روز انتشار وقايع اتفاقيه است و شما هم فقط به خاطر اميركبير كه هي در تاريخ ما كشته مي شود حمد و سوره اي بخوانيد. وقايع اتفاقيه هنوز زنده است چون روزنامه نگاري زنده است. همين.

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -7

2005-04-18T12:12:00.000-07:00

آزاده مختاری-دادگاه:تلخ بود خيلي تلخ

تلخ بود خيلي تلخ. يك روز پر از دغدغه. آن روز، روز دادگاه پرونده مرگ زهرا كاظمي خبرنگار ايراني مقيم كانادا بود و من خوب يادم است كه در دادگاه چه گذشت و از چه كساني از سوي وكلاي قرباني به عنوان متهمان اصلي مرگ اين زن خبرنگار كه در زندان اوين جان سپرده بود نام آورده شد. ساعت هاي دادگاه در آن فضاي تنگ و گرم پشت سر هم مي گذشت و كم كم خستگي بر بدنم غلبه مي كرد. شيرين عبادي وكيل مادر زهرا كاظمي دادگاه را صالح نمي دانست و صداي رسايش هنوز در گوشم است كه در حالي كه دستان مادر قرباني را در دست داشت با چهره اي ناراحت از روند رسيدگي پرونده دادگاه را كه تنها متهم پرونده را تبرئه كرده بود ترك مي كرد. خسته دادگاه را ترك كردم بايد با سرعت خود را به روزنامه وقايع اتفاقيه مي رساندم. در تمام طول مسير به مسائلي كه در دادگاه گذشته بود فكر مي كردم و نام کسی كه به عنوان متهم اصلي پرونده از آن نام برده شده بود. هنوز به روزنامه نرسيده بودم كه زنگ تلفن همراهم به صدا درآمد. يكي از دوستان خبرنگار بود كه در يك روزنامه ديگر كار مي كرد. او از خبري كه يك ساعت بعد به روزنامه وقايع اتفاقيه رسيد خبر داشت ولي بعد از كمي خوش و بش گويي دلش نيامد خستگي چندين ساعته دادگاه زهرا كاظمي را بر تنم بگذارد و خداحافظي كند. يك ساعت بعد درست زماني كه صفحه اول روزنامه كه شرح كامل دادگاه زهرا كاظمي تيتر اول آن بود بسته شد، خبر تلخ رسيد. «روزنامه وقايع اتفاقيه توقيف شد». باورم نمي شد. بارها در روزنامه هايي كار كرده بودم كه توقيف شده بودند ولي اين بار نمي دانم چرا اينقدر خبر دردناك بود. آنقدر دردناك كه غم را بر صورت همه آورد.

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -6

2005-04-18T11:30:00.000-07:00

محمد عبدي(عكاس):ازدواج من در دوران وقايع !

روزنامه وقايع از به يادماندني ترين روزنامه هاي توقيف شده است و هيچ گاه نمي توانم آن را از خاطره دور كنم. حتي در مواقعي كه در جايي خلوت و در تنهايي دور از مسائل كاري و سياسي خاطره اين روزنامه يك جوري فكرم را به خود مشغول مي كند و نمي توانم از فكر كردن به آن رهايي پيدا كنم. البته اتفاق هايي كه در اين دوران كوتاه حيات وقايع افتاد كم نبود. از جمله اين اتفاق ها سفر آقاي حسين باستاني و دكتر سعيد رضوي فقيه براي ادامه تحصيل به فرانسه بود، اتفاق ديگري هم در وقايع رخ داد كه خالي از لطف نيست به آن اشاره اي نشود كه آن هم اصلاح بنيادي آقاي حسن سربخشيان بود كه انقلابي در وجودشان ايجاد شد و حدود يك بالشت از ريش هاي صورتشان را به سطل آشغال تحويل دادند ولي به رسم يابود و وفاداري سبيل خود را كوتاه نكردند كه واقعاً در آن روز عجيب ترين و جالب ترين خبر وقايع بود و همه روزنامه براي ديدن ايشان به اتاق او مي آمدند تا اين صحنه باورنكردني را خودشان با چشم خودشان از نزديك ببينند،... ولي اينها دلايلي نيستند كه باعث به ياد ماندني شدن روزنامه وقايع براي من بشود اتفاقي كه باعث به ياد ماندني شدن اين روزنامه شد ازدواج من در اين دوران طلايي بود!!!

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -5

2005-04-18T11:13:00.000-07:00

فاضل قاسمی-بین الملل:دیگر تکرار نشد

روزي كه از آقاي ويسي استاد خودم در روزنامه نگاري و تحليلگري مسائل بين المللي شنيدم كه قرار است روزنامه اي به نام وقايع اتفاقيه منتشر بشود، خيلي خوشحال شدم. البته خوشحالي من تنها كار دوباره در روزنامه نبود بلكه اسم قشنگش بود كه آدم را به ياد روزنامه اي قديمي به همين نام كه توسط يكي از اصلاح طلبان بزرگ تاريخ معاصر يعني اميركبير منتشر مي شد، مي انداخت و احساس مي كردم كه با تيمي كه قرار بود روزنامه را منتشر كند بدون ترديد يكي از حرفه اي ترين روزنامه هاي چند سال اخير ايران مي شد. روزي كه براي اولين بار به ساختمان جديد روزنامه رفتم احساس رضايتم دو چندان شد. چرا كه ساختماني با معياري قديمي و به قول آقاي پوراستاد عضو شوراي سردبيري روزنامه كاشي 125 بود. پيش بيني من درست از آب درآمد از همان شماره اول وقايع روزنامه مورد استقبال مردم قرار گرفت و روز به روز كه روزنامه منتشر مي شد شور و شوق كار كردن بچه هاي روزنامه بيشتر مي شد. با اين كه من اولين باري بود كه با بروبچه هاي روزنامه كه چند سالي با هم كار مي كردند، فعاليتم را پي مي گرفتم. احساس مي كردم كه با همه آنها چند سالي است كه آشنايي و دوستي دارم. خلاصه اين كه هر روز و هر لحظه اش خاطره بود و به اعتراف همه بچه هاي وقايع اين روزنامه يكي از بهترين و حرفه اي ترين كار آنها بود. اما ماجراي آن شب تلخ، غروب... بود كه همهمه اي توي تحريريه پيچيد. خبر از توقيف روزنامه كاشي 125 بود و هيچ كس باور نمي كرد و همگي در حالي شوكه شده بودند. يك جورايي قيافه ناراحتي توي چهره هاشون هويدا نبود ولي واقعاً تنها يك علت داشت. آنها اصلا باور نمي كردند روزنامه به اين زودي تعطيل شود. اما واقعا تعطيل شد و يكي از تلخ ترين ورق هاي دفتر خاطرات زندگي ورق خورد. اگر اغراق نباشد واقعاً هنوز فضايي كاري مثل تحريريه وقايع برايم تكرار نشده است

با تحریریه وقایع اتفاقیه در سال روز انتشار -4

2005-04-18T04:17:00.000-07:00

سيما رادمنش (اقتصادي):ياد خانه مادربزرگ...

وقايع اتفاقيه واقعه نويي نبود، ادامه يك حركت بود، هرچند فضاي ايجاد شده محدوديت هايي را براي اين حركت ايجاد كرد اما اين حركت ادامه خواهد داشت و توقف وقايع اتفاقيه براي دومين بار در طول تاريخ نام آن را به مظلوميت در اذهان زنده نگه خواهد داشت. اما آنچه در بدو ورود به روزنامه وقايع اتفاقيه بعد از تعطيلي روزنامه ياس نو نظرم را جلب كرد و احساس خوبي در آن لحظه داشتم بافت قديمي ساختمان وقايع اتفاقيه بود كه همخواني زيادي با نام آن داشت، سقف هاي بلند اتاق ها، در و پنجره چوبي با شيشه هاي رنگي كه در آن به كار رفته بود، اتاق هاي تو در تو قديمي و همچنين زيرزميني كه چند پله اي با طبقه همكف فاصله داشت و خنكاي بادي كه از ميان اتاق ها و راهروها جريان داشت و شايد خاطره اي از دوران كودكي و يادي از خانه مادربزرگ ها و پدربزرگ ها را به ذهن متبادر مي كرد، حياطي قديمي با چند اصله درخت كه روح تازه اي به فضاي كار با جوهر و قلم مي بخشيد. چنين فضايي باعث شد تا رفته رفته همه بچه هاي تحريريه به هم احساس نزديكي بيشتري پيدا كنند و آنچه بيشترين ضربه را بعد از تعطيلي روزنامه به بچه ها زد گسستن اين ارتباط هاي عاطفي بود.